Καταστροφική για την Ευρώπη αλλά και για τον Γάλλο πρόεδρο, Νικολά Σαρκοζί, θα είναι μια πιθανή προσφυγή της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Πολλάκις έχει ακουστεί ότι το δάνειο του ΔΝΤ προς την Ελλάδα θα ήταν σοβαρό πλήγμα για το κύρος της ευρωζώνης και την πιθανή πολιτική μεταγενέστερη ένωσή της.
Το πρόβλημα, όμως, για την ευρωζώνη δεν είναι το χαμένο κύρος, αλλά η οικονομική άλωση που θα υποστεί από μια ενδεχόμενη προσφυγή ενός κράτους μέλους στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Ο μεγαλομέτοχος του ΔΝΤ είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες -το ΔΝΤ εδρεύει στις ΗΠΑ- ο μεγαλύτερος οικονομικός αντίπαλος της οικονομικά ενωμένης Ευρώπης.
Η Ουάσιγκτον, έτσι, με έμμεσο τρόπο θα «έβαζε πόδι» στα δημοσιονομικά της ζώνης του ευρώ, καθώς θα ήλεγχε οικονομικά μέσω του ΔΝΤ ένα κράτος μέλος της.
Ταυτόχρονα, η προσφυγή της Ελλάδας θα άνοιγε πιθανώς το δρόμο και για μελλοντική προσφυγή της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, που αντιμετωπίζουν σοβαρά δημοσιονομικά προβλήματα.
Και αυτό διότι δεν νοείται να απορρίπτουν οι Ευρωπαίοι τη βοήθεια στην Ελλάδα και κατόπιν να την παράσχουν στην Ισπανία και την Πορτογαλία.
Από την άλλη, είναι δεδομένο ότι εκ των πραγμάτων θα αλλάξουν ουσιαστικά θεσμοί και στο εσωτερικό της ΕΕ.
Η Κομισιόν για παράδειγμα μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί ως ο οικονομικός μπαμπούλας για τους αδύνατους;
Μπορεί ο εκάστοτε Έλληνας υπουργός Οικονομικών να ακούει τις γνωμοδοτήσεις του Eurogroup/Ecofin, όταν αυτά τα δύο συμβούλια αδυνατούν να προστατεύσουν μια χώρα από την οικονομική κατάρρευσης;
Είναι δυνατόν να συνεχίσει να ισχύει η συνθήκη του Μάαστριχτ με τα λογιστικά τερτίπια (έλλειμμα 3% πάση θυσία) όταν επί της ουσίας θα υπάρχει μια χώρα, η οποία αφέθηκε στη μοίρα της και στην ουσιαστική χρεοκοπία;
Πώς μπορούν μικρές υπό ένταξη χώρες του ευρώ να νιώθουν άνετα, βλέποντας την οικονομική μοίρα της Ελλάδας;
Και τέλος, είναι δυνατόν να απαξιώνουν οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι το κοινό τους νόμισμα;
Ο Σαρκοζί και η πολιτική ήττα
Ο πολιτικός ηγέτης που δεν θα επιθυμούσε την προσφυγή της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι ο Γάλλος πρόεδρος, Νικολά Σαρκοζί.
Μια κίνηση από την Αθήνα δεν θα ήταν απλώς μια γαλλική πολιτική ήττα, αλλά και ένας προσωπικός πολιτικός κόλαφος για τον Σαρκοζί.
Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά από όσο παρουσιάζονται.
Επικεφαλής του ΔΝΤ είναι ο επίσης Γάλλος και δη σοσιαλιστής, Ντομινίκ Στρος Καν.
Κατά πολλούς, είναι το αντίπαλο δέος για τον Νικολά Σαρκοζί στις επόμενες προεδρικές εκλογές της Γαλλίας.
Η αδυναμία της γαλλικής αριστεράς να εντοπίσει ένα πρόσωπο άξιο να αντιπαρατεθεί εκλογικά στον Γάλλο πρόεδρο, φέρνει τον Ντομινίκ Στρος Καν σε πιθανή θέση ισχύος.
Αν η Ελλάδα φτάσει τελικά στην «αδιέξοδη λύση» του ΔΝΤ, η υποψηφιότητα Στρος Καν θα λάβει τη μορφή πολιτικής χιονοστιβάδας για τον Σαρκοζί, διότι ο πρόεδρος της χώρας που θεωρείται πυλώνας στήριξης της ευρωζώνης θα έχει δείξει σαφή αδυναμία να στηρίξει ένα κράτος μέλος και κατ’ επέκταση την αξιοπιστία του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος.
Σε αντίθεση, ο Στρος Καν θα έχει κάνει την καλύτερη δυνατή δουλειά.
Μπορεί να ακούγεται ανεδαφικό για τα ελληνικά δεδομένα, αλλά στον ευρωπαϊκό πολιτικό χάρτη τα βιογραφικά μετράν πολύ περισσότερο από τους συγγενικούς πολιτικούς δεσμούς.
Και με την παρουσία του στο ΔΝΤ, ο Στρος Καν ξεπληρώνει ένα βαρύ πολιτικό βιογραφικό, ικανό να νικήσει το αντίστοιχο του Νικολά Σαρκοζί, εάν και εφόσον βρεθούν αντίