Αθλητική στήλη,
αποκλειστικά για χουλιγκάνους, λοβοτομημένους και κάφρους
*** Χουλιγκάνοι, Λοβοτομημένοι και Κάφροι όλων των ομάδων,
όλων των κομμάτων
και όλων των θρησκειών,
σάς χαιρετώ…
*** Στις 8 Ιουνίου 2023 δολοφονείται ο Βασίλης Ρουμπέτης
(και μαζί ο γαμπρός του, Διονύσης Μουζακίτης).
Ο Ρουμπέτης ήταν ηγετικό μέλος τής εγκληματικής δράκας
που χειραγωγεί/καθοδηγεί επί πολλά χρόνια τη «θύρα 7» μετατρέποντάς την σε «θύρα λ7»
και τη χρησιμοποιεί ως γηπεδική αφετηρία για τις έκνομες δραστηριότητές της,
επιβάλλοντας τη Βία και την Ομερτά.
Διόλου τυχαίως, λοιπόν,
η «θύρα λ7» διατυμπανίζει το πένθος της για τη «μεγάλη απώλεια»
και οι εκδηλώσεις οδυρμού κορυφώνονται στις 11 Ιουνίου,
όταν ο Ολυμπιακός αντιμετωπίζει τον Παναθηναϊκό στο «Σ.Ε.Φ.».
Έτσι, στον τρίτο τελικό τού πρωταθλήματος,
αναρτάται σε περίοπτη θέση ένα κατάπτυστο τεράστιο πανί (και κάμποσα μικρότερα),
που καταθέτει τιμή στον περιβόητο συνεργό τής ανθρωποκτονίας Φιλόπουλου
και -οποία δυστοπία- τού αποδίδει τον προσδιορισμό «Αθάνατος»,
ενώ καλούνται άπαντες να κρατήσουν «ενός λεπτού σιγή».
*** Στις 22 Οκτωβρίου 2023,
λίγους μήνες μετά τη μαφιόζικη εκτέλεση τού κακοποιού Ρουμπέτη,
διεξάγεται στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» το ντέρμπι Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός,
το οποίο έμελλε να διακοπτόταν οριστικώς
λόγω τής κροτίδας που επέφερε τον τραυματισμό τού Χουάνκαρ.
Όμως, κατά τη διάρκεια τής αναμέτρησης είχα ήδη βιώσει μία εσωτερική βόμβα.
Στο ξεκίνημα τού ματς η μπάλα παίζεται στον χώρο τού κέντρου
και βλέπουμε στις οθόνες μας ένα μικρό ονομαστικό πανό αποχαιρετισμού,
που έχει αναρτηθεί ως μνημόσυνο για εκλιπόντα οπαδό των γηπεδούχων.
Όπως συνέβαινε πάντοτε μέχρι τη συγκεκριμένη μέρα,
το ενδιαφέρον μου αποσπάται από το ματς
και στρέφεται στον -πιθανότατα, νεαρό- άνθρωπο που είχε φύγει από τη ζωή,
η σκέψη γεμίζει με συμπόνια,
αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν ο θάνατος ήταν ακαριαίος ή βασανιστικός,
αν υπήρξε δυστύχημα ή ασθένεια,
κουνάς με βαθιά λύπη το κεφάλι αναλογιζόμενος τη «Ματαιότητα των Πραγμάτων»,
θλίβεσαι για τον θανόντα και για τούς οικείους του,
κι ας μην ξέρεις τον θανόντα, κι ας μην ξέρεις τούς οικείους του,
θλίβεσαι για τη Νιότη που πήγε χαμένη, για τα όνειρα που πήγαν χαμένα.
Όμως, εκεί ακριβώς είναι που υφίσταμαι τη σοκαριστική συνειδητοποίηση…
Το τεράστιο αποχαιρετιστήριο πανό για τον Ρουμπέτη ανασύρεται στη θύμησή μου
(μαζί με όλα τα έτερα -και επίσης αηδιαστικά- αποθεωτικά πανό
που υπήρχαν απλωμένα στις κερκίδες τού «Σ.Ε.Φ.»),
η συνείδησή μου επαναστατεί, τα συναισθήματά μου εξεγείρονται,
δέχομαι δικαιολογημένη μομφή εκ των βαθέων μου..:
«Καλά…, μαλάκας είσαι;
Στεναχωριέσαι για άτομο που πενθούν οι υμνητές τού Ρουμπέτη;
Είσαι σίγουρος ότι το άτομο που αναφέρεται σε αυτό εδώ το πανό
δεν ήταν ακόμη ένας “Ρουμπέτης”;».
