Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.
Προσθήκη του zougla.gr στην GoogleΟ Γιώργος Ανδρουτσόπουλος μιλά για τον Ανδρέα, το τραύμα, τη μοναξιά και εκείνη τη δύσκολη διαδρομή από το σκοτάδι προς το φως, με αφορμή την παράσταση «Η βροχή μέσα της».
Υπάρχουν ρόλοι που ο ηθοποιός καλείται να υποδυθεί και υπάρχουν ρόλοι που τον καλούν να αναμετρηθεί μαζί τους. Ο Ανδρέας, ο ήρωας που ερμηνεύει ο Γιώργος Ανδρουτσόπουλος στη «Βροχή μέσα της» του Γιάννη Παπάζογλου, σε σκηνοθεσία Θωμά Μαυρογόνατου, ανήκει μάλλον στη δεύτερη κατηγορία. Ένας σύνθετος και απαιτητικός χαρακτήρας, που κουβαλά τις πληγές του παρελθόντος και παλεύει να βρει έναν δρόμο επιστροφής προς τη ζωή. Και για έναν ηθοποιό, μια τέτοια συνάντηση με έναν ρόλο δεν μπορεί παρά να είναι μια βαθιά προσωπική και καλλιτεχνική αναμέτρηση.
Η παράσταση κάνει πρεμιέρα την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026 στον Τεχνοχώρο Εργοτάξιον, όπου θα παρουσιάζεται κάθε Κυριακή στις 20:30, με τον Γιώργο Ανδρουτσόπουλο και τη Σταυράκη Κοντοσταύλου Ελένη να συναντιούνται επί σκηνής.
Ένας χαρακτήρας πληγωμένος, φορτωμένος με μνήμες και ενοχές, που βρίσκεται διαρκώς σε μια εσωτερική πάλη. Ανάμεσα σε όσα έχει χάσει και σε όσα εξακολουθεί να αναζητά. Ανάμεσα στην ανάγκη του να σωθεί και στην παραίτηση.
Αυτό ακριβώς ήταν που γοήτευσε τον Γιώργο Ανδρουτσόπουλο. Η δυνατότητα να συναντήσει έναν ήρωα που δεν είναι μονοδιάστατος, αλλά παλεύει διαρκώς με τις αντιφάσεις του.
«Είναι πάντα προκλητικό να ισορροπείς ανάμεσα σε ενοχές και πάθη που λυτρώνουν ή καταστρέφουν, που αφαιρούν ή προσθέτουν, που ανυψώνουν ή καταβαραθρώνουν έναν ήρωα», λέει.
Η προσέγγιση του Ανδρέα δεν ήταν μια εύκολη υποκριτική διαδρομή. Χρειάστηκε να αναζητήσει πίσω από τις πράξεις του ανθρώπου αυτού τις πληγές που τις γεννούν. Να κατανοήσει την ανάγκη του να ξαναβρεί τον εαυτό του, να ανασυνθέσει τα κομμάτια μιας ζωής που μοιάζει να έχει διαλυθεί.
«Η προσπάθεια του ήρωά μου να ανασυνθέσει τα “συντρίμμια” του, να επουλώσει τις πληγές του, να απελευθερωθεί, να βγει από τα σκοτάδια του στο φως», εξηγεί ο ηθοποιός. Μια διαδικασία που χαρακτηρίζει επώδυνη και υποκριτικά εξουθενωτική, αλλά την ίδια στιγμή λυτρωτική.
Στην παράσταση, πραγματικότητα και φαντασία συναντιούνται και συχνά τα όριά τους μοιάζουν να χάνονται. Για τον Ανδρουστόπουλο, η αμφισημία αυτή χρειάζεται πρώτα απ’ όλα βαθιά δουλειά πάνω στο κείμενο και στο τραύμα των ηρώων.
Και μέσα σε αυτή τη διαδρομή υπάρχει η έννοια της νίκης. Όχι απαραίτητα μιας νίκης που θα φανεί καθαρά στην πραγματικότητα, αλλά μιας εσωτερικής προσπάθειας του ανθρώπου να συνεχίσει να ελπίζει.
