Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.
Προσθήκη του zougla.gr στην GoogleΗ εμβληματική ηρωίδα της «Τραβιάτας» δεν ανήκει στο παρελθόν. Αντίθετα, εξακολουθεί να συνομιλεί με το παρόν, καθώς πίσω από το αριστούργημα του Τζουζέππε Βέρντι κρύβεται μια ιστορία κοινωνικής προκατάληψης, έμφυλων στερεοτύπων και προσωπικής θυσίας που παραμένει αναγνωρίσιμη μέχρι σήμερα, αναδεικνύοντας την ανάγκη του ανθρώπου να ορίσει ο ίδιος τη ζωή του και να αγαπηθεί δίχως όρους.
Αυτό διαπιστώνει η διεθνώς καταξιωμένη υψίφωνος Βασιλική Καραγιάννη, η οποία επιστρέφει φέτος στον ρόλο της Βιολέττας Βαλερύ, στην ιστορική παραγωγή του Νίκου Σ. Πετρόπουλου, που παρουσιάζεται από τις 18 Ιουλίου στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (ΕΛΣ). «Η ιστορία της Βιολέττας μάς υπενθυμίζει πως η κοινωνική κατακραυγή μπορεί να σκοτώσει πριν από την αρρώστια. Η ηρωίδα δεν πεθαίνει μόνο από τη φυματίωση, αλλά και από την υποκρισία μιας κοινωνίας που δεν συγχωρεί τις γυναίκες που επιλέγουν τη ζωή τους» δηλώνει στο Αθηναϊκό- Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η Βασιλική Καραγιάννη.
Είκοσι πέντε χρόνια μετά την πρώτη της παρουσίαση στο Θέατρο Ολύμπια, η παράσταση επανέρχεται ως μέρος του αφιερώματος της ΕΛΣ στον σπουδαίο σκηνοθέτη, σκηνογράφο και ενδυματολόγο, εγκαινιάζοντας παράλληλα τον θεσμό των καλοκαιρινών παραστάσεων όπερας στο ΚΠΙΣΝ.
Τραβιάτα – Photo Credit: Β. Ισάεβα/ΕΛΣ
Μια γυναίκα απέναντι στις κοινωνικές συμβάσεις
Για την Βασιλική Καραγιάννη, η οποία έχει ερμηνεύσει τη Βιολέττα στο Ηρώδειο, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης αλλά και στην πρόσφατη περιοδεία της παραγωγής στην Κίνα, κάθε επιστροφή στον ρόλο είναι μια νέα ανακάλυψη.
«Κάθε φορά που μου δίνεται η ευκαιρία να ερμηνεύσω τη Βιολέττα ανακαλύπτω καινούργιες πτυχές του ρόλου. Οι άνθρωποι αλλάζουμε, εξελισσόμαστε όχι μόνο σωματικά αλλά και πνευματικά και ψυχικά. Αυτή η ωριμότητα με κάνει να ανακαλύπτω νέα στοιχεία στον χαρακτήρα της, εμβαθύνοντας από την πρώτη πράξη μέχρι και τον θάνατό της» αναφέρει.
Αν και η «Τραβιάτα» στην πρεμιέρα της το 1853 αντιμετωπίστηκε με επιφυλάξεις, συγκαταλέγεται πλέον ανάμεσα στα πλέον αγαπημένα και πιο πολυπαιγμένα έργα του παγκόσμιου λυρικού ρεπερτορίου. Για την Β.Καραγιάννη, η διαχρονικότητά της εξηγείται τόσο από τη μουσική του Βέρντι όσο και από τα ζητήματα που πραγματεύεται.