Έμεινα άφωνος.
Τι να απαντήσω;
Τι;
Αναμφιβόλως, δεν παύει να ισχύει ότι «Η Γενίκευση είναι Αρχή Φασισμού.»,
αναμφιβόλως δεν είναι κακοποιός κάθε εκλιπών άνθρωπος
που αποχαιρετάται από την «ερυθρόλευκη» κερκίδα
(ακριβώς τα ίδια ισχύουν για όλες τις «θύρες» τής χώρας),
όμως εκείνη η μαφιόζικη πενθολογία τού 2023 είχε κάνει ανυπολόγιστη ζημιά,
μαγαρίζοντας τον σύλλογο, τη μεγάλη ιστορία του,
και -κυρίως- τη «Θύρα 7» που έγινε πανελλήνιο σύμβολο
λόγω τής τραγωδίας που συνέβη στις 8 Φεβρουαρίου 1981,
αμέσως μετά το θριαμβευτικό 6-1 που είχε πετύχει εις βάρος τής Α.Ε.Κ. ο Ολυμπιακός.
Έκτοτε, με το πέρασμα των ετών έως και φέτος, 45 χρόνια μετά,
υπάρχουν μεν οι άνθρωποι -και είναι η πλειονότητα-
που σέβονται ειλικρινώς και ουσιωδώς
ό,τι πρεσβεύει εκείνο το δυστύχημα για την Ελληνική Κοινωνία,
όμως υπάρχουν και οι υπάνθρωποι -όντες μειονότητα μεν, αλλά ισχυρή μειονότητα δε-
που μιαίνουν την τραγωδία, που καπηλεύονται την τραγωδία,
που χρησιμοποιούν την τραγωδία για να προσπορίζονται ποταπά οφέλη.
Ουδεμία έκπληξη, αφού διαχρονικώς οι απατεώνες κρύβονται πίσω από τον Θάνατο,
αυτοκαθαρώμενοι από τη σκιά του και επιδιδόμενοι σε χειριστικές επικλήσεις.
«Θρύλε, θυμήσου, πρωταθλητή σε θέλουνε ακόμα κι οι νεκροί σου»,
διατείνεται το αναίσχυντο τσιτάτο που εμπνεύσθηκαν κάποιοι κάπηλοι
και αναπαράγουν κάποιοι κάπηλοι («δεύτερη φωνή» κάνουν οι ανόητοι).
Μιλάμε για παντελώς διάτρητο σύνθημα,
το οποίο συντρίβεται υπό το βάρος τής αμείλικτης προκύπτουσας επιχειρηματολογίας.
Κατά πρώτον, οι 21 νεκροί δεν ήταν εν τω συνόλω Ολυμπιακοί,
καθώς υπήρχε ανάμεσά τους και φίλαθλος τής Α.Ε.Κ..
Άρα, προς χάριν τής τιτλομανίας και τής στυγνής εμμονής για «κούπες»,
ο ένας εκ των νεκρών πετιέται στην άκρη
ή γενιτσαροποιείται για να μη χαλάσει η αψεγάδιαστη εικόνα τού αφηγήματος.
Κατά δεύτερον, πώς ακριβώς θέλουν οι νεκροί, οι εκάστοτε νεκροί,
να αναδεικνύεται πρωταθλήτρια η ομάδα τους;
Εν προκειμένω, βεβηλώνεται η μνήμη των νεκρών,
καθώς χρεώνονται -ερήμην τους- ότι είναι αρωγοί και υποστηρικτές
στην πολυδεκαετή ντροπιαστική συνθήκη που έκανε ζάμπλουτη την τροπαιοθήκη.
Με ποιο δικαίωμα εμπλέκουν οι ζωντανοί τούς νεκρούς
στην «Παράγκα-Εγκληματική Οργάνωση-Συμμορία»;
Kαραμπινάτη ασέβεια.
Κατά τρίτον, αυταποδείκτως το ίδιο το σύνθημα αντιμετωπίζει τούς νεκρούς ως παρακατιανούς.
Τι λέει το σύνθημα;
«…πρωταθλητή σε θέλουνε ΑΚΟΜΑ κι οι νεκροί σου.».
Το υποτιμητικό-υποβαθμιστικό επίρρημα «ακόμα»,
χρησιμοποιεί τούς νεκρούς ως τα έσχατα συμπληρώματα που καθαγιάζουν την Απληστία.
Συνελόντι ειπείν, αυτό το θλιβερό σύνθημα είναι εκκωφαντική περιΰβριση νεκρών,
που έχει στεφθεί με νομιμοποίηση μέσω τής εκβιαστικής συναισθηματικής επίφασης.
Οι Νεκροί εκπίπτουν σε «Μαζικό Αναμάσημα».
*** Γνωρίζω ότι ετούτες οι σκληρές αλήθειες προκαλούν δυσπεψία στους αναμασητές,
όμως θα τούς σφραγίσω με βουλοκέρι τις άναρθρες κραυγές τους,
τεκμηριώνοντας έτι περαιτέρω τα περιγραφόμενα παθογενή φαινόμενα
με περιστατικά που συνέβησαν στο κυριακάτικο ντέρμπι
(αναρτώ με ετεροχρονισμό το παρόν πόνημα,
διότι ήθελα να υπήρχε η πρέπουσα χρονική απομάκρυνση από την επετειακή ημέρα).
8 Φεβρουαρίου 2026.
Για πρώτη φορά στην Ιστορία τού Ελληνικού Ποδοσφαίρου,
για πρώτη φορά στην «Ιστορία των “Αιωνίων” τού Ελληνικού Ποδοσφαίρου»,
ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός αναμετρώνται στη συγκεκριμένη ημερομηνία.
Πριν από την έναρξη τού αγώνα,
οι δύο ομάδες κατευθύνονται στη «Θύρα 7»
και καταθέτουν λουλούδια στη μνήμη των νεκρών τής τραγωδίας.
Οι παίκτες τού Παναθηναϊκού χειροκροτούνται από πολλούς Ολυμπιακούς,
οι στιγμές είναι βαθιά συγκινητικές διότι εκπέμπουν τη «Συνειδητοποίηση τής Ματαιότητας»
και το μήνυμα «Πάνω από τις οπαδικές πεποιθήσεις υπάρχει η Ανθρωπιά.»,
είναι και πολλοί Ολυμπιακοί που δεν χειροκροτούν
αλλά ίσως μέσα τους να αισθάνονται τύψεις
για την αδυναμία τους να συμμετάσχουν -έστω προσωρινώς- στη Μεγαλοσύνη,
μα ακόμη κι αυτοί είναι δικαιολογημένοι σε ετούτην τη συγκυρία,
αφού διά τής αποχής από το χειροκρότημα προς τούς αντιπάλους
δηλώνουν ευθέως ότι «Εγώ δεν θέλω να μοιραστώ το πένθος μου με αυτούς που μισώ.».
Σωστό; Λάθος; Τι σημασία έχει; Έκαστος εφ’ ω αισθάνθη (αδόκιμη αλλά ποιητική διασκευή).
Απολύτως δικαιολογημένοι/δεκτοί/σεβαστοί ήταν άπαντες οι Ολυμπιακοί,
που ιδίως τη συγκεκριμένη ημέρα απαιτούσαν τη νίκη επί τού Παναθηναϊκού
ως τη δέουσα επιδαψίλευση τιμής και μνήμης προς τούς νεκρούς τής τραγωδίας.
Η Εκκωφαντική Αξία τής Σημειολογίας.
Όμως, ο ίδιος εσμός, ο ίδιος κοινωνικός απόπατος,
που επιδιδόταν σε υμνολογίες τού δολοφονημένου κακοποιού Ρουμπέτη,
ήταν εδώ για να μαγαρίσει και την τραγωδία τής 8ης Φεβρουαρίου 1981.
Τα πολεμικά πανό που ανήρτησαν τα εμέσματα σε ετούτην την εξόχως ευαίσθητη συγκυρία
-και μάλιστα, δίπλα σε μήνυμα συμπαράστασης προς κάποιον υποφέροντα συνάνθρωπο-
μαρτυρά το γαγγραινωδώς πυώδες ποιόν τους.
Ο πιο χαρακτηριστικός και αντιπροσωπευτικός πάνινος οχετός
εμφανίστηκε από τα μέσα τού δευτέρου ημιχρόνου
και έκτοτε εδέσποζε στην εξέδρα μέχρι τέλους
(ήθελε η Μαφία να κρυφτεί, αλλά -παρά το διάχυτο πένθος- η Μισαλλοδοξία δεν την άφηνε):
«Στη μεταξύ μας μάχη, γυρίσατε την πλάτη.
Πλέον όλοι έμαθαν ότι είσαστε απάτη.
Κολωνός 2025».
Μετάφραση:
«Το 2025, στον Κολωνό, σάς αποδείξαμε ότι είμαστε πιο χουλιγκάνοι από εσάς,
σάς αποδείξαμε ότι (μπορούμε να) είμαστε πιο κακοποιοί από εσάς,
σάς αποδείξαμε ότι (μπορούμε να) είμαστε πιο εγκληματίες από εσάς.
Εμείς δοξάζουμε “Ρουμπέτηδες”, εμείς είμαστε “Ρουμπέτηδες”.».
Πρόκειται για τα ίδια όντα που επέχαιραν/επιχαίρουν για τη δολοφονία Λυγγερίδη
και κρεμάνε αδιαλείπτως το τεράστιο πανό «Λευτεριά στα αδέρφια μας»
για τούς προφυλακισμένους εγκληματίες.
*** Η Σήψη είναι μεταδοτική νόσος.
Η Σαπίλα εξαπλώνεται παντού στον οργανισμό.
Ό,τι βλέπεις στις κερκίδες, το ίδιο θα δεις και στο γήπεδο (και αντιστρόφως).
Σε μία τέτοιαν ημέρα, ιδίως σε αυτήν την ημέρα,
οι ποδοσφαιριστές τού Ολυμπιακού προέβησαν σε εξευτελιστική ενέργεια
-και μάλιστα, άμα τω ξεκινήματι τής αναμέτρησης (πριν καν συμπληρωθούν δύο λεπτά)-
αφού προσποιήθηκαν ότι θα έκαναν «fair-play»
καθώς ο Ίνγκασον ήταν πεσμένος και έδειχνε τραυματίας,
αλλά εν τέλει εκδηλώσανε επίθεση που εξελίχθηκε σε επικίνδυνη φάση.
Το «Fair-Play» των Πενθούντων. Το Δήθεν «Fair-Play». Το Απόλυτο «Unfair». ΚΑΤΑΝΤΙΑ.
Και σα να μην έφταναν όλα αυτά,
οπαδοί τού Ολυμπιακού που βρίσκονταν στο γήπεδο
αναρωτιούνταν -με σχετικές αναρτήσεις στα «Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης»-
γιατί έπεσε «ξύλο» κατά τη διάρκεια τού ματς στη «θύρα 7».
Η αιτία έμεινε άγνωστη μεν, ανεπιβεβαίωτες εικασίες υπήρξαν πολλές,
όμως το βέβαιο είναι ότι η «8η Φεβρουαρίου» υπέστη απανωτές προσβολές.
Επιμύθιο:
Η Νέμεση εμφανίζεται συχνά ως «Τραγική Ειρωνεία».
Οι οπαδοί τού Ολυμπιακού ήθελαν πάση θυσία τη νίκη σε αυτό το ματς,
ώστε να κατετίθετο η αρμόζουσα τιμή στα θύματα τής τραγωδίας.
Όμως, οι απανωτές περιϋβρίσεις των νεκρών από τούς επιγόνους τού Ρουμπέτη,
οδήγησαν τη Σημειολογία να επιλέξει τη δίκαιη μεριά στην «Πλάστιγγα τής Ιστορίας».
Ο Μάρτινς χάνει στο 78΄ τεράστια ευκαιρία,
στέλνοντας την μπάλα πάνω από το τέρμα με εξ επαφής πλασέ σε κενή εστία.
Το 0-1 παραμένει.
Ο Παντελίδης χάνει στο 80΄ τεράστια ευκαιρία,
στέλνοντας την μπάλα δίπλα από το τέρμα με εξ επαφής πλασέ σε κενή εστία.
Το 0-1 παραμένει.
Τελικό αποτέλεσμα: Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός 0-1
Είναι ανατριχιαστικό το γεγονός,
είναι λες και επρόκειτο για Γραφτό, για Πεπρωμένο, για Μοίρα,
ότι το 0-1 είχε διαμορφωθεί από τον Ταμπόρδα ενώ το ρολόϊ έδειχνε το 7ο λεπτό.
0-1 από το 7΄, ανήμερα τής τραγωδίας που ανήγαγε σε σύμβολο τη «Θύρα 7».
Τραγική Ειρωνεία.
Ο Αθλητάμπουρας
