Έχει περάσει κιόλας μισός αιώνας, για την ακρίβεια 53 χρόνια, από το ξημέρωμα της 25ης Φεβρουαρίου του 1973, όταν ένας «άγραφος νόμος» των λαϊκών κέντρων της εποχής μετέτρεψε μια νύχτα διασκέδασης στην Αθήνα της δικτατορίας σε μακελειό.
Στη «Νεράιδα της Αθήνας», στην Αγίου Μελετίου 45 στην Κυψέλη, ο Νίκος Κοεμτζής τραβά μαχαίρι μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα και αφήνει πίσω του τρεις νεκρούς και επτά τραυματίες, για μια «παραγγελιά».
Στα λαϊκά κέντρα, η «παραγγελιά» δεν ήταν απλώς ένα τραγούδι που ζητάει ο εκάστοτε θαμώνας από την ορχήστρα για να χορέψει. Ήταν μια σιωπηρή συμφωνία τιμής. Όταν κάποιος πλήρωνε για να χορέψει, η πίστα έπρεπε να αδειάσει. Εκείνη τη νύχτα, ο Νίκος Κοεμτζής βρίσκεται στο μαγαζί με τον αδελφό του, τον Δήμο, και την παρέα τους.
Η ορχήστρα ξεκινά να παίζει το ζεϊμπέκικο που ζητήθηκε για τον αδελφό του, όμως η πίστα δεν αδειάζει. Για τον ίδιο τον Νίκο Κοεμτζή, αυτό λογίζεται ως μέγιστη προσβολή.
Η ένταση φουντώνει όπως και οι φωνές, τα σώματα στην πίστα σπρώχνονται μέσα στον θόρυβο. Ο Κοεμτζής βγάζει μαχαίρι και επιτίθεται. Ο τραγικός απολογισμός, δύο χωροφύλακες και ένας φανοποιός χάνουν τη ζωή τους, ενώ τραυματίζονται άλλοι επτά θαμώνες.
Η υπόθεση γίνεται πρωτοσέλιδο στον Τύπο της εποχής, ενώ λίγα χρόνια αργότερα γίνεται ταινία αλλά και τραγούδι.
Η «Παραγγελιά» σε σκηνοθεσία του Παύλου Τάσιου, γυρίστηκε το 1980, με πρωταγωνιστές τον Αντώνη Αντωνίου στο ρόλο του Νίκου Κοεμτζή και τον Αντώνη Καφετζόπουλο στον ρόλο του αδελφού του Δήμου. Ένα χρόνο νωρίτερα, το 1979, ο Διονύσης Σαββόπουλος έγραψε το «Μακρύ Ζεϊμπέκικο για τον Νίκο», που κυκλοφόρησε στον δίσκο «Ρεζέρβα».
Για την ιστορία, ο Νίκος Κοεμτζής καταδικάστηκε τρεις φορές σε θάνατο και οκτώ φορές σε ισόβια, για ανθρωποκτονίες από πρόθεση. Το 1977 η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια.
Αποφυλακίστηκε στις 29 Μαρτίου 1996, έπειτα από 23 χρόνια συνεχούς εγκλεισμού.
Μετά την αποφυλάκισή του πουλούσε την αυτοβιογραφία του έξω από τα δικαστήρια της Ευελπίδων και τις Κυριακές στο Μοναστηράκι υπογράφοντας αφιερώσεις στην πρώτη σελίδα. Tα λιγοστά έσοδα τον βοηθούσαν να επιβιώνει με αξιοπρέπεια.
Η αξιοπρέπεια άλλωστε τον χαρακτήριζε ως άνθρωπο, κάτι που αναγνώριζαν οι λιγοστοί στενοί του φίλοι, που ήταν δίπλα του μέχρι το τέλος…
Έφυγε από τη ζωή, στις 23 Σεπτεμβρίου 2011, την ώρα που πουλούσε το βιβλίο του στο Μοναστηράκι, σε ηλικία 73 ετών.
Μια ανάρτηση για την… ιστορία
«Παραγγελιά ρέ…………Παραγγελιά ρέ φασίστες…………
Παραγγελιά , ρέ χουντικά αποβράσματα……..
Παραγγελιά …………………………
Δική σου ήταν η Παραγγελία Νίκο !
Στημένη στην είχαν!
Νίκος Κοεμτζής!
Χούντα 25 Φεβρουαρίου 1973 !
Απόκριες!
Τα δύο σου χέρια πήρανε, βεργούλες και με δείρανε!
Παραγγελιά για να χορέψει ο αδελφός του ο Δήμος!
Παραγγελιά ζεϊμπέκικο….
Χορεύει μόνος!
Μια παρέα αστυνομικών, όμως, που διασκεδάζει στο ίδιο μαγαζί έχει διαφορετική άποψη. Και εκείνη την εποχή η αστυνομία ήταν ο «Νόμος»!
Οι αστυνομικοί σηκώνονται και παρενοχλούν τον Δήμο την ώρα που εκείνος χορεύει! Εκείνος αντιδρά και εκείνοι τον σπρώχνουν με αποτέλεσμα να πέσει πάνω στα σπασμένα πιάτα, να τραυματιστεί και να σκιστεί το σακάκι του!
Κάπως έτσι ξεκίνησε το κακό…
Ο Νίκος σηκώνεται, ανοίγει την φαλτσέτα του και σαν σε αμόκ ανεβαίνει πάνω στην πίστα και «θερίζει» όποιον έβρισκε μπροστά του. Αποτέλεσμα; Τρείς νεκροί και επτά τραυματίες!
Η ζωή μας είναι σουγιάδες έγραψε η Κατερίνα Γώγου…
Είπαν ότι σκότωσε τρεις για ένα ζεϊμπέκικο, σκότωσε τρεις για όλους αυτούς που τον είχαν # σκοτώσει # πολλά χρόνια πριν !
Παιδί του Νίκου Κοεμτζή που είχε βγει στο βουνό με το ΕΛΑΣ και ήταν γνωστός με το προσωνύμιο «Καπετάν Κεραυνός»!
Οι οικογένεια του , όπως και ο ίδιος επειδή ο πατέρας του ήταν κομμουνιστής είχε υποστεί διώξεις, ο ίδιος μιλά για ένα περιστατικό το 1945 όπου χωροφύλακες ξυλοκόπησε άγρια τον πατέρα του μπροστά στα μάτια των παιδιών του !
Αυτό με καθόρισε είπε…
Οι μνήμες του Νίκου, του έκαιγαν την ψυχή και τον γέμιζαν ένα άσβεστο μίσος για την Αστυνομία!
Δεν το αρνήθηκε ποτέ!
Το μίσος του Νίκου Κοεμτζή για την Αστυνομία έγινε ακόμη πιο έντονο όταν οι Αρχές ξεκίνησαν να κυνηγούν τον ίδιο, λόγω του αριστερού παρελθόντος των γονιών του!
«Γιατί κάθε τόσο με τραβάγανε στην Ασφάλεια.!
Με ρίχνανε σε ένα δωμάτιο, πετούσανε νερό μέσα και με είχανε τρεις-τέσσερις ημέρες νηστικό, χωρίς να έχω κάνει τίποτα!
Τώρα σκοτώνουμε και δεν δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν, μου έλεγαν».
Είχε καταδικαστεί για μικροκλοπές, αλλά ποτέ δεν έγινε χαφιές τους , όπως του ζητούσαν για να την βγάλει καθαρή!
Και για εμένα αυτό μετράει πιο πολύ από όλα….
Παραγγελιά Νικόλα μου ….».
