Ζήσης Ψάλλας

Μια νέα μελέτη που περιέλαβε 11 άτομα βρήκε ότι η καύση του λίπους αυξήθηκε περισσότερο από τρεις φορές κατά τη διάρκεια της άσκησης σε ψυχρότερο περιβάλλον και ειδικότερα σε μηδέν βαθμούς Κελσίου, σε σύγκριση με τους 21 βαθμούς Κελσίου.

Οι συμμετέχοντες ακολούθησαν τυπικές προπονήσεις υψηλής έντασης με διαλείμματα, κάτι που είναι γνωστό ως διαλειμματική προπόνηση υψηλής έντασης, στις προαναφερθείσες δύο θερμοκρασίες: 10 σπριντ ποδηλασίας 1 λεπτού με 90% προσπάθεια, ακολουθούμενη από 90 δευτερόλεπτα διάλειμμα του κύκλου με 30% προσπάθεια. 

Αυτή είναι η πρώτη γνωστή μελέτη που διερεύνησε τις επιπτώσεις των ψυχρών θερμοκρασιών του περιβάλλοντος στο μεταβολισμό κατά τη διάρκεια της υψηλής έντασης άσκησης, καθώς και τον μεταβολισμό την επόμενη μέρα, έγραψαν οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Laurentian του Καναδά.

Όταν το σώμα ενεργοποιείται, είναι καλύτερα σε θέση να επεξεργάζονται τα θρεπτικά συστατικά των λιπιδίων στο αίμα. Για να ελέγξουν την επίδραση στους εθελοντές της μελέτης, οι ερευνητές μέτρησαν τη θερμοκρασία του δέρματος, τη θερμοκρασία του πυρήνα του σώματος, τον καρδιακό ρυθμό και την ποσότητα οξυγόνου που παρέχεται στους τετρακέφαλους.

Το επόμενο πρωί -μετά από ένα πρωινό με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά- ελήφθησαν δείγματα αίματος για τον έλεγχο των επιπέδων ινσουλίνης, γλυκόζης και τριγλυκεριδίων, για να υπολογιστούν ξανά τα ποσοστά οξείδωσης των λιπιδίων. 

Ενώ η άσκηση στο κρύο αύξησε την οξείδωση των λιπιδίων κατά 358% αμέσως μετά, δεν υπήρχε ουσιαστική διαφορά μετά το πρωινό το επόμενο πρωί (η «μεταγευματική» περίοδος). Στην πραγματικότητα, η γλυκαιμική ανταπόκριση (η αλλαγή στα επίπεδα σακχάρου στο αίμα του σώματος μετά το φαγητό) ήταν καλύτερη μετά την άσκηση στο θερμο-ουδέτερο περιβάλλον, όσον αφορά τις μετρήσεις μετά το πρωινό.

Ενώ τα άμεσα οφέλη φαίνεται να υπάρχουν κατά τη διάρκεια μιας έντονης διαλειμματικής άσκησης στο κρύο, οι μεταβολικές αποκρίσεις την άλλη μέρα είναι λιγότερο ευνοϊκές, έγραψαν οι ερευνητές.

Η έρευνα δημοσιεύθηκε στο Journal of Applied Physiology.