Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.
Προσθήκη του zougla.gr στην GoogleΠολύ πρόσφατα, είχα μια επαγγελματική συνάντηση με μια συνάδελφο. Κάνοντας το συνηθισμένο smalltalk, τη ρώτησα «τι κάνεις;», περιμένοντας την εξίσου συνηθισμένη απάντηση: «καλά».Αντί γι’ αυτό, μου απάντησε «Δεν είμαι και στα καλύτερά μου αυτές τις μέρες… Μαλώνω με τα παιδιά μου, αλλά πιστεύω ότι θα έρθουν και καλύτερες μέρες».
Και, για μια στιγμή, ένιωσα έκπληξη. Σχεδόν σαν να σκέφτηκα: όντως αυτό “έπρεπε” να πεις;Δεν έπρεπε απλώς να πεις “καλά”; Και αυτή μου η αντίδραση – έστω και στιγμιαία – λέει πολλά για το πώς έχουμε μάθει να σχετιζόμαστε, και ιδιαίτερα σε μια κοινωνία αρκετά κλειστή όπως είναι η αγγλική.
Ζούμε σε μια κουλτούρα που μας ωθεί – αν όχι να είμαστε, τουλάχιστον να δείχνουμε –δυνατοί και χαρούμενοι. Τα καταστήματα μας εύχονται «να έχουμε μια υπέροχη μέρα». Οι διαφημίσεις είναι γεμάτες χαμογελαστά πρόσωπα, σαν η ευτυχία να κρύβεται σε ένα καινούριο ψυγείο ή σε ένα απορρυπαντικό. Εικόνες, δηλαδή, μιας ζωής που μοιάζει πάντα τακτοποιημένη και φωτεινή.Ίσως και λίγο επιφανειακή. Σα να ζούμε ακόμα στη σκιά του“WhataWonderfulWorld”.
Μόνο που, αν είμαστε ειλικρινείς, ο κόσμος δεν μοιάζει πάντα και τόσο «υπέροχος».
Τα τελευταία χρόνια, έχουμε περάσει πολλά – οικονομικές κρίσεις, πανδημίες, οικολογικές καταστροφές, αυξημένη ανασφάλεια. Μέσα σε όλα αυτά, η προσδοκία να είμαστε συνεχώς χαρούμενοι δεν είναι απλώς μη ρεαλιστική. Είναι και άδικη.Γιατί η αλήθεια είναι ότι όλα τα συναισθήματα έχουν θέση στη ζωή μας.Ακόμη και αυτά που δεν μας αρέσουν. Γιατί το να νιώθουμε άγχος, λύπη, απογοήτευση ή φόβο δεν είναι αποτυχία – είναι μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας.
Η θετική ψυχολογία – την οποία προσωπικά υπηρετώ στη δουλειά μου γιατί πιστεύω πραγματικά ότι τοποθετεί στο κέντρο της τον άνθρωπο – συχνά παρεξηγείται ωςένα πεδίο που προωθεί την ιδέα ότι πρέπει να είμαστε συνεχώς χαρούμενοι.Στην πραγματικότητα, όμως, οMartinSeligman, που θεωρείται ο ιδρυτής της, όρισε τον κλάδο ως τη μελέτη της «βέλτιστης ανθρώπινης λειτουργίας» – όχι απλώς της χαράς.
Και για να λειτουργούμε πραγματικά καλά, δεν είναι απαραίτητο – ούτε και επιθυμητό – να είμαστε διαρκώς σε μια κατάσταση ευφορίαςκαι ευτυχίας. Αντίθετα, υπάρχουν τουλάχιστον δύο λόγοι για τους οποίους η συνεχής ευτυχία δεν είναι ο στόχος.
Πρώτον, η ευτυχία δεν είναι το ίδιο με το νόημα.
Σκέψου για λίγο τι δίνει αξία στη ζωή σου. Πιθανότατα, οι απαντήσεις σου θα ανήκουν σε δύο κατηγορίες: στις απολαύσεις και στο νόημα.Οι απολαύσεις είναι οι στιγμές που μας κάνουν να νιώθουμε καλά –μια ηλιόλουστη μέρα, ένα καλό φαγητό μετά από μια δύσκολη μέρα, ένα καλό σεξ. Αυτές δεν είναι κακές στιγμές. Αλλά δύσκολα θα πεις ότι είναι αυτές που δίνουν νόημα στη ζωή σου.
