Αθλητική στήλη,
αποκλειστικά για χουλιγκάνους, λοβοτομημένους και κάφρους
*** Χουλιγκάνοι, Λοβοτομημένοι και Κάφροι όλων των ομάδων,
όλων των κομμάτων
και όλων των θρησκειών,
σάς χαιρετώ…
*** Διάγουμε την «Εποχή τού Διαδικτύου και τής Παγκοσμιοποίησης».
Διάγουμε την εποχή που -έστω διασταλτικώς και υποχονδρίως ενίοτε-
η «Πολιτική Ορθότητα» (επιδιώκει να) αποκαθιστά ανισότητες
και ξεβολεύει τις απανταχού κοινωνίες από τα καθεστωτικά στερεότυπά τους.
Ανάμεσα, λοιπόν, στις συνθήκες που διέπουν πια το «Δημόσιο Γίγνεσθαι»,
είναι η λεπτεπίλεπτη συνθήκη που αναπτύσσεται παγκοσμίως
και συμπυκνώνεται στον όρο «Εταιρική Ευθύνη».
Προφανώς και αυτονοήτως,
κάθε εμπορική επιχείρηση επιλέγει/καθορίζει το «target group» της,
όμως σε επίπεδο γενικής προσέγγισης δεν νοείται να απευθύνεσαι στην Κοινωνία
εκπέμποντας μηνύματα που θα προκαλέσουν ζημία στο προφίλ σου,
θα αποδομήσουν το κύρος σου και θα πλήξουν την κερδοφορία σου.
Κάθε λεπτομέρεια παίζει τον ρόλο της,
κάθε λεπτομέρεια αποκτά σημειολογική δυναμική και ανάγεται σε «Σύμβολο»,
κάθε λεπτομέρεια δυνητικώς καθίσταται ως «“Λυδία Λίθος” τού Πρωταθλητισμού».
Η Ευαισθησία δεν εμπίπτει στη «Διακριτική Ευχέρεια»·
τουναντίον, αποτελεί προσωπικό και συλλογικό Καθήκον.
Όμως, όταν είσαι καθοίκι, μαγαρίζεις το Καθήκον.
*** Τα καθοίκια που λυμαίνονται εδώ και χρόνια την «Ευρωλίγκα»
και κινούν προς πάσα επιθυμητή κατεύθυνση τις στραγαλοφόρες μαριονέτες,
έχουν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά και τις ίδιες στοχεύσεις
που -από το φθινόπωρο τού ’96 και επί ολάκερη 20ετία-
μετέτρεψε το Ελληνικό Ποδόσφαιρο σε «χαβούζα»
και έδιωξε τον κόσμο από τα γήπεδα επειδή δικαίως αισθανόταν απόλυτη απέχθεια
για την «Παράγκα-Εγκληματική Οργάνωση-Συμμορία».
Ο μηχανισμός που έστησε στο Ευρωπαϊκό Μπάσκετ ο αλήστου μνήμης Μπερτομέου,
έχει βαθιές ρίζες και εξακολουθεί να κατέχει νευραλγικά πόστα,
οι φριχτές/αναίσχυντες/σφαγιαστικές διαιτησίες που βλέπουμε
είναι οι καλαθοσφαιρικές εκδοχές τού Παπουτσέλη, τού Σπάθα,
τού Μποροβήλου, τού Καλόπουλου, τού Τρύφωνος, τού Τσαγκαράκη
και πόσων ακόμη -ων ουκ έστιν αριθμός- περιβόητων ταγμένων,
ο Ράντοβιτς (ο οποίος, σημειωτέον, είναι και πρόεδρος των διαιτητών τής διοργάνωσης),
ο Γιαβόρ, ο Πουκλ, ο Χόρντοφ και τα υπόλοιπα σεσημασμένα όντα,
εκτελούν απροκάλυπτες διατεταγμένες υπηρεσίες,
το αγαπημένο άθλημα εκατομμυρίων ανθρώπων
υφίσταται εξακολουθητικό βιασμό από τούς εν λόγω κακοποιητές τής Ισονομίας,
χαρτονομίσματα κραδαίνονται από τούς αγανακτισμένους φιλάθλους
προς τα διαιτητικά ενεργούμενα που ετσιθελικώς κρίνουν αγώνες,
ο φετινός τίτλος είναι συνώνυμος με την «απ’ ευθείας ανάθεση»,
η «Euroleague Mafia» δίνει τα πάντα για να καταλήξει η «κούπα» σε συγκεκριμένη ομάδα,
ο εκκωφαντικός θρίαμβος που επέτυχε ο Παναθηναϊκός το 2024,
ήταν κατάστηθη μαχαιριά που συνεχίζει να προκαλεί ακατάσχετη αιμορραγία έως και σήμερα.
