Άφωνα ψαράκια

Δημήτρης Τροχόπουλος
Άφωνα ψαράκια
Είμαστε κλεισμένοι μέσα στις μικρές μας φυσαλίδες "κολυμπάμε" αδιάκοπα σαν απελπισμένα ψάρακια
χωρίς να ακούγεται η φωνή μας έξω από αυτό το αόρατο κουκούλι που μας έχουν εγκλωβίσει
με ελάχιστο χώρο για κίνηση ή για δημιουργία, με μια τόση δα μικρή ποσότητα αέρα για να ανασάνεις
έτσι που νοιώθεις έντονα αυτό το λίγο που σου απομένει -αέρας ελπιδα ζωή- και απελπίζεσαι...

Νοιώθεις τον περιορισμένο χρόνο που σου υπολείπεται και ασφυκτιάς
βλέπεις και τους "ΑΛΛΟΥΣ" απ´ έξω απο το κουκούλι να σε παρατηρούν

ψυχρά
κυνικά
αδιάφορα

γιατι είσαι ένα "φαινόμενο" για παρατήρηση και ένα "είδος"    για εξέταση
που τους κάνει να αναρωτιούνται :

"άραγε..."
πόσο θα αντέξει;
πότε θα φωνάξει;
πότε θα διαμαρτυρηθεί;
πότε θα ψυχοραγήσει;
πότε θα "σπάσει" το κουκούλι του;
πότε θα ενώσει την φωνή του με τους υπόλοιπους τους ομοίους του...
τους ΑΠΟΜΟΝΩΜΕΝΟΥΣ;

πότε θα μοιραστεί την απόγνωση του με τους υπόλοιπους ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΥΣ;

πότε θα πάρει είδηση ότι αυτο που του κάνουνε ΔΕΝ ειναι ένα "απλό" πείραμα ...

ότι αυτοί που διευθύνουν το πείραμα ειναι ΜΑΘΗΤΕΥΟΜΕΝΟΙ "ΜΑΓΟΙ"...

ότι προσπαθούν να εκτελέσουν συνταγές
διαβάζοντας απλώς ένα
ΤΡΟΪΚΑΝΟ "ΤΣΕΛΕΜΕΝΤΕ" γραμμένο σε μια γλώσσα που τους ειναι άγνωστη ...

ποτε θα αφυπνισθεί...;

ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ακόμα απορούν...

χωρίς προηγούμενη εμπειρία απο μέρους τους
- γι΄αυτο και είμαστε πείραμα -

χωρίς γνώση των υλικών που με ένταση ανακατεύουν αδιάκοπα...

χωρίς να βλέπουν ότι τα υλικά της υπό δοκιμή συνταγής είναι:

ανθρώπινες ψυχές
χαρές
λύπες
όνειρα
έρωτες
ΜΕΛΛΟΝ
ΕΛΠΙΔΑ
η ΖΩΗ μας

Τελευταία ενημέρωση: Τετάρτη, 7 Ιανουαρίου 2015, 16:06