«Η Βιολέττα παραμένει μια βαθιά επίκαιρη ηρωίδα. Οι σύγχρονες κοινωνίες εξακολουθούν να θέτουν ηθικά στεγανά, να κρίνουν τις γυναίκες με βάση το παρελθόν τους και να παρεμβαίνουν στις προσωπικές τους επιλογές. Η πίεση του πατέρα Ζερμόν αντιπροσωπεύει την πατριαρχική ανάγκη για διατήρηση της τιμής της οικογένειας. Αυτό το φαινόμενο εξακολουθεί να επιβιώνει στις μέρες μας. Η απόφαση της ηρωίδας να απαρνηθεί την ευτυχία της για να μην καταστραφεί το μέλλον μιας άλλης οικογένειας δείχνει ένα διαχρονικό ψυχολογικό εγκλωβισμό στις προσδοκίες των άλλων. Απλώς σήμερα η κοινωνική κατακραυγή έχει αλλάξει τρόπο έκφρασης. Οι προκαταλήψεις και ο κοινωνικός αποκλεισμός έχουν μεταφερθεί κυρίως στα κοινωνικά δίκτυα» επισημαίνει.
Τραβιάτα – Photo Credit: Β. Ισάεβα/ΕΛΣ
Ένα από τα πιο σπαρακτικά πορτρέτα στην ιστορία της όπερας
Πίσω όμως από τον κοινωνικό συμβολισμό βρίσκεται ένας από τους πιο απαιτητικούς ρόλους του λυρικού θεάτρου. Στην «Τραβιάτα» ο Βέρντι σκιαγραφεί ένα από τα πλέον λεπτομερή και σπαρακτικά γυναικεία πορτρέτα στην ιστορία της όπερας, με μια μουσική γραφή που εξελίσσεται διαρκώς σε άμεση συνάρτηση με τον εσωτερικό κόσμο και τις ψυχικές μεταπτώσεις της ηρωίδας του. Η Βιολέττα δοκιμάζει εξίσου τις δραματικές αντοχές της ερμηνεύτριας όσο και τα φωνητικά της όρια.
«Η μεγάλη πρόκληση είναι να χρωματίζεις τη φωνή ανάλογα με την εξέλιξη του δράματος, έχοντας πάντα στο μυαλό ότι η ηρωίδα είναι άρρωστη σε όλη τη διάρκεια του έργου» τονίζει.
Η τεχνική, ωστόσο, είναι μόνο η μία πλευρά της πρόκλησης. Η άλλη αφορά τον συναισθηματικό έλεγχο. «Χρειάζεται τεράστιος αυτοέλεγχος τόσο φωνητικά όσο και συναισθηματικά. Είναι πολύ επικίνδυνο να παρασυρθείς και έτσι να φορτώσεις περισσότερο την ένταση της φωνής και να κουραστεί. Η Τραβιάτα είναι ένας από τους πιο μεγάλους ρόλους σε διάρκεια. Η πρωταγωνίστρια τραγουδάει στα τρία τέταρτα του έργου αδιάκοπα! Και οι συγκρούσεις είναι τόσο έντονες που, μετά το τέλος της παράστασης, χρειάζομαι αρκετή ώρα για να επανέλθω στην πραγματικότητα» παραδέχεται η Β.Καραγιάννη.
Η επιστροφή μιας ιστορικής παραγωγής
Η επιστροφή της στην ιστορική πλέον παραγωγή του Νίκου Σ. Πετρόπουλου αποτελεί για την ίδια πηγή ιδιαίτερης χαράς και συγκίνησης. «Νιώθω ότι κατέχω κι εγώ ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας της, καθώς δεν είναι η πρώτη φορά που συμμετέχω σε αυτή την παραγωγή. Είναι μεγάλη τιμή για μένα, γιατί γνωρίζω πως σημαντικές πρωταγωνίστριες έχουν φορέσει αυτά τα μοναδικά κοστούμια και έχουν περπατήσει, χορέψει, συγκινήσει μέσα σε αυτά τα ονειρεμένα σκηνικά που δημιούργησε ο σπουδαίος Νίκος Σ. Πετρόπουλος», σημειώνει.