Το «Σύστημα» παίζει τα ρέστα του,
ό,τι είναι να γίνει, πρέπει να γίνει (έως και) τον προσεχή Μάϊο,
δεν υπάρχει άλλη υπομονή, δεν υπάρχει άλλη πίστωση χρόνου,
η κατάληξη τής τρέχουσας σεζόν είναι ζήτημα επιβίωσης για πρόσωπα και καταστάσεις.
*** «Εταιρική Ευθύνη». Για ποιαν «Εταιρική Ευθύνη» μιλάμε;
Την ώρα που εταιρείες-κολοσσοί ακυρώνουν συμβόλαια εκατομμυρίων με αθλητές
και αποσύρουν τεράστιες χορηγίες για μία άστοχη δήλωση ή συμπεριφορά (και καλά κάνουν),
την ώρα που και μικρότερου βεληνεκούς εταιρείες εφαρμόζουν την ίδια ευαίσθητη πολιτική,
η «Ευρωλίγκα» αποδεικνύει ότι είναι μία δράκα μαφιόζων
που κινείται πάνω στις «Ράγες τής Διαφθοράς και τής Σήψης»
και -έναντι άδηλων ανταλλαγμάτων- κατακρεουργεί το ίδιο το προϊόν της.
Πάμε να αποδείξουμε τι εστί(ν) «Εταιρική Ευθύνη» για τη «Euroleague Mafia»,
αναφέροντας αδιαμφισβήτητα γεγονότα και όχι θεωρητικές/υποκειμενικές προσεγγίσεις…
Στις 5 Δεκεμβρίου 2023,
ο Σλοβένος ρέφερι Ματέϊ Μπολτάουζερ διαιτητεύει το ματς Παρτίζαν-Μονακό
και αμέσως μετά πηγαίνει στο αεροδρόμιο για να επιστρέψει στη βάση του.
Εκεί…, περιφερόμενος επί ώρα στα «Duty Free»,
συλλαμβάνεται να έχει ενθυλακώσει μία κολόνια
και αφήνεται ελεύθερος από την Αστυνομία πληρώνοντας πρόστιμο.
Κι όμως,
αντί αυτό το λιγούρικο λαμόγιο να απομακρυνθεί με συνοπτικές διαδικασίες,
επιχειρείται από τη διοργάνωση η αποσιώπηση τού συμβάντος,
όμως στις 26 Απριλίου 2024 το σερβικό Μέσο «Republika.rs» φέρνει το θέμα στην επιφάνεια
και επιφέρει αδιέξοδο στα υψηλά κλιμάκια τής «Euroleague»
(ο Μπολτάουζερ εσυνέχιζε μέχρι τότε τη δράση του στα παρκέ,
έχοντας διαπράξει διαιτητικά εγκλήματα μέχρι και τρεις μέρες πριν
-ήτοι, στις 23 Απριλίου-
όταν ο Παναθηναϊκός εγνώρισε την ήττα από τη Μακάμπι στον πρώτο αγώνα των «Play-Offs»
και συνάμα έχασε προσωρινώς το πλεονέκτημα έδρας στον δρόμο για το Βερολίνο).
Ξεσπάει σούσουρο, η αποπομπή είναι μονόδρομος,
το «πιόνι» πετιέται αναγκαστικώς και διά παντός στα σκουπίδια.
…
Κι όμως, η συγκάλυψη τού περιστατικού με τον «ψιλικατζή» Μπολτάουζερ,
είναι ήσσονος σημασίας συγκριτικώς με ό,τι συμβαίνει στην περίπτωση τού Νίκολιτς.
Στις 23 Οκτωβρίου 2025,
ο Σέρβος διαιτητής Ούρος Νίκολιτς συλλαμβάνεται από τις Αρχές τής πατρίδας του
ως υψηλόβαθμο μέλος εγκληματικής οργάνωσης και συνεργός σε δολοφονία.
