Ελένη Μενεγάκη: ''Όταν έχασα την πρωτιά μου πρόπερσι, ήταν ένα μεγάλο χαστούκι για εμένα''

Πρώτη καταχώρηση: Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2008, 23:16
Νάντια Χαλαμανδάρη
Ελένη Μενεγάκη: ''Όταν έχασα την πρωτιά μου πρόπερσι, ήταν ένα μεγάλο χαστούκι για εμένα''

Αποκαλυπτική ήταν η Ελένη Μενεγάκη, στην τελευταία της συνέντευξη, για το χαρακτήρα, τις φοβίες και τη ζωή της, τα τελευταία 14 χρόνια που τη ζούμε καθημερινά μέσα από την τηλεόραση.

«Μετά το πρώτο σοκ του να μην είσαι πρώτος για μια χρονιά και ένας άνθρωπος καλομαθημένος στις πρωτιές, όπως ήμουν εγώ, στη συνέχεια είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις τα πάντα. Μετά το πρώτο χαστούκι καταλαβαίνεις πως όλα μπορούν να συμβούν κατά τη διάρκεια μιας τηλεοπτικής χρονιάς. Η κάθε σεζόν είναι ένας νέος αγώνας».

«Πρόπερσι που έχασα την πρωτιά μου, δεν ήταν μόνο ένα μεγάλο χαστούκι για εμένα… ήταν μεγάλο ταρακούνημα. Όταν για δέκα ολόκληρα χρονιά έχεις την πρωτιά, ξεχνάς ότι υπάρχει και δεύτερη και τρίτη θέση. Το ξεχνάς και είναι λάθος».

«Σε αυτή την περίπτωση, ο πανικός είναι λάθος και μεγάλη παγίδα. Αυτό είναι ίσως και το λάθος που έκαναν και όλοι όσοι έπειτα από κάποια χρονιά εξαφανιστήκαν από την τηλεόραση».

«Στόχος μου είναι η πρωτιά, αλλά αν με ρωτάς αν θα ήθελα δυο μονάδες παραπάνω, κάνοντας πράγματα που ντρέπομαι ή δυο μονάδες λιγότερες με πράγματα τα οποία με κάνουν χαρούμενη, σαφέστατα προτιμώ το δεύτερο. Μέχρι στιγμής, ποτέ δεν έχω πέσει στην παγίδα να κάνω κάτι για το οποίο ντρέπομαι».

«Όλοι με εμένα ήταν αυστηροί κατά τη διάρκεια της δεκαετίας μου στον ΑΝΤ-1, που ήμουν αναμφισβήτητα πρώτη και πιο ευγενικοί στα πρώτα χρονιά μου εδώ στον Αlpha, κάτι το οποίο δεν μπορώ να κρύψω ότι το είχα ανάγκη».

Σε ερώτηση σχετικά με τη σχέση της με την Κατερίνα Ζαρίφη και τα δημοσιεύματα του τελευταίου καιρού, απαντά λιτά:

«Όλα καλά με την Κατερίνα Ζαρίφη. Τσάμπα γίνεται τόσος ντόρος. Εγώ κρατώ τις καλές στιγμές με την Κατερίνα και ελπίζω και εκείνη το ίδιο να κάνει και συνεχίζουμε».

Τέλος, τη ρωτούν για τη βάφτιση της μικρής Βαλέριας και τα συναισθήματά της εκείνη τη μέρα.

«Δεν ξέρω τι με πιάνει στις βαφτίσεις. Σε οποία βάφτιση και να πάω, την ώρα που το παιδί μπαίνει στην κολυμπήθρα κλαίω με μαύρο δάκρυ. Δεν μπορώ να περιγράψω τα συναισθήματά μου. Νιώθω πως το παιδάκι παίρνει το βάφτισμα, παίρνει το όνομά του, την ταυτότητά του, ξεκινάει για αυτό μια ζωή».

Τελευταία ενημέρωση: Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2008, 23:16