Έλληνες ναυτικοί που βρίσκονται στον Περσικό Κόλπο, περιγράφουν τις στιγμές αγωνίας που βιώνουν στη Μέση Ανατολή, κάνοντας λόγο για φόβο και αβεβαιότητα, τονίζοντας ότι αυτό που περιμένουν είναι να επιστρέψουν στις αγκαλιές των οικογενειών τους στην Ελλάδα.
«Το μόνο που θέλω είναι να γυρίσω σπίτι μου και στους ανθρώπους μου»
Συγκλονιστική είναι η μαρτυρία Ελληνίδας ναυτικού που βρίσκεται εγκλωβισμένη στον Περσικό Κόλπο, η οποία λέει ότι κυριαρχεί ο φόβος, η αβεβαιότητα και η αγωνία. Σημειώνει ότι τα τρόφιμα λιγοστεύουν και η επικοινωνία είναι σχεδόν ακατόρθωτη. Κάποια στιγμή λυγίζει και λέει χαρακτηριστικά ότι βάζει τα κλάματα γιατί σκέφτεται όχι τον εαυτό της αλλά την οικογένειά της. Εύχεται να τελειώσει όλη αυτή η περιπέτεια γρήγορα και το μόνο που θέλει είναι να γυρίσει στο σπίτι της και στους ανθρώπους της.
Ακούστε το δραματικό ηχητικό ντοκουμέντο
«Αν κάτι μου συμβεί να ξέρουν ότι τους αγαπώ»
Εξίσου συγκλονιστική είναι και η μαρτυρία Έλληνα ναυτικού που λέει χαρακτηριστικά ότι αυτό που κυριαρχεί είναι ο φόβος, ο ήχος των εκρήξεων αλλά και το ότι κανείς δεν τους λέει το πότε θα φύγουν. Την ίδια στιγμή, επισημαίνει ότι λιγοστεύουν τα τρόφιμα και το νερό. Ραγίζει καρδιές όταν λέει για την οικογένειά του «αν κάτι μου συμβεί, να ξέρουν ότι τους αγαπώ».
Ακούστε το ηχητικό
Γ. Βάλλης: «Βαθύ χρέος μας να μην τους αφήσουμε να νιώσουν ξεχασμένοι»
Για το ζήτημα της ασφάλειας των ναυτικών που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη Μέση Ανατολή, έχει κάνει λόγο ο Προέδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Πληρωμάτων Ιδιωτικών και Επαγγελματικών Θαλαμηγών, Cpt. Dr. Γιώργος Βάλλης.
Ο κ. Βάλλης επισημαίνει ότι:
«Τα ηχητικά ντοκουμέντα που φτάνουν στα χέρια μου από τους ναυτικούς μας, οι οποίοι παραμένουν εγκλωβισμένοι στην εμπόλεμη ζώνη, συνιστούν μια δραματική έκκληση για βοήθεια. Ακούγοντας τις φωνές τους, αντιλαμβάνομαι πλήρως τον εφιάλτη που βιώνουν και την απόγνωση που νιώθουν.
Αυτή τη στιγμή, το ζήτημα έχει ξεφύγει από τα όρια της ομηρίας και αγγίζει τα όρια της επιβίωσης. Αναφέρουν ξεκάθαρα πως τα αποθέματα τροφίμων εξαντλούνται μέρα με τη μέρα. Παράλληλα, η επικοινωνία με τον έξω κόσμο και τις οικογένειές τους έχει διακοπεί, βυθίζοντας τόσο τους ίδιους όσο και τους συγγενείς τους στην απόλυτη αγωνία και απομόνωση.
Είναι βαθύ χρέος όλων μας να μην αφήσουμε αυτούς τους ανθρώπους να νιώσουν “αόρατοι” ή ξεχασμένοι. Ο χρόνος πιέζει πλέον ασφυκτικά και μιλάμε για τις ζωές των δικών μας ανθρώπων».
