«Αν ο ανεκτίμητος άνδρας γύριζε
μια βδομάδα μετά από το θάνατό του
δεν θα ΄βρισκαν γι΄ αυτόν σ΄ ολάκερη τη χώρα
ούτε τη θέση ενός θυρωρού».
Μπέρτολντ Μπρέχτ
Οι τσομπάνηδες των νησιών του Αιγαίου, που αφήνουν τα αιγοπρόβατά τους να ξεχειμωνιάσουν στις έρημες βραχονησίδες, δεν ανησυχούν, δε ασχολούνται καν, να τα μαζέψουν την άνοιξη και να τα βάλουν στο καΐκι, πρόβατο-πρόβατο. Δένουν το Γκεσέμι, (μπροσθοκρίαρο) με σχοινί, το τραβολογούν στο καΐκι και ολόκληρο το κοπάδι ακολουθεί πειθήνια τον αρχηγό του.
Όταν πέφτει ο ηγέτης ενός προσωποπαγούς καθεστώτος, το σύστημα καταρρέει. Δεν υπάρχει κράτος χωρίς αυτόν.
Όταν πέφτει ο αρχηγός μιας μαφίας, η δομή ΔΕΝ καταρρέει: Προσαρμόζεται. Αναζητά εσπευσμένα νέο προστάτη-αρχηγό, τον αποδέχεται, δηλώνει υποταγή και διαπραγματεύεται με σεβασμό την επιβίωσή της. Οι -πίστη και η υποταγή εν προκειμένω- δεν είναι ούτε ιδεολογική, ούτε ηθική. Είναι συμβατική. Απώτερος σκοπός είναι να συνεχιστούν η συνεργασία και οι μπίζνες. Είναι τα μόνα που μετρούν.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τραμπ και οι σύμβουλοί του, κυρίως, επεξεργάστηκαν και υλοποίησαν το σχέδιο ανατροπής της ηγεσίας της Βενεζουέλας, έχοντας κατά νουν να εκτοπίσουν τον νονό, πρόεδρο Μαδούρο, χωρίς να διαλύσουν τη δομή. Δεν υπολόγιζαν να καταστρέψουν τον μηχανισμό του προηγούμενου ηγέτη (Τσάβες) για να χτίσουν κάτι νέο. Τον κατέλαβαν και τον έθεσαν στην υπηρεσία του, συλλαμβάνοντας απλά τον αρχηγό του κράτους. Γνωστό ως Sequestro di persona, παρεμπιπτόντως στα επίσημα Ιταλικά το “εγχείρημα” μετά τις κινηματογραφικές επιτυχίες της ταινίας GODFATHER, Νονός, για την Ιταλική μαφία στις ΗΠΑ, είναι πλέον, διεθνής όρος.
Αυτή είναι και η πιο συμφέρουσα από οικονομικής άποψης αλλαγή καθεστώτος. Όχι επειδή είναι ηθικά και ιδεολογικά αποδεκτή ή νομικά δικαιολογημένη, αλλά επειδή πετυχαίνει τον στόχο της, τον έλεγχο μιας χώρας, χωρίς να επιβαρύνει με το υπέρογκο κόστος χρημάτων και αίματος τον προϋπολογισμού των Ηνωμένων Πολιτειών.
Κανείς δεν θα χρειαστεί να δώσει απαντήσεις σε αιχμηρά ερωτήματα σχετικά με τους Αμερικανούς στρατιώτες που θα έχαναν τη ζωή τους στο Καράκας, μετά από μερικά χρόνια. Ούτε θα χρειαστεί να απολογηθεί κανείς για τα δισεκατομμύρια δολάρια ανασυγκρότησης. Στις περιπέτειες των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, τα παθήματα έγιναν μαθήματα.
Το πετρέλαιο εφεξής, θα ρέει, οι συμφωνίες και τα συμβόλαια θα υπογράφονται και η τοπική κυβέρνηση θα υπακούει χωρίς η Ουάσιγκτον να χρειάζεται να κυβερνά άμεσα. Οι εταιρείες δεν θα έχουν πολιτικό κυβερνήτη, αλλά τον επιχειρηματία εκπρόσωπό τους.
Ο πρόεδρος Τραμπ, άλλωστε, δεν ήταν αμιγώς πολιτικός. Ήταν επιχειρηματίας και για πρώτη φορά, η επιλογή των επιχειρηματιών. Κι είναι πλέον κοινός τόπος εδώ και αρκετά χρόνια ότι είναι οι εταιρείες (πολυεθνικές) που κυβερνούν τον Κόσμο.
Κι η κυβέρνηση Τραμπ, ως επιχείρηση πλέον, δεν καταστρέφει ένα κράτος, για να το επανασυστήσει. Το καταλαμβάνει. Το εξαγοράζει. Δεν καταλαμβάνει το έδαφος μιας χώρας. Ελέγχει τις ελίτ του. Δεν κάνει οικοδόμηση έθνους. Αναπροσανατολίζει το υπάρχον status. Δεν διαπραγματεύεται, επικεντρώνεται στις προτάσεις που δεν επιτρέπεται ν΄ αρνηθεί κανείς.
Γι’ αυτόν και μόνο τον λόγο, το πρωτοφανές γεγονός της σύλληψης και απαγωγής ενός ηγέτη μιας χώρας, θα μείνει στην Ιστορία. Όχι τόσο ως στρατιωτική επιχείρηση, αλλά λόγω του προτύπου που εγκαινιάζει:
Όλα λειτούργησαν επειδή τ΄ αποθέματα του πετρελαίου της Βενεζουέλας είναι από τα μεγαλύτερα στον κόσμο, η χώρα είναι, αναμφισβήτητα κεντρικός κόμβος διακίνησης ναρκωτικών, χωρίς να είναι αναγκαστικά παραγωγός. Η οικονομία της εξαρτάται από το πετρέλαιο. Και το καθεστώς Μαδούρο δεν ήταν πολιτικό ή επαναστατικό, αλλά μαφιόζικο. Και τα μαφιόζικα κράτη, από τη φύση τους, είναι μεταβιβάσιμα. Με τις μεθόδους μαφίας.
Πολιτικοί, επιχειρηματίες, πολίτες, όλοι μας, είμαστε στενά συνδεδεμένοι με τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις μας, τις πρότερες εμπειρίες, γνώσεις, εικόνες και βιώματα που είναι καταγεγραμμένα στη συνείδηση μας. Λειτουργούν ως νοητικό υπόβαθρο, επηρεάζοντας την πρόσληψη, την κατανόηση νέων, ανάλογων ερεθισμάτων, πληροφοριών ή καταστάσεων ιδεών, εξαρτά τις αποφάσεις μας, ο τρόπος που μεγαλώσαμε κι εκπαιδευτήκαμε.
Κι ο Τραμπ, δεν εξαιρείται. Γαλουχήθηκε και επιβραβεύτηκε για την non political correct συμπεριφορά του, που τον οδήγησε για δεύτερη φορά στην προεδρία των ΗΠΑ. Και δεν είναι άλλη από την νικηφόρα αυτοπεποίθηση που αφήνει η επιτυχία κι η πίστη του στο θεό του χρήματος τον Μαμμωνά και στα τρία άρθρα του συντάγματος της “κουλτούρας” των μαφιόζων. Ομερτά, φόβος, προτάσεις που δεν έχουν καμία ευκαιρία μη αποδοχής, συνδικάτο οργανωμένου εγκλήματος, ιεραρχικά δομημένου, που βασίζεται κι αμφιταλαντεύεται ανάμεσα από τον εκβιασμό και την προστασία, έχοντας σαφή αντίληψη για την τραπεζική τοκογλυφία, τα τυχερά παιχνίδια και τη διακίνηση ναρκωτικών.
Με χαλαρούς κώδικες σιωπής (ομερτά), προσαρμοσμένες στην συγκυρία, διείσδυση στη νόμιμη οικονομία των κεφαλαίων των εγκληματικών οργανώσεων, χρήση βίας για την επιβολή της και με το σύνθημα God bless America…
Ο Πλανήτης Γη, απέκτησε τον GOD Father του.
Στοιχεία από αρθρογραφία των:
Andrés Izarra, Βενεζουελανός δημοσιογράφος, συγγραφέας και πρώην Υπουργός Επικοινωνίας επί Τσάβες. Σήμερα παρεμβαίνει κριτικά στη διεθνή συζήτηση για τη Βενεζουέλα.
Roberto Saviano: Ιταλός συγγραφέας, στόχος της Ιταλικής Μαφίας, εξ αιτίας του αποκαλυπτικού συγγραφικού του έργου.
ΥΓ.:Αυτή η αμερικανάτα των δουλοπρεπέστατων κι αμερικανόδουλων απανταχού δημοσιογράφων, που παίζουν όλη μέρα επισταμένα, τον θάνατο του Χαμενεΐ, και κάποιοι τον ονοματίζουν ακόμη κύριο, μου θυμίζει την απορία που είχε το Αμερικανάκι στο Βιετνάμ, όταν κατατρομαγμένο κλαψούριζε στους συναδέλφους του…
«Hi boys, αυτόν τον σχιστομάτη, τρεις φορές τον έχω σκοτώσει, και πάλι ζωντανό τον βλέπω…»
ΥΓ.1: Κι νέος ηγέτης που διαδέχθηκε τον Χαμενεΐ… Πώς είναι η σειρά του να λέγεται; Χεμεϊνί; Χιμεϊνί; Γιατί έναν Χομεϊνί τον θυμάμαι, από τα νιάτα μου. Όπως κι ότι κάτι έχουμε ακούσει για τους σωσίες των ηγετών, της απανταχού ολιγαρχίας.
ΥΓ.2: Στο «σύμβολο της πίστεως» των δημοσιογράφων, πρωτοστατεί το εξής άρθρο: «Απ’ όσα ακούς μη πιστεύεις τίποτε, απ’ όσα βλέπεις τα μισά, κι ό,τι πιάνεις με τα χέρια, ειν’ τα μόνα αληθινά».
Τελευταία ούτε αυτό ισχύει. Και στο «πίστευε και μη, ερεύνα» αμφισβητείται όλο και περισσότερο, η θέση του κόμματος και η αξία του.
Ο κ. Γιάννης Θ. Αγγέλογλου είναι βιολόγος *
