Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.
Προσθήκη του zougla.gr στην GoogleΔεν θυμάμαι Νίκο μου, ποτέ πριν και ειδικά σε αυτή την άχαρη και ψεύτικη εποχή των social, να έχει φύγει μια οποιαδήποτε προσωπικότητα από τη ζωή και όχι μόνο να έχει ταξιδέψει η θλιβερή είδηση αστραπιαία, αλλά να έχει πλημμυρίσει αυτή η ιδιότυπη σύγχρονη αγορά, με τόσα κείμενα, φωτογραφίες σου, λόγια αγάπης, σεβασμό από όλους μικρούς – μεγάλους, παλιούς και νέους, λαϊκούς και άρχοντες, ακόμα και πολιτικούς που σε καμία υπόληψη βέβαια δεν είχες.
Ούτε ένα αρνητικό σχόλιο! Κατάφερες ακόμα και με το φευγιό σου, να διαλύσεις το κλουβί μας, εκεί που όπως έγραψες, στην αριστουργηματική Τριωδία σου, «όλοι μαζί πηγαίνουμε και όλοι μαζί μονάχοι».
Και με την αναχώρησή σου, ένωσες τους Έλληνες, όπως εύκολα τους ένωνες, στα περισσότερα από 50 χρόνια προσφοράς σου, σε θεατρικά σανίδια, κινηματογραφικές οθόνες, τηλεοπτικά πλατό, συναυλιακά παλκοσένικα, στην πρόζα, στην ποίηση, στις διασκευές, ένας ανεξάντλητος γαλαξίας ενέργειας, φωτιάς, πνεύματος, αίματος, μιας ψυχής φλεγόμενης, ανταριασμένης, απροσκύνητης, γενναίας, ανήσυχης, ασυμβίβαστης, που «υπηρετούσε την ουσία όχι την εξουσία» και αριστοτεχνικά ένωνε όλες τις εποχές και όλα τα μεγαθήρια που διαμόρφωσαν, ανά τους αιώνες, την εθνική μας υπόσταση και ταυτότητα, γιατί τελικά Νίκο μου, αυτή ήταν η δική σου ΑΠΟΣΤΟΛΗ!
«Το μπόι σου το ύψωσες στον ίσκιο των χιλιετηρίδων που χάνονται στο χάος», αλλά «η ψυχή σου δεν σε άφησε, φώναζε, φώτισε, σε έκανε ντελάλη και λογομάστορα, που δεν κράτησε μυστικά, μήτε και σίδερα». «Άστραψε το φως σου, φώτισε φωτιά και μας φώτισε». «Και οι μοίρες που σ’ ασήμωσαν , κλείσε τα μάτια σου είπαν, νιώσε το δρόμο της καρδιάς , πάρε φωτιά, τινάξου απ’ τους πολλούς, κι απ’ τα μισά των ουρανών έλα ψηλότερα, στο μυστικό το δείπνο των αγγέλων».
Η Αποκάλυψη του Αρματωλού-Καλόγερα, έχει γίνει στη θεία Τριωδία σου. Και μέσα από την Αλογόμυγα, που χάρισες στον γιο σου Οδυσσέα, μας είπες «να πάμε με τους σοφούς που ‘χουν τέχνη τους, το μέτρο να κρατάνε», «κανένας να μην μας λερώσει την ψυχή», «ν’ αγαπάμε, ν’ αγαπάμε, ν’ αγαπάμε».
Εσύ που δήλωνες μαθητής, που δεν ήσουν δούλος κανενός, αλλά αεράκι και φωτιά, που δεν μπορούσες να καταλάβεις «πως γίνεται οι άνθρωποι να περπατούν και να κοιμούνται».
Σε όργιζε, σε θύμωνε, σε έπνιγε το άδικο. Δεν ταυτίστηκες τυχαία (εξάλλου έλεγες, «ούτε το ατύχημα, δεν γίνεται τυχαία»), με το μεγάλο δάσκαλο Λιαντίνη, που συνταραχτικά απέδωσες θεατρικά στην Γκέμμα.
Είχες, σφραγισμένο στα κύτταρά σου, το ΧΡΕΟΣ, αναλάμβανες, με το γιγαντιαίο ανάστημά σου, την ΕΥΘΥΝΗ, απέναντι στο ένδοξο παρελθόν και στο δύσμοιρο μέλλον, των νέων γενεών, που λάτρευες και παθιασμένα επιδίωκες να αφυπνίσεις.
Και η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ απαιτεί ΝΕΜΕΣΙΣ, της έδωσες πνοή στους Κυνικούς σου και καταδίκασε αμείλιχτα, όσους κατέστρεψαν το ζωικό και φυτικό βασίλειο, «να τους κατασπαράζουν τα μυρμήγκια» και κρεμασμένους σε μυτερά βράχια, «να τρώνε οι σφήκες όσους απατεώνες λαοπλάνους, ενώ ήταν μικροί, παρουσιάστηκαν μεγάλοι».
