Θεσσαλονίκη: Στέρεψε η λιμνοθάλασσα Καλοχωρίου από την παρατεταμένη ανομβρία

Η εικόνα που παρουσιάζει η τεχνητή λιμνοθάλασσα Καλοχωρίου, μόλις οκτώ χιλιόμετρα από το κέντρο της Θεσσαλονίκης, αποτυπώνει με τον πιο δραματικό τρόπο τις επιπτώσεις των υψηλών θερμοκρασιών και της παρατεταμένης λειψυδρίας. Ο παράκτιος αυτός υγρότοπος, που αποτελεί τη βόρεια πύλη του Εθνικού Πάρκου Δέλτα Αξιού και έναν πραγματικό θησαυρό βιοποικιλότητας, έχει δει τα νερά του να υποχωρούν επικίνδυνα.

Όπως επισημαίνει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης από την περιβαλλοντική οργάνωση «Εχεδώρου Φύσις», η υποχώρηση της στάθμης αποτελεί μεν ένα φαινόμενο που επαναλαμβάνεται τα καλοκαίρια λόγω της έλλειψης βροχοπτώσεων, όμως η κατάσταση θα μπορούσε να βελτιωθεί αισθητά, εάν εφαρμοζόταν η κατάλληλη διαχείριση των υδάτινων πόρων.

«Όπως κάθε χρόνο το καλοκαίρι έχουμε αυτή την εικόνα. Πρόκειται για έναν πλούσιο βιότοπο, ένα βιότοπο ο οποίος φιλοξενεί πάρα πολλά είδη πουλιών. Από τα φλαμίνγκο και μέχρι μικρά πουλιά που κατοικούν και φωλιάζουν εδώ, είτε αποδημητικά πουλιά όλο το καλοκαίρι, όλο τον χρόνο, έχουμε εδώ πέρα αυτή τη φιλοξενία αυτών των πτηνών. Το καλοκαίρι για τρεις μήνες είχαμε αυτή την εικόνα. Νερά στάσιμα, νερά που εξατμίζονται, νερά που φεύγουν. Και όλο αυτό γίνεται γιατί ξέρουμε ότι τα καλοκαίρια πια δεν έχουμε βροχές. Το βασικό πρόβλημα αυτής της όμορφης λιμνοθάλασσας είναι θέμα διαχείρισης. Δηλαδή ο Δήμος θα πρέπει να σταματήσει να τραβάει τα νερά γιατί έχουμε αντλιοστάσιο να αδειάζει αυτή την λεκάνη», ανέφερε αρχικά ο κ. Κωνσταντινίδης.

«Κάθε χειμώνα έχει νερό, είναι βρόχινα νερά, της λιμνοθάλασσας που επικοινωνεί υπογείως με την θάλασσα και δημιουργεί τις συνθήκες λιμνοθάλασσας. Είναι μια λιμνοθάλασσα τεχνητή, η οποία έχει γι’ αυτό έχει τόσο πλούσια ορνιθοπανίδα. Απλώς το καλοκαίρι φαίνεται η λιμνοθάλασσα ξερή. Έχουμε συνέχεια τουρίστες και ανθρώπους που έρχονται να παρατηρήσουν πουλιά, γιατί είναι πάρα πολύ πλούσια η ορνιθοπανίδα, αλλά αυτή η εικόνα δυστυχώς δεν μας τιμά, γιατί είναι θέμα διαχείρισης. Δεν είναι θέμα μόνο κλιματικής αλλαγής, αλλά θα μπορούσαμε και εμείς σαν πολίτες, σαν δήμος να κάναμε κάτι για να διαχειριζόμαστε νερά καλύτερα. Το λέμε κάθε χρόνο ότι αυτή η εικόνα είναι αναστρέψιμη. Αυτή η εικόνα μπορεί να μην υπάρχει για το καλοκαίρι, αλλά δυστυχώς δεν γίνεται κάτι. Είμαστε μόλις 7 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη γύρω από μια βιομηχανική περιοχή και είναι η μοναδική, πραγματική όαση που μπορεί ο άνθρωπος να αδειάσει, το μυαλό του, να περπατήσει, να κάνει τρέξιμο, ποδηλασία, να έρθει με την οικογένειά του. Δηλαδή αυτό το σημείο είναι κρίμα να καταλήγει έτσι κάθε καλοκαίρι. Τώρα περιμένουμε τον Σεπτέμβρη που είναι και οι πρώτες βροχές, να αρχίσει να γεμίζει, να έρθει πάλι η ζωή, να έρθουν τα πουλιά, να ομορφύνει ο τόπος και να αποκτήσει πάλι ζωή. Είναι πολύ επιβαρυμένη αυτή η όαση. Είναι κρίμα να μένει τόσο καιρό, τόσους μήνες που θέλουμε μια διέξοδο, να φύγουμε από τα σπίτια μας, να φύγουμε από την από το αστικό τοπίο και να έρθουμε να απολαύσουμε τη φύση. Είναι ιδανικό μέρος να καταλήγουμε. Έρχονται πολλοί άνθρωποι και μας λένε πού είναι τα πουλιά, πού είναι τα φλαμίνγκο, Πού είναι τα νερά; Και είναι λογικό να απορούν γιατί».

Παρά τη σημερινή αποκαρδιωτική εικόνα, η περιοχή συνεχίζει να προσφέρει καταφύγιο σε πληθυσμούς πολλών ειδών πουλιών και λαγόγυρων, ενώ η ελπίδα όλων εναποτίθεται στις φθινοπωρινές βροχές που θα ξαναδώσουν ζωή στο οικοσύστημα.

Η δημιουργία της λιμνοθάλασσας Καλοχωρίου φέρει τη δική της ιδιαίτερη ιστορία, καθώς άρχισε να σχηματίζεται σταδιακά από τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Η εμφάνισή της ήταν αποτέλεσμα της καθίζησης του εδάφους, η οποία προκλήθηκε από τη συνδυαστική δράση της υπεράντλησης των υπόγειων υδροφορέων και της χαλαρής σύστασης του υπεδάφους.

Σήμερα, παρά τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει, ο υγροβιότοπος παραμένει ένας δημοφιλής προορισμός για μικρούς και μεγάλους επισκέπτες, προσφέροντας μια μοναδική ευκαιρία εξερεύνησης της φύσης σε απόσταση αναπνοής από τον αστικό ιστό.

Πηγή: thestival