Αυτό το «εργαλείο» που -μεταξύ άλλων σκανδαλωδών αποφάσεων-
δεν είχε καταλογίσει τα «βήματα» τού Φαλ
και τού είχε επιτρέψει να πραγματώσει το μεγαλόπνοο σχέδιο «Μεγάλος Περίπατος»
στο ντέρμπι Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός που διεξήχθη τον Μάρτιο τού ίδιου έτους,
τώρα αποδεικνυόταν μέχρι πού ήταν ικανός να έφτανε για το Χρήμα
και για τη συνεπαγωγική Εξουσία.
Έκτοτε, ο Νίκολιτς -όντας διαθέτων, βεβαίως, το «Τεκμήριο τής Αθωότητας» (εδώ γελάμε)-
παραμένει προφυλακισμένος και δεν έχει τη δυνατότητα να αλλοιώνει αποτελέσματα,
αλλά παρηγοριέται να παρακολουθεί τα «κατορθώματα»
που διαπράττουν τα ομογάλακτα μαφιοζοειδή τής διοργάνωσης.
Έφτασε η στιγμή…
Έφτασε η στιγμή να αποδείξουμε/αναδείξουμε
με ένα πειστήριο που βρίσκεται σε «Κοινή Θέα»,
ότι η «Ευρωλίγκα» είναι μία οργάνωση μαφιόζων
(εννοείται πως δεν αναφέρομαι συλλήβδην στους παράγοντές της),
που πηγαίνει κόντρα στις «Αρχές τής Εταιρικής Ευθύνης»
και εμμέσως πλην σαφώς δηλώνει την αδήριτη ανάγκη της
να διατηρείται άτμητος ο ομφάλιος λώρος που τη συνδέει με το Έγκλημα.
Μέχρι και σήμερα, λοιπόν,
ναι, μέχρι και σήμερα 15 Απριλίου,
σχεδόν έξι μήνες αφ’ ότου ο διαιτητής Ούρος Νίκολιτς
συνελήφθη για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση,
η ξευτιλισμένη και σάπια διοργάνωση που λέγεται «Ευρωλίγκα»,
επιμένει να περιλαμβάνει ξεδιαντρόπως τον Νίκολιτς στους διαιτητές της.
Ναι, ακόμη και σήμερα 15 Απριλίου
-και δη, την εβδομάδα που ολοκληρώνεται η «regular season»-
αν επισκεφθείτε την επίσημη ιστοσελίδα τής «Euroleague», θα δείτε αυτήν την εικόνα…
Αναπαράγω μία φράση από τον πρόλογο τού παρόντος πονήματος
και επισημαίνω το πλέον εύγλωττο απόσπασμά της:
Κάθε λεπτομέρεια παίζει τον ρόλο της,
κάθε λεπτομέρεια αποκτά σημειολογική δυναμική και ανάγεται σε «Σύμβολο»,
κάθε λεπτομέρεια δυνητικώς καθίσταται ως «“Λυδία Λίθος” τού Πρωταθλητισμού».
Σημειολογία. Συμβολισμός.
«Στηρίζουμε τον Νίκολιτς». «Διατηρούμε τη φωτογραφία του».
«Παρ’ ότι έχει συλληφθεί ως μέλος εγκληματικής οργάνωσης, τον θεωρούμε μέλος μας.»
(η «Αλληλεγγύη των Εγκληματικών Οργανώσεων»).
Όχι, δεν είναι αμέλεια, δεν είναι αβλεψία· είναι απολύτως συνειδητή δήλωση.
Φανταστείτε -έτσι, για να περιγράψω με απλοϊκό παράδειγμα τι γίνεται-
ότι ζευγάρια χωρίζουν και το πρώτο που κάνουν είναι το «unfollow»,
μαζί με το σβήσιμο των κοινών φωτογραφιών από τα «social media».
Κι όμως, εδώ η φωτογραφιούλα παραμένει αναρτημένη στη λίστα των διαιτητών,
στέλνοντας το μήνυμα ότι η «Ευρωλίγκα» στηρίζει τον Νίκολιτς.
Γιατί τον στηρίζει;
Προφανώς η αιτιολογία δεν είναι ότι υπάρχει το «Τεκμήριο τής Αθωότητας»,
διότι -κατ’ αντιστοιχίαν- δεν θα έπρεπε να σβήνεται από το δυναμικό ενός σχολείου
κάποιος δάσκαλος που έχει προφυλακιστεί επειδή (φέρεται να) είναι παιδοβιαστής.