Το νόημα έχει να κάνει με κάτι βαθύτερο: με το να ζούμε σύμφωνα με τις αξίες μας, να κρατάμε τις υποσχέσεις μας, να μείνουμε ξύπνιοι για να στηρίξουμε κάποιον που υποφέρει, να πούμε μια δύσκολη αλήθεια, να δημιουργούμε, να συγχωρούμε, να αφήνουμε ένα αποτύπωμα.Αυτές οι στιγμές δεν είναι απαραίτητα ευχάριστες.Αλλά είναι βαθιά ουσιαστικές.
Και εδώ είναι το σημείο που συχνά μπερδευόμαστε:μπερδεύουμε το «νιώθω καλά» με το «ζω καλά». Γιατί οι πολλές ευχάριστες δραστηριότητες μπορεί να μας κάνουν να νιώθουμε καλά στιγμιαία, αλλά δεν συμβάλλουν πάντα σε μια πραγματικά «καλή» ζωή. Από την άλλη, τα πιο ουσιαστικά πράγματα στη ζωή δεν είναι πάντα ευχάριστα.Αλλά είναι αυτά που δίνουν βάθος στη ζωή.
Ο δεύτερος λόγος είναι ότι τα «αρνητικά» συναισθήματα,όσο κι αν θα θέλαμε να τα αποφεύγουμε, έχουν κι αυτά την αξία τους, έναν λόγο ύπαρξης.
Το άγχος μπορεί να σε προετοιμάσει πριν από μια σημαντική παρουσίαση.
Ο φόβος μπορεί να σε κρατήσει μακριά από έναν πραγματικό κίνδυνο.
Η ενοχή μπορεί να σε κινητοποιήσει να ζητήσεις συγγνώμη και να διορθώσεις μια σχέση που έχει σημασία. Η λύπη έχει τον ρόλο της.Σε κάνει να σταματάς. Να επεξεργάζεσαι. Να συνειδητοποιείς τι έχει αξία.Ακόμη και ο θυμός, όταν εκφράζεται σωστά, μπορεί να γίνει δύναμη αλλαγής.Ο θυμός μπορεί να είναι το συναίσθημα που σε σπρώχνει να βάλεις όρια. Να πεις «ως εδώ». Να διεκδικήσεις κάτι που μέχρι τώρα άφηνες.
Το πρόβλημα δεν είναι τα συναισθήματα.Είναι όταν δεν ξέρουμε τι να κάνουμε με αυτά.Γιατί άλλο να νιώθεις θυμό – και άλλο να ξεσπάς.Άλλο να νιώθεις άγχος – και άλλο να σε κατακλύζει.
Όπως σχεδόν όλα στη ζωή, έτσι κι εδώ, το κλειδί είναι το μέτρο και η ισορροπία. Επομένως τα δύσκολα συναισθήματα δεν είναι εχθρός.Είναι μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας.Και συχνά, είναι αυτά που μας ωθούν να εξελιχθούμε, να προστατεύσουμε όσα έχουν αξία, να αλλάξουμε πορεία.
Ίσως, τελικά, μια καλή ζωή να μην είναι μια ζωή γεμάτη μόνο χαρά.Ίσως είναι μια ζωή αληθινή.Μια ζωή που χωράει τα πάντα: ευτυχία και λύπη, αγάπη και σύγκρουση, ηρεμία και αβεβαιότητα.
Η συνάδελφός μου, που μου είπε ότι μαλώνει με τα παιδιά της, φροντίζει καθημερινά τόσο εκείνα, όσο και εκατοντάδες φοιτητές. Και, παρά την πίεση, μου είπε κάτι που έμεινε μαζί μου:«Περνάω δύσκολα… αλλά ξέρω ότι αυτό που κάνω έχει νόημα».
Και ίσως εκεί βρίσκεται η ουσία.Ότι μερικές από τις πιο δύσκολες στιγμές μας
δεν είναι απλώς αναπόφευκτες. Είναι και αυτές που τελικά δίνουν στη ζωή μας το μεγαλύτερο βάθος.
Ακούστε το σχετικό ηχητικό:
ΙουλίαΚαζάνα-McCarthy
Δρ. Κοινωνιολογίας (UniversityofSurrey, UK)
MSc Psychology (c.) (Brunel University of London)
Πιστοποιημένη Life Coach (International Coaching Federation, ICF)
SolutionFocusedΘεραπεύτρια (BRIEF)
