«O έρωτας στα χρόνια του AIDS»

«O έρωτας στα χρόνια του AIDS»
Πριν από 20 και πλέον χρόνια η ανθρωπότητα γνώρισε το AIDS. To σύνδρομο επίκτητης ανοσοποιητικής ανεπάρκειας, όπως είναι το όνομά του στη γλώσσα μας, αποτέλεσε για πολλούς ένα από εκείνα τα γεγονότα που άλλαξαν την ανθρώπινη σεξουαλικότητα, όπως το αντισυλληπτικό χάπι και η επανάσταση των χίπις στη δεκαετία του ’60.

Για κάποιους άλλους ήταν η απάντηση του θεού στην ελευθεριότητα του σεξ. Και είχε όλα τα χαρακτηριστικά για να είναι κάτι τέτοιο. Αφορούσε τους «ανώμαλους»-«ομοφυλόφιλους» και όσους άλλους επιδίδονταν στις «ακατονόμαστες» σεξουαλικές τεχνικές τους. Αφορούσε τους χρήστες ναρκωτικών. Οδηγούσε σε έναν αργό και βασανιστικό θάνατο, για τον οποίο δεν υπήρχε θεραπεία. Για τους λόγους αυτούς, κυρίως τη μεγαλύτερη συχνότητα εμφάνισης ανάμεσα στους ομοφυλόφιλους, το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας θεώρησε ότι δεν το αφορά και γρήγορα ξεχάστηκε. Ξεχάστηκε σαν απειλή, ξεχάστηκε σαν πραγματικότητα, ξεχάστηκε σαν έναν ιό που μεταφέρεται και καταστρέφει μια από τις πιο σημαντικές εκφράσεις της ανθρώπινης ύπαρξης, τη σεξουαλικότητα.

Αντίθετα συνοδεύτηκε από στερεότυπα, αφορισμούς και μύθους ακόμα και ανάμεσα σε μέλη της ιατρικής κοινότητας. Αφορισμούς για τον τρόπο μετάδοσης. Αφορισμούς για τα μέσα προφύλαξης. Αφορισμούς για τον ποιον απειλεί και ποιον όχι. Στερεότυπα για την εικόνα του ανθρώπου που μολύνθηκε. Στερεότυπα για τις σεξουαλικές «τεχνικές» που τον μεταδίδουν- πρωκτική επαφή-, στερεότυπα για το μέλλον αυτών των ανθρώπων. Και μύθους. Πολλούς μύθους. Μύθους που φτάνουν μέχρι τον τρόπο εμφάνισης και διάδοσης του ιού, την υποτιθέμενη κατασκευή του σε επιστημονικά εργαστήρια.

Μερικά μόνο όμως χρόνια μετά τα γεγονότα ήρθαν να αλλάξουν την πραγματικότητα. Το νόσημα δεν αφορά μόνο τους ομοφυλόφιλους και τους χρήστες ναρκωτικών. Δεν χτυπά μόνο τους φτωχούς στην Αφρική, όπου πραγματικά τα ποσοστά στην υποσαχάρια Αφρική ξεπερνούν το 50% του γενικού πληθυσμού. Δεν αφορά μόνο τις πόρνες.

Άρχισαν να γεννιούνται παιδιά με AIDS, από γυναίκες κατά τα άλλα στο απυρόβλητο. Τα ποσοστά στην «πολιτισμένη» Δύση εκτοξεύτηκαν. Ήρθαν οι πρώτοι θάνατοι λαμπερών και διάσημων ανθρώπων, και τελικά καταλήξαμε το μεγαλύτερο ποσοστό νέων κρουσμάτων στις μέρες μας να αφορά ετεροφυλόφιλους άνδρες.

Ταυτόχρονα η διαπίστωση και διάκριση μεταξύ φορέων-πασχόντων έδειξε ότι ο ασθενής με AIDS δεν πεθαίνει. Πρέπει να ζήσει με ένα χρόνιο νόσημα, να δουλέψει με ένα χρόνιο νόσημα, να ερωτευτεί με ένα χρόνιο νόσημα, να κάνει σεξ με ένα χρόνιο νόσημα.

Άρχισε ταυτόχρονα να φαίνεται και η πραγματικότητα στους αριθμούς. 33 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν πια μολυνθεί με τον ιό. Τον περασμένο χρόνο υπήρξαν 2,6 εκατομμύρια νέα περιστατικά. Το 2009 1,8 εκατ. άνθρωποι πέθαναν από AIDS. 5 εκατομμύρια βρίσκονται σήμερα σε αντιική θεραπεία.

Κι αν εμείς ξεχάσαμε τον ιό, εκείνος δεν μας ξέχασε. Οι αριθμοί μεγαλώνουν όλο και περισσότερο. Σύμφωνα με μια πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα, η χώρα μας αποτελεί έναν από τους κύριους διαμεσολαβητές στις οδούς διάδοσης του ιού. Στη χώρα μας έχουμε τρία καινούργια περιστατικά μόλυνσης με τον ιό κάθε ημέρα. Και η αυτό αφορά μόνο στα επίσημα καταγεγραμμένα περιστατικά, αφού για πολλούς αποτελεί ακόμα τη «θεϊκή κατάρα». Την κατάρα που πριν σε σκοτώσει σε απομονώνει, σε αποκοινωνικοποιεί, σε περιθωριοποιεί.

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα για το AIDS, ας βάλουμε όμως τα πράγματα στη θέση τους.

Ναι, το AIDS είναι ένα σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα.

Ναι, το AIDS σκοτώνει.

Μέχρι εδώ όμως.

Το AIDS είναι πια ένα χρόνιο νόσημα, όπως ο Σακχαρώδης Διαβήτης.

Το AIDS δεν κολλάει με το φιλί, τη χειραψία, τα ποτήρια του νερού και τα πιρούνια. Στην πραγματικότητα ο ιός είναι εξαιρετικά ευαίσθητος στον αέρα.

Το AIDS έχει μικρότερη μολυσματική πιθανότητα από τον ιό της ηπατίτιδας Β και της ηπατίτιδας C, δύο επίσης σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα.

Το AIDS δεν μεταδίδεται μόνο με συγκεκριμένες σεξουαλικές τεχνικές - π.χ. τις πρωκτικές.

Το AIDS αφορά όλους τους σεξουαλικά ενεργούς ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες.

Και κυρίως το AIDS δεν μεταδίδεται με την κοινωνική συναναστροφή. Δεν μεταδίδεται με τη φιλία. Δεν μεταδίδεται με την «κουβέντα». Δεν μεταδίδεται με τον έρωτα.

Μέχρι τη δημιουργία της τελικής θεραπείας, όποτε και αν γίνει αυτό, φορείς του ιού, νοσούντες, γιατροί και κοινωνία, ας μιλήσουμε, ας ενημερώσουμε, ας γνωριστούμε, ας πάψουμε να φοβόμαστε και ας δουλέψουμε.

Το άρθρο υπογράφει η επιστημονική ομάδα του Ανδρολογικού Ινστιτούτου
www.andrologia.gr

Τελευταία ενημέρωση: Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016, 08:45