Το Σαββατοκύριακο που έφυγε ήταν πολύ μελαγχολικό. Από την AMY, τη Νορβηγία και το ατύχημα στην Κίνα, ακόμη και «κατσαρόλα» να είσαι, στραβώνεις.
Το Σαββάτο το μεσημέρι έφτυνα τον κόρφο μου, ακούγοντας και βλέποντας τον Φώτη τον Μεταξόπουλο να δηλώνει στο T.V. weekend, με αφορμή τα 15 χρόνια από τον θάνατο της Αλίκης ότι οι «τελευταίοι» συμμαθητές του που έχουν ξωμείνει είναι ο Βουτσάς, άφησε ένα κομψό υπονοούμενο για τη Ζωζώ Σαπουτζάκη και ο ίδιος!
Έφτυνε τον κόρφο του ο Ροδόπουλος, σταυροκοπιότανε η Τριφίδου, γελούσε ο Φώτης Μεταξόπουλος και στο κινητό μου έφτανε ένα sms από τη φίλη την Τάνια ότι «πέθανε η AMY»…
Όποιος, Φώτη μου, κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει. Αυτό έλεγε η γιαγιά μου και το δίκιο της βουνό.
Τη στιγμή που προφανώς ο Κώστας Βουτσάς έπινε το ούζο του και η Ζωζώ κολυμπούσε στην Κινέττα, ο εκπρόσωπος της αστυνομίας στο Λονδίνο ανακοίνωνε το όνομα και την ηλικία της ΑΜΥ.
Επειδή διάβασα πολλές απόψεις στο fb αλλά και στο twitter, εγώ θέλω να διαδώσω τη δική μου σκέψη και μόνο.
Το πώς θα διαχειριστεί ο κάθε ενήλικας το σώμα και το μυαλό του είναι καθαρά δική του υπόθεση. Θα ήταν σαφώς υποκριτικό να υποστηρίξω ότι ξαφνιάστηκα από τον θάνατο αυτής της ταλαντούχας τραγουδίστριας με τη «μαύρη» φωνή. Εδώ και χρόνια, η οικογένειά της, οι δηλώσεις του ίδιου του πατέρα της είχαν κάνει τον γύρο του κόσμου, περίμεναν αυτό το θεαματικό φινάλε. Ο θάνατος, λοιπόν, αναμενόμενος. Ως δημιουργός το κορίτσι αυτό ήταν εκπληκτικά χαρισματικό. Προικισμένη από το σύμπαν, απογειώθηκε καλλιτεχνικά, αλλά… επέλεξε να παραδοθεί ολοκληρωτικά στις ουσίες.
Τελικά, η ιστορία των ανθρώπων έχει αποδείξει ότι κανένας έρωτας, κανένας άνθρωπος, καμία κατάσταση ΔΕΝ μπορεί να ξεπεράσει τη σχέση του αρρώστου με την ουσία. Όσοι πίστεψαν ή όσοι πιστεύουν ότι μπορούν να ξεκολλήσουν κάποιον εξαρτημένο, με όπλο την αγάπη και την αφοσίωση, είναι απλώς χαμένοι.
Στη ζωή αυτή κάνουμε ακριβώς αυτό που θέλουμε και δεν υπάρχει τίποτα και κανείς που να μπορεί να ανατρέψει τελικά τον κανόνα.
Καλή εβδομάδα και να μην ξεχνάμε να ευγνωμονούμε το σύμπαν για τα δώρα που μας έδωσε. Τελικά, τίποτα δεν είναι αυτονόητο.
