Zougla.gr

Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2020
ΠΑΣΧΑ ΑΙΜΑΤΟΣ, ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΑΡΙΕΛ ΤΟΑΦ,ΓΙΟΥ ΤΟΥ ΑΡΧΙΡΑΒΒΙΝΟΥ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ ΕΛΙΟ ΤΟΑΦ :....ενώ τη στιγμή της θυσίας του Έλληνα ορκίζονται μίσος για όλους τους Έλληνες....

ΠΑΣΧΑ ΑΙΜΑΤΟΣ, ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΑΡΙΕΛ ΤΟΑΦ,ΓΙΟΥ ΤΟΥ ΑΡΧΙΡΑΒΒΙΝΟΥ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ ΕΛΙΟ ΤΟΑΦ :....ενώ τη στιγμή της θυσίας του Έλληνα ορκίζονται μίσος για όλους τους Έλληνες....

Πρώτη καταχώρηση: Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011, 20:54
Ο Ariel Toaff αναφέρει πως ο αρχαίος ιστορικός Δαμόκριτος καταγράφει την λατρευτική συνήθεια των Εβραίων να απαγάγουν έναν ξένο και να τον διαμελίζουν κάθε εφτά χρόνια στο ναό της Ιερουσαλήμ, σε θυσία προς το θεό τους.

Ακόμα μια αρχαία αναφορά έχουμε από τον Φλάβιο Ιώσηπο στο έργο του Κατά Απίωνος. Σύμφωνα με τον Απίωνα, όταν ο βασιλιάς Αντίοχος ο Επιφανής μπήκε στο ναό της Ιερουσαλήμ βρήκε έναν Έλληνα δεμένο σε ένα κρεβάτι ενώ γύρω του υπήρχαν κάθε είδους λαχταριστά εδέσματα και πλούσια πιάτα. Ο άνδρας απεκάλυψε πως οι Εβραίοι τον αιχμαλώτισαν, τον κλείδωσαν σε ένα δωμάτιο στο ναό και καθημερινά τον τάιζαν με τη βία κάθε είδους φαγητό. Αρχικά η κατάσταση αυτή δεν τον δυσαρέστησε παρά μόνο τον παραξένεψε, μέχρι που οι υπηρέτες του ναού του αποκάλυψαν τη μοίρα που τον περίμενε: ήταν προορισμένος να πεθάνει σε θυσία την οποία οι Εβραίοι τελούν κάθε χρόνο σε προκαθορισμένη μέρα. "Οι Εβραίοι αιχμαλωτίζουν έναν Έλληνα έμπορο" είπαν οι υπηρέτες, "και τον ταΐζουν για έναν ολόκληρο χρόνο. Μετά τον πάνε στο δάσος, όπου τον θυσιάζουν σύμφωνα με το τελετουργικό της θρησκείας τους. Τότε τρώνε τα εντόσθια, ενώ τη στιγμή της θυσίας του Έλληνα ορκίζονται μίσος για όλους τους Έλληνες. Το τεμαχισμένο πτώμα το εγκαταλείπουν σε ένα χαντάκι".

Κατά τον Ιώσηπο, πηγή αυτής της ιστορίας δεν είναι ο Απίωνας, ο οποίος την αντέγραψε από παλαιότερες πηγές, κάτι που δείχνει πως παρόμοιες ιστορίες πρέπει να είχαν καταγραφεί και σε παλαιότερες εποχές.

Ο ιστορικός Δίων Κάσσιος περιγράφοντας την Ιουδαϊκή επανάσταση της Κυρήνης το 115, αναφέρει με αηδία πως οι Εβραίοι έτρωγαν τα πτώματα των Ελλήνων και Ρωμαίων που είχαν πεθάνει στη μάχη, άλειφαν το πρόσωπο και το σώμα τους με το αίμα των νεκρών και χρησιμοποιούσαν τα εντόσθια για ζώνες.

Ασφαλώς αυτή η πρακτική από κάπου πρέπει να ξεκινάει και δεν αποτελεί έκπληξη για όσους έχουν διαβάσει την Παλαιά Διαθήκη πως η ρίζα του κακού βρίσκεται ακριβώς εκεί. Στο βιβλίο "Κριταί" της Παλαιάς Διαθήκης, κεφάλαιο11, έκπληκτοι παρακολουθούμε τον Ιεφθάε να προσφέρει ανθρωποθυσία στο θεό της Βίβλου την ίδια του την κόρη. Ο βιβλικός θεός όχι μόνο δεν τιμωρεί τον σφαγέα πατέρα, αλλά δεν γίνεται καν αναφορά ή προτροπή προς τους πιστούς να μην ακολουθήσουν αυτό το παράδειγμα! Αντιθέτως, ο Ιεφθάε θεωρείται ήρωας και άξιος να αναφέρεται η ιστορία του στο "ιερό" βιβλίο.

Η πολύ γνωστή ιστορία της θυσίας του Ισαάκ, κατά τον Ariel Toaff, ερμηνεύεται εντελώς διαφορετικά στο Μιδράς. Ο Αβραάμ χύνει το αίμα του Ισαάκ στο βωμό εκεί ακριβώς που αργότερα χτίζεται ο ναός της Ιερουσαλήμ. Αλλά ο θεός μετανιώνει αργότερα και επαναφέρει τον Ισαάκ στη ζωή. Πιθανόν έτσι δείχνει πως δεν είναι το αίμα των Εβραίων εκείνο που πρέπει να χύνεται, αλλά των αλλόθρησκων. Στο Μιδράς υπάρχει ταύτιση ανάμεσα στον Ισαάκ που κουβαλάει με κόπο τα ξύλα της θυσίας του και τον Ιησού που κουβαλάει το σταυρό.

Τελευταία ενημέρωση: Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011, 20:54


Εκτύπωση
Αποστολή
Μέγεθος κειμένου: A A A
Αρχική σελίδα
blog comments powered by Disqus