Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.
Προσθήκη του zougla.gr στην GoogleΉταν μόλις 19 ή 20 ετών όταν ο Φρανθίσκο Γκουστάβο Σάντσεθ Γκόμεθ, ευρύτερα γνωστός ως Πάκο ντε Λουθία, στάθηκε μπροστά στις κάμερες της Ισπανικής Τηλεόρασης (TVE). Η ζωντανή εκείνη εμφάνιση, όπου ερμήνευσε το «Tico, Tico», παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο πολύτιμα οπτικοακουστικά ντοκουμέντα για τη μελέτη της πρώιμης καλλιτεχνικής του εξέλιξης και της απαράμιλλης τεχνικής του.
Σε εκείνη την ιστορική εγγραφή, ο νεαρός βιρτουόζος άφησε στην άκρη την πένα που χρησιμοποιείται παραδοσιακά στο βραζιλιάνικο μουσικό είδος choro. Αντ’ αυτού, εκτέλεσε την κύρια μελωδία χρησιμοποιώντας αυστηρά την τεχνική του picado. Εναλλάσσοντας τον δείκτη και τον μέσο του δεξιού χεριού με ταχύτητα ασυνήθιστη για τα δεδομένα της εποχής και συνδυάζοντάς τα με γρήγορα ligados (λεγκάτο) στο αριστερό χέρι, απέδειξε από νωρίς ότι διέθετε ένα σπάνιο, καινοτόμο ταλέντο.
Το κομμάτι, αρχικά γνωστό ως «Tico-Tico no Fubá», συντέθηκε το 1917 από τον Βραζιλιάνο Ζεκίνια ντε Αμπρέου. Αφού γνώρισε παγκόσμια δόξα τη δεκαετία του ’40 μέσα από τις ερμηνείες της Κάρμεν Μιράντα και τη συμμετοχή του σε χολιγουντιανές παραγωγές, βρήκε τον δρόμο του προς το ρεπερτόριο των αδερφών ντε Λουθία.
Ο Πάκο και ο μεγαλύτερος αδερφός του, Ραμόν ντε Αλχεθίρας, το ηχογράφησαν τελικά το 1969 (μετά από μια πρώτη εκτέλεση το 1967). Αν και ο δίσκος είχε μέτρια, αλλά σταθερή απήχηση σε Ισπανία και Λατινική Αμερική, λειτούργησε άψογα ως «βιτρίνα» των τεχνικών τους ικανοτήτων και ως όχημα εμπορικής διείσδυσης στο ισπανόφωνο κοινό.
Ο παγκόσμιος πρεσβευτής του φλαμένκο
Ο Πάκο ντε Λουθία, γεννημένος στις 21 Δεκεμβρίου 1947 στο Αλχεθίρας του Κάντιθ, έμελλε να γίνει ο κιθαρίστας που έβγαλε το φλαμένκο από τα σύνορα της Ισπανίας. Είτε μέσα από τους δίσκους καθαρού φλαμένκο και μέσω του ιστορικού άλμπουμ Fuente y caudal (1973) που περιείχε το εμβληματικό «Entre dos aguas», είτε μέσα από τις θρυλικές συνεργασίες του με τους Τζον ΜακΛάφλιν και Αλ Ντι Μέολα, η συνεισφορά του υπήρξε ανεκτίμητη.
Σε όλη αυτή την πορεία, ο αδερφός του, Ραμόν (1938-2009), αποτελούσε τη σταθερή, δεύτερη κιθάρα αναφοράς του, τόσο στο στούντιο, όσο και στις ζωντανές εμφανίσεις για δεκαετίες.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο θρύλος της κιθάρας επέλεξε να απομακρυνθεί από τα φώτα της δημοσιότητας.
Έζησε στην Πλάγια ντελ Κάρμεν του Μεξικού (όπου και άφησε την τελευταία του πνοή στις 25 Φεβρουαρίου 2014), μακριά από τα μουσικά κυκλώματα, αποφεύγοντας να δίνει αυτόγραφα ή να αναγνωρίζεται στους δρόμους, αναζητώντας την ηρεμία που του είχε στερήσει η τεράστια παγκόσμια φήμη του.