«Η Νίκη δεν επιτυγχάνεται πάντα στην πραγματικότητα αλλά, υπαρξιακά, θα επιδιώκεται ακόμα και στη σφαίρα της φαντασίας», σημειώνει. «Θα γεμίζει το κενό και θα μας σπρώχνει στην αποκάλυψη του νοήματος της ζωής».
Ο χώρος στον οποίο εκτυλίσσεται η ιστορία έχει τη δική του σημασία. Το παλιό διαμέρισμα δεν αποτελεί απλώς το σκηνικό μέσα στο οποίο κινούνται οι ήρωες. Κουβαλά μνήμες, σιωπές και πληγές και γίνεται μέρος της ίδιας της αφήγησης.
«Το παλιό διαμέρισμα, ένας χώρος γεμάτος αναμνήσεις για την ηρωίδα, άλλοτε χαρούμενων κι άλλοτε επώδυνων, δρα καταλυτικά στη διάθεση των δύο ηρώων και αποκαλύπτει πληγές και πάθη που οριοθετούν τις ζωές τους μέχρι σήμερα», αναφέρει.
Κι ύστερα είναι η βροχή. Η βροχή του τίτλου δεν είναι μόνο ένα φυσικό φαινόμενο. Είναι μια εσωτερική κατάσταση. Ένα συναίσθημα που κατακλύζει, πνίγει, παρασύρει, αλλά μπορεί τελικά να καθαρίσει ό,τι έχει μείνει πίσω.
Για τον Γιώργο Ανδρουτσόπουλο, η «βροχή μέσα της» είναι «η βροχή που σε πνίγει, που σε παρασύρει στον όλεθρο. Η βροχή που σε ξεπλένει, σ’ απογυμνώνει και σε παγώνει. Οδύνη και πόνος και μετά… η κάθαρση».
Η νουάρ ατμόσφαιρα της παράστασης ενισχύει αυτή την αίσθηση. Οι σκιές, η μοναξιά, οι κινηματογραφικές εικόνες και η αίσθηση μυστηρίου δημιουργούν έναν κόσμο μέσα στον οποίο οι ήρωες μπορούν να αποκαλύψουν όσα ίσως δεν θα μπορούσαν να πουν ποτέ ευθέως.
«Το στοιχείο του νουάρ και η κινηματογραφική ατμόσφαιρα του έργου είναι ο κώδικας επικοινωνίας του συγγραφέα και του σκηνοθέτη με το κοινό», λέει ο ηθοποιός. Ένας κόσμος που, όπως εξηγεί, βοήθησε και τους ίδιους τους ηθοποιούς να προσεγγίσουν βαθύτερα τους χαρακτήρες τους και να αγγίξουν τη θλίψη και τον πόνο τους.
Για τον Ανδρέα, η μεγαλύτερη μάχη είναι ίσως η ίδια η μάχη με τον εαυτό του. Η προσπάθειά του να σωθεί από μια εσωτερική πλημμύρα που μοιάζει να τον παρασύρει. Να βγει στην επιφάνεια και να αναπνεύσει, την ώρα που έχει ήδη έρθει πολύ κοντά με την ιδέα του θανάτου.

Γιώργος Ανδρουτσόπουλος
Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε περισσότερο στους δύο χαρακτήρες που υποδύεστε και σας έκανε να θέλετε να τους συναντήσετε επί σκηνής;
Είναι πάντα προκλητικό, να ισορροπείς ανάμεσα σε ενοχές και πάθη που λυτρώνουν ή καταστρέφουν, που αφαιρούν ή προσθέτουν, που ανυψώνουν ή καταβαραθρώνουν έναν ήρωα!
Αυτή η αντίδραση είναι αυτή που μ’ εντυπωσίασε σ’ αυτόν το ρόλο.
Οι ήρωες κουβαλούν μνήμες, ενοχές, μοναξιά και ανεκπλήρωτα όνειρα. Ποιο ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι της δικής σας διαδρομής προς τον χαρακτήρα;
Η προσπάθεια του ήρωα μου να ανασυνθέσει τα “συντρίμμια” του, να επουλώσει τις πληγές του, ν’ απελευθερωθεί. Να βγει από τα σκοτάδια του στο φως.
Επώδυνη διαδικασία και υποκριτικά εξουθενωτική αλλά, ταυτόχρονα, λυτρωτική.

«Η βροχή μέσα της» – Γιώργος Ανδρουτσόπουλος και Σταυράκη Κοντοσταύλου Ελένη
Η σχέση των δύο προσώπων μοιάζει να κινείται διαρκώς ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία. Πώς δουλέψατε αυτή την αμφισημία στην ερμηνεία σας;
Με την αναλυτική προσέγγιση του κειμένου και του υποκειμένου, με την ανάλυση του “τραύματος”, με την προσμονή της νίκης στη σκηνή και στη ζωή.
Η Νίκη δεν επιτυγχάνεται πάντα στην πραγματικότητα αλλά, υπαρξιακά, θα επιδιώκεται ακόμα και στη σφαίρα της φαντασίας. Θα γεμίζει το κενό και θα μας σπρώχνει στην αποκάλυψη του νοήματος της ζωής.
Το παλιό διαμέρισμα λειτουργεί σχεδόν σαν ένας ακόμη χαρακτήρας της παράστασης. Πώς επηρεάζει ο χώρος τη δική σας παρουσία και τη σχέση των δύο ηρώων;
Το παλιό διαμέρισμα, ένας χώρος γεμάτος αναμνήσεις για την ηρωίδα, άλλοτε χαρούμενων κι άλλοτε επώδυνων, δρα καταλυτικά στη διάθεσή των δύο ηρώων και αποκαλύπτει πληγές και πάθη που οριοθετούν τις ζωές τους μέχρι σήμερα.. Η ύπαρξη αυτού του “ζωντανού” σκηνικού μεταφέρεται μέσα από τους ρόλους στο ίδιο το κοινό.
Η «βροχή» του τίτλου είναι κυριολεκτική αλλά και βαθιά συμβολική. Τι σημαίνει για εσάς η «βροχή μέσα της» και πώς την αισθάνεστε πάνω στη σκηνή;
Η βροχή που σε πνίγει, που σε παρασύρει στον όλεθρο. Η βροχή που σε ξεπλένει, σ’ απογυμνώνει και σε παγώνει. Οδύνη και πόνος και μετά…η κάθαρση.
Υπάρχει κάποια στιγμή ή κάποια πλευρά του χαρακτήρα σας που σας δυσκόλεψε ιδιαίτερα να κατανοήσετε ή να δικαιολογήσετε;
Η αγωνιώδης προσπάθεια του Ανδρέα να σωθεί από την εσωτερική του πλημμύρα, να βγει στην επιφάνεια και να αναπνεύσει με θέληση για ζωή, ενώ έχει ήδη συμμαχήσει με το θάνατο.
Η παράσταση έχει έντονη νουάρ και κινηματογραφική ατμόσφαιρα. Πώς μεταφράζεται αυτό στην υποκριτική σας και πόσο διαφορετικό είναι να παίζεις σε έναν τόσο ατμοσφαιρικό κόσμο;
Το στοιχείο του νουάρ και η κινηματογραφική ατμόσφαιρα του έργου είναι ο κώδικας επικοινωνίας του συγγραφέα και του σκηνοθέτη με το κοινό.
Η νουάρ ατμόσφαιρα μας γοήτευσε ώστε να αγγίξουμε με θλίψη και πόνο τις ψυχές των δύο ηρώων προσπαθώντας να καλύψουμε ο καθένας την εσωτερική του απόγνωση. Αυτός ο ατμοσφαιρικός κόσμος του θεάτρου είναι αυτός που μας βοήθησε στην δημιουργία των χαρακτήρων.
Αν μπορούσατε να κρατήσετε μία μόνο σκέψη ή ένα συναίσθημα από τον χαρακτήρα σας μετά το τέλος της παράστασης, ποιο θα ήταν;
Συμπάσχω από την τραγικότητα του χαρακτήρα του Ανδρέα, σε μια εποχή που οι ψυχές και οι αξίες καρατομούνται σε ένα κόσμο που η μοναδική του αξία είναι το χρήμα.

«Η βροχή μέσα της» – Γιώργος Ανδρουτσόπουλος και Σταυράκη Κοντοσταύλου Ελένη

