Zougla.gr

Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2022
«Γεια σου σύντροφε…»

«Γεια σου σύντροφε…»

Πρώτη καταχώρηση: Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011, 10:15
Ένα ακόμα στέλεχος της αριστεράς, ο Κώστας Τζιαντζής, έφυγε από κοντά μας. Σήμερα Πέμπτη, στις 3 το μεσημέρι, στο νεκροταφείο Αμαρουσίου θα γίνει η πολιτική κηδεία του.

Ο Κώστας Τζιαντζής, ηγετική μορφή του αντιδικτατορικού αγώνα και του κομμουνιστικού κινήματος, γεννήθηκε στον Πύργο της Ηλείας το Σεπτέμβρη του 1948. Από δεκαοχτώ χρόνων, εντάχθηκε στο αντιδικτατορικό κίνημα, φοιτητής τότε στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας όπου σπούδασε Νομικά.

Το1968 συνελήφθη από την Ασφάλεια. Το 1969 οργανώθηκε στην ΚΝΕ και ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση ως μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ και βασικός συντελεστής στη δημιουργία της Αντι-ΕΦΕΕ.

Στην εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν γραμματέας της Οργάνωσης Σπουδάζουσας της ΚΝΕ και έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξέλιξη των γεγονότων.

Μετά την κατάρρευση της χούντας, ο Κώστας Τζιαντζής υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, από όπου αποχώρησε το 1989 μαζί με άλλα 14 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, τα οποία στη συνέχεια δημιούργησαν το Νέο Αριστερό Ρεύμα (ΝΑΡ). Ο Κώστας Τζιαντζής ήταν μέλος της Πολιτικής Επιτροπής του ΝΑΡ έως το τέλος της ζωής του ενώ συνέβαλε στη δημιουργία του μετωπικού πολιτικού σχήματος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Απόσπασμα από «Μηνύματα από τον αντιδικτατορικό αγώνα», άρθρο του Κ. Τζιαντζή από το βιβλίο «Κεφαλονίτες και Ιθακήσιοι στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973″
"............Η κυρίαρχη Αριστερά, από τη μια, δεν πρόβαλε τη στρατη­γική της επανάστασης, ενώ απ’ την άλλη, στο όνομα της έλλει­ψης συσχετισμών για την άμεση διεκδίκησή της (μια κατά­σταση που, ως συνήθως, κυριαρχεί, με διαφορετικούς πάντα όρους, στις διάφορες προεπαναστατικές καμπές στο έδαφος του καπιταλισμού) «φετιχοποιούσε» το άμεσο πολιτικό πρό­γραμμα και στην ουσία το υποβάθμιζε ταξικά και πολιτικά, σπαταλώντας την όποια δυναμική του. Το ξέκοβε απ’ το σύνο­λο των αντικαπιταλιστικών στόχων και την επαναστατική επι­δίωξη, απ’ την πραγματική πολιτική συγκρότηση και τις υλι­κές «θέσεις» του εργατικού κινήματος, το καθήλωνε στο επίπεδο των κατακερματισμένων αγωνιστικών κοινωνικών μεταρρυθμίσεων και στη βασική πολιτική επιδίωξη μιας «αρι­στερής δημοκρατικής» ή αντιμονοπωλιακής αντιιμπεριαλιστικής μεταρρύθμισης, τελικά, του αστικού κράτους. Μια επιδί­ωξη, αντικειμενικά ανέφικτη, που κατέληγε στον κυβερνητισμό, στη διεκδίκηση μεριδίων της πολιτικής εξουσίας με μαχητικό σαπόρτ το λεγόμενο μαζικό κίνημα.

Όλα αυτά οδήγησαν αντικειμενικά στη μετέπειτα ενίσχυ­ση της μεταπολιτευτικής αστικής εξουσίας και της «πάξ καραμανλικάνα», στην εξουδετέρωση των αριστερών διεκ­δικήσεων απ’ το ΠΑΣΟΚ, στη στερέωση του δικομματισμού και στον πολιτικό παροπλισμό του μαζικού εργατικού κινήματος και της ταξικής Αριστεράς. Αυτό απέδειξαν μεταπολιτευτικά τα διάφορα «αριστερά» πολιτικά προγράμματα για «προοδευτικές κυβερνήσεις» των αριστερών «εκσυγχρονιστών» ή για κυβερνήσεις του «αθροίσματος των δημοκρατικών δυνάμεων» του ΚΚΕ, «της πραγματικής αλλαγής», «της αλλαγής με κατεύθυνση τον σοσιαλισμό» κλπ, που κατέληξαν στις «οικουμενικές» κυβερνήσεις της «κάθαρσης» μέσα στην ιστορική καμπή του ’90 και παρέδωσαν το εργατικό κίνημα της νέας εποχής στον πιο καταστροφικό καπιταλισμό της ιστορίας....."

Τελευταία ενημέρωση: Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011, 10:15


Εκτύπωση
Αποστολή
Μέγεθος κειμένου: A A A
Αρχική σελίδα