Ως εκ τούτων, το αμείλικτο συμπέρασμα είναι το εξής..:
Μαφιόζος μαφιόζω αεί πελάζει…
Επιμύθιο:
Συμπτωματικώς, στις 26 Απριλίου 2025,
ακριβώς έναν χρόνο μετά την αποκάλυψη τής κλοπής τού Μπολτάουζερ,
ανήρτησα πόνημα με τίτλο
«Η “Ευρωλίγκα” είναι η Διοργάνωση τής Πολυτελούς Σαπίλας»
και με υπότιτλο
«Η “Euroleague Mafia” σε πλήρη εγκληματική δράση»
(https://www.zougla.gr/sports/i-evroligka-einai-i-diorganosi-tis-polytelous-sapilas/).
Έκτοτε προέκυψε η σύλληψη τού Νίκολιτς,
η οποία ήρθε να επιβεβαιώσει την κυρίαρχη αήθεια
και να αποτελέσει πανίσχυρο επιχείρημα απέναντι στην εγχώρια «ισαποστασία»
που περιορίζεται να κάνει λόγο για διαιτητικά «λαθάκια»
κάθε φορά που το αίμα ρέει άφθονο από τις σφαγές.
Διόλου τυχαίο είναι το γεγονός ότι μόνο μία ομάδα, μόνο οι οπαδοί μίας ομάδας,
είχαν σπεύσει -άμα τη συλλήψει τού Νίκολιτς-
και επιδίδονταν εν χορώ στο γελοιωδέστατο αναμάσημα
«Επειδή μπορεί να ήταν μπλεγμένος σε εγκληματική οργάνωση,
δεν σημαίνει ότι ήταν διεφθαρμένος κι ως διαιτητής.»
(ναι, πρόκειται για την ομάδα που ο κάθε «Νίκολιτς», ο κάθε «Μπολτάουζερ»,
αλλά και τα εν ενεργεία βδελύγματα Ράντοβιτς, Γιαβόρ, Πουκλ, Χόρντοφ,
την πηγαίνουν «καροτσάκι» μέχρι τη φετινή απονομή
και έχουν κάνει τούς φιλάθλους ανά την Ευρώπη να αισθάνονται στομαχικές διαταραχές
διαπιστώνοντας τις ασταμάτητες εξόφθαλμες μεθοδεύσεις).
Αναμφιβόλως,
δεν συνιστούν υπευθυνότητα οι συλλήβδην χαρακτηρισμοί, η συλλήβδην επίρριψη ευθυνών
και κυρίως η «Δίκη Προθέσεων».
«Η Γενίκευση είναι Αρχή Φασισμού»; Ναι.
Άπαντες μαφιόζοι; Όχι.
Όμως,
ο -αποδεδειγμένα- κλέφτης Μπολτάουζερ και ο -βάσει στοιχείων- μαφιόζος Νίκολιτς
διέπρατταν διαιτητικά εγκλήματα στους αγώνες
και επρόδιδαν εν τω συνόλω τον σκοτεινό βίο τους.
Άρα, όπως ακριβώς δεν ξαφνιαστήκαμε με τον Μπολτάουζερ και με τον Νίκολιτς,
άρα, όπως ακριβώς είχαμε αποχρώσες ενδείξεις μέχρι που υπήρξαν κι αποδείξεις,
έτσι δεν θα ξαφνιαστούμε αν μάθουμε οποιανδήποτε αντίστοιχη είδηση
για τα εναπομείναντα «πληρωμένα πιστόλια» που δολοφονούν το Μπάσκετ.
Η Διαιτησία είναι η «Σινική Μελάνη» που αποκαλύπτει τα «Αόρατα Νήματα».
Κι αν δεν δυνάμεθα -ελλείψει τεκμηρίων- να ακολουθήσουμε το Χρήμα
(όπως ορίζει η αμερικανική ρήση «Follow The Money»),
μπορούμε να αντιληφθούμε ποια είναι η κρυπτόμενη πραγματικότητα,
αρκεί να δούμε ποιοι τρέχουν να αθωώσουν τη Μαφία.
Ένας αιώνας βουτηγμένος στους «Νίκολιτς».
Ο Αθλητάμπουρας