Το αισθητικό σύμπαν που δημιούργησε ο Πετρόπουλος, με την ανασύσταση του γαλλικού 19ου αιώνα, δεν λειτουργεί μόνο ως εντυπωσιακό σκηνικό πλαίσιο. Υπηρετεί, και την ανθρώπινη διάσταση του έργου, επιτρέποντας στους χαρακτήρες να αναδειχθούν χωρίς να επισκιάζονται από τη θεατρική μεγαλοπρέπεια.
Η σχέση ζωής με την Εθνική Λυρική Σκηνή
Η πορεία της Βασιλικής Καραγιάννη είναι στενά συνδεδεμένη με την Εθνική Λυρική Σκηνή. Από το ιστορικό θέατρο της οδού Ακαδημίας έως τη σημερινή έδρα της στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, η ίδια έχει ταυτίσει την καλλιτεχνική της διαδρομή με την εξέλιξη του οργανισμού.
«Η Εθνική Λυρική Σκηνή υπήρξε από τα πρώτα μου βήματα το καλλιτεχνικό μου σπίτι. Μου έχει δώσει και μου δίνει ευκαιρίες, μου εμπιστεύεται νέους ρόλους και διεθνείς συμπαραγωγές. Αυτή η εμπιστοσύνη μού επιτρέπει να διευρύνω το ρεπερτόριό μου σύμφωνα με την εξέλιξη και την ωριμότητα της φωνής μου. Είμαι απίστευτα ευγνώμων» επισημαίνει.
Παρακολουθεί, επίσης, με ικανοποίηση τη σταδιακή διεύρυνση του κοινού της όπερας στην Ελλάδα, κάτι που αποδίδει τόσο στις υψηλού επιπέδου παραγωγές όσο και στις εκπαιδευτικές και κοινωνικές δράσεις της ΕΛΣ.
«Το κοινό είναι αυτό που διατηρεί την τέχνη ζωντανή. Είναι ανάγκη να το φέρνουμε κοντά μας με κάθε όμορφο τρόπο» υπογραμμίζει. Όπως σημειώνει, οι δράσεις της ΕΛΣ σε όλη τη χώρα, τα εκπαιδευτικά προγράμματα και οι πρωτοβουλίες προσβασιμότητας έχουν συμβάλλει ώστε η όπερα να πάψει να αντιμετωπίζεται ως μια τέχνη που αφορά λίγους.
Μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία
Έπειτα από τόσα χρόνια στη σκηνή, ο ρόλος της Βιολέττας εξακολουθεί να της υπενθυμίζει ότι πίσω από κάθε μεγάλη όπερα βρίσκεται μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία. «Όσο ζει με τον αγαπημένο της Αλφρέντο, η υγεία της πηγαίνει καλύτερα. Όταν ένας άνθρωπος έχει ισχυρό κίνητρο στη ζωή, μπορεί να υπερνικήσει ακόμη και την πιο σοβαρή αρρώστια», λέει, συνδέοντας το έργο με μια προσωπική της εμπειρία.
Η κατάρρευση της ηρωίδας, ωστόσο, δεν είναι μόνο σωματική. Είναι και ηθική, κοινωνική, υπαρξιακή. «Όταν χάνει τον σοβαρότερο σκοπό της ζωής της, την αγάπη που ήταν η κινητήριος δύναμή της, η υγεία της επιδεινώνεται ραγδαία. Η Βιολέττα αγωνίζεται να αγαπήσει και να αγαπηθεί, να επιλέγει και να ζει σε μια κοινωνία που της αρνείται και τα τρία» καταλήγει.
Την αναβίωση της σκηνοθεσίας υπογράφει ο Ίων Κεσούλης, τη χορογραφία η Δήμητρα Σβήγκου και την αναβίωση των φωτισμών ο Χρήστος Τζιόγκας. Την Ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής διευθύνει ο διαπρεπής αρχιμουσικός και καλλιτεχνικός διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών Λουκάς Καρυτινός, ενώ τη Χορωδία της ΕΛΣ έχει προετοιμάσει ο Αγαθάγγελος Γεωργακάτος.
Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ
