Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.
Προσθήκη του zougla.gr στην GoogleΉταν τότε που όλα φάνταζαν δυνατά και έμοιαζαν πραγματοποιήσιμα. Ακόμη και τα πλέον αδύνατα και τα ακατόρθωτα όνειρα. Για έναν και μοναδικό λόγο: Ήμασταν όλοι νέοι, πολύ νέοι.
Δεκαετία του ’70 και, σε μια ταβέρνα της Μπολόνια, την «Da Vito», αν ήσουν τυχερός θα μπορούσες να συναντήσεις τον Φραντσέσκο Γκουτσίνι, τον Ρομπέρτο Βεκιόνι και τον Λούτσιο Ντάλα καθισμένους στο ίδιο τραπέζι, ανάμεσα σε ένα ποτήρι κρασί, μια κουβέντα κι ένα τραγούδι που ερμήνευαν δυνατά, με όλη τους την ψυχή.
Μια ηχογράφηση του 1977 τους απαθανατίζει να ερμηνεύουν το διάσημο παραδοσιακό μιλανέζικο τραγούδι «Porta Romana», χαρίζοντας ένα αυθεντικό στιγμιότυπο μιας ανεπανάληπτης εποχής.
Σε αυτήν την παρέα, 18 χρονών παλληκαράκι, συμμετείχε και ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος. Φοιτητής στην Μπολόνια, εραστής της κιθάρας και ξενύχτης, «τροφοδότησε» τον Φραντσέσκο Γκουτσίνι με ένα λαούτο, ένα μπουζούκι και ένα μπαγλαμαδάκι. Δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια μεγαλύτερός του ο Φραντσέσκο, έπαιζε μαζί με τον Λούτσιο Ντάλλα, και τον ρόλο του Μέντορα για τους νεότερους.
Ένα βράδυ, τι βράδυ, ξημερώματα, σε μία Ιταλία που τότε ξενυχτούσε, ο Γκουτσίνι με τον νεαρό Τριανταφυλλόπουλο πήραν το τραίνο για μία βόλτα και καφέ στην Βενετιά. Ήπιαν το καφεδάκι τους, πήραν το επόμενο τραίνο και γύρισαν στην Μπολόνια. Προφανώς και όλα φάνταζαν και ήταν δυνατά τότε. Η ηλικία και οι καιροί, και μία Ευρώπη που έβραζε μετά τον Μάη του ΄68, επέτρεπαν τα πάντα, αν δεν τα προέτρεπαν κιόλας.
Χθες στην Μπολόνια, πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε μπροστά από το σπίτι του στην οδό Πάολο Φάμπρι, στο κέντρο της πόλης για το στερνό αντίο. Η Τζώρτζια Μελόνι, αν και πολιτικά βρίσκεται στο ακριβώς απέναντι άκρο από τον Φραντσέσκο, απήγγειλε στίχους του. Η Μπολόνια υπήρξε για πολλές δεκαετίες «κόκκινο φρούριο» της ιταλικής αριστεράς. Εκεί κτύπησε η ακροδεξιά τρομοκρατία με την βόμβα στον σιδηροδρομικό σταθμό. Σε αυτήν την πόλη η Μελόνι έπρεπε να βάλει νερό στο πολιτικό κρασί της.
Όλο το βράδυ οι παρέες έλεγαν τα τραγούδια του Φραντσέσκο και σιγοψιθύριζαν του στίχους του. Μαζί τους τραγουδούσαν και οι μνήμες από μία εποχή που πέρασε, έφυγε και εξαφανίστηκε δια παντός. Τίποτε δεν είναι πια το ίδιο, όλα άλλαξαν και ευτυχώς παραμένουν οι στίχοι που ανακατεύουν τις θύμησες.
Η μετάφραση των στίχων: «Βλέπεις αγαπημένη μου, ορισμένες φορές είμαι στον ουρανό σαν ένας αετός στον άνεμο, που μετά θα ξαναπέσει στη γη. Βλέπεις αγαπημένη, είναι δύσκολο να σου εξηγήσω, είναι δύσκολο να καταλάβεις εάν ήδη δεν έχεις καταλάβει».
Πίσω του άφησε ένα μήνυμα. «Όταν πεθάνω να με θάψετε σε ένα αμπέλι για να γυρίσω πίσω στη Γη όλο το κρασί που ήπια στη ζωή μου».
Τα αγαπημένα του πράγματα ήταν τα βιβλία του, η κιθάρα του και το κρασί ενώ η μόνιμη παρέα του οι… γάτες του.
Ciao Maestro.
