Του Πολύβιου Κανέ
Τα δύο δεκαεξάχρονα κορίτσια, κολλητές, πιάστηκαν χέρι – χέρι και βούτηξαν στο κενό από τον 6ο όροφο. Το ένα έμεινε στον τόπο. Το άλλο χαροπαλεύει στο ΚΑΤ. Ένα σημείωμα, στο σακίδιο της μίας από τις δύο κοπέλες και πέντε αράδες, όλες κι όλες, απαντούν στο αδυσώπητο ΓΙΑΤΙ.
Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Σχεδόν κάθε χρόνο, κάποιοι έφηβοι και έφηβες δίνουν ένα τέλος στη ζωή τους, διότι δεν είναι σε θέση να διαχειριστούν την πίεση των Πανελληνίων. Η πίεση της αναμέτρησης με τους υπολοίπους, η πίεση από το σπίτι, η αφόρητη πίεση που από μόνη της ασκεί ο ίδιος ο μηχανισμός των εξετάσεων. Δεν υπάρχει εναλλακτική. Αν δεν τα καταφέρεις, είσαι ένας αποτυχημένος (η). Αυτό σου έχουν «φυτέψει» στο μυαλό οι γονείς, κατά κύριο λόγο, και οι δάσκαλοι. Ο εφιάλτης της αποτυχίας μετατρέπει την αγωνία του υποψηφίου σε καθημερινό βασανιστήριο. Είσαι ένα μηχανάκι που από τρυφερή ηλικία σου υπαγορεύουν το πώς θα ζήσεις, τι θα διεκδικήσεις, πώς θα το διεκδικήσεις.
Οι γονείς, απαιτούν τις περισσότερες φορές, το αδιανόητο. Να υλοποιήσουν τα παιδιά τους αυτά που δεν κατάφεραν να πετύχουν οι ίδιοι ή να καταφέρουν να τους μοιάσουν κατ΄εικόνα και ομοίωση.
Πολλά παιδιά δεν αντέχουν και σπάνε στη διαδρομή. Εγκαταλείπουν την κούρσα. Καταρρακώνονται. Καταρρέουν. Εγκλωβίζονται στον στρόβιλο της χαμένης αναμέτρησης. Φοβούνται, τρέμουν στην ιδέα να αντικρίσουν την γκριμάτσα των γονιών τους, την στιγμή της αποτυχίας.
Επί χρόνια ακούνε την ίδια και την ίδια φράση να επαναλαμβάνεται. «Εμείς που τα θυσιάσαμε όλα για σένα, που στερηθήκαμε τα πάντα για να σπουδάσεις. Δώσαμε το αίμα μας για να πετύχεις».
Το λεπτό σχοινί που συνδέει τον έφηβο με το τέλος της προσπάθειας, αυτό το νήμα που στη μία πλευρά του είναι δεμένο στην ψυχή του και στην άλλη είναι θηλυκωμένο στον «Μεγάλο Σκοπό», αυτό το σχοινάκι της ζωής, κάποια στιγμή σπάει. Και τότε υπάρχει μόνο το σκοτάδι.
«Σας αγαπάμε», έγραψαν τα δύο κορίτσια και πήδηξαν στο κενό πιασμένα χέρι- χέρι. Οι ψυχούλες τους δεν άντεξαν στην πίεση. Τα μάτια τους δεν θα μπορούσαν να αντικρίσουν τα βλέμματα των γονιών τους, αν αποτύγχαναν.
Και τώρα; Πώς θα αντέξουν αυτοί οι γονείς να ζήσουν με αυτήν την ενοχή; Ζωντανοί νεκροί από δω και πέρα.