Δεν μίλαγες μόνο μέσα από την τέχνη σου, ήσουν παρών σε κάθε ξεσηκωμό του Λαού μας, «με την αλληγορία των αλόγων και τη λογική των παραλόγων», «υπογράφοντας για όλους, εσύ Αητός, εσύ και Προμηθέας» και μπορεί «στην Πυθία να έδωσες το λόγο σου πως δεν θα μαρτυρήσεις ότι ελπίδα ΔΕΝ υπάρχει», αλλά με το φλογερό σου βλέμμα, «γελώντας ενώ έκλαιγες», «παραβάτης» και «δρομοκράτης», φύτρωσες την ελπίδα στις ψυχές μας, σε σημείο που τώρα όσοι σε γνωρίσαμε και σε νιώσαμε , κοινωνήσαμε μαζί σου σάρκα και αίμα Ελληνικό, δεν κλαίμε μόνο που χάσαμε ένα μέντορα, ένα ποιητή, ένα φιλόσοφο, ένα επαναστάτη, ένα ΑΛΗΘΙΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ, Α-ΝΑ-ΝΤΙ-ΚΑ-ΤΑ-ΣΤΑ-ΤΟ, αλλά κλαίμε και για την Ελλάδα που πήρες μαζί σου και την απελπισία που έμεινε πίσω και εσύ μπορούσες να σβήσεις απλά μ’ ένα σου βλέμμα!
Τώρα «δεν θα σε γυρεύουμε εδώ…μόνο θα σε νιώθουμε» και επειδή «δεν θα ξέρουμε που να πάμε, θα γυρνάμε πίσω»…και θα ανυπομονούμε για τους αναρίθμητους θησαυρούς που έχεις ακόμα φυλαγμένους στα σεντούκια των Φιλιατρών και έχουν επωμιστεί, τα λατρεμένα σου παιδιά, όπως όρισες, να κληροδοτήσουν στις επόμενες γενιές.
Κλείνοντας Νίκο μου, για να σ’ αφήσουμε να πας στο γλέντι σου, όπως τ’ ονειρευόσουν, με τους «παππούδες» μας που δόξασες, δικαίωσες και ύμνησες, θα μοιραστώ και κάτι προσωπικό:
Σε αντάμωσα για 1η φορά το 2005 στο Λυκαβηττό, με τους Κυνικούς σου, φορούσα το ίδιο άσπρο φόρεμα που φοράω σήμερα στον αποχαιρετισμό, είχα επιστρέψει από την Ιταλία στην Πατρίδα με μια πτυχιακή «Πώς οι Κυνικοί Φιλόσοφοι επηρέασαν το Διεθνές Δίκαιο».
Σε ξαναβρήκα στις πλατείες, σε συνεντεύξεις, σε πρόβες, στην κοινή μας αγάπη για το Χρόνη Μίσσιο (αντιστασιακός, συγγραφέας) που και οι δύο γνωρίσαμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, διαβάζοντας το «Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς» και πηγαίνοντας σπίτι του, σε ότι και αν παρουσίαζες, στα Φιλιατρά να κρατάς το μπουζούκι με τις μαργαρίτες και την πεταλούδα και να μου κάνεις το χατίρι να παίζεις ξανά και ξανά, «είναι γιατρός ο έρωτας…που σε γιατρεύει και μετά σε κάνει να υποφέρεις», σε ατελείωτες κουβέντες τηλεφωνικά και κάτω από το φεγγάρι για τον κοινό μας πόνο για τα Εθνικά και θέλω να σου πω πως στη διαδρομή από το σπίτι σου στη θάλασσα, ξυπόλητοι, πόναγαν από τις πέτρες τα πόδια μου, αλλά ντρεπόμουν να στο πω γιατί εσύ περπάταγες επάνω τους, τόσο υπερήφανα και αγέρωχα.
Σου χρωστάω και ένα συγνώμη, δεν ήξερα δυστυχώς για τη μάχη που έδινες τον τελευταίο χρόνο, θα σου γράφω γράμματα στο τζάμι που βλέπει στον ουρανό του Μαραθώνα, θα σε βλέπω σε κάθε «κορυδαλλό που θα πετάει ψηλά στα σύννεφα», θα είσαι εκεί κάθε φορά που θα συντρίβεται ο φόβος και δυνατά θα φωνάζουμε «Ελευθερία ή Θάνατος»!
Και εύχομαι στην άλλη πλευρά, να είσαι ο πρώτος που θα ξαναδώ!
Σε ευχαριστούμε για όλα ΑΡΜΑΤΩΛΕ ΚΑΛΟΓΕΡΑ
Καλή Αντάμωση
«εκεί που είσαι δεν φοβούνται τα παιδιά και αγαπιούνται όλοι»…
(***μέσα σε αποσιωπητικά είναι φράσεις, στίχοι και αποσπάσματα του Νίκου από τα έργα του Τριωδία, Αλογόμυγες, οι Κυνικοί Ξανάρχονται και συνεντεύξεις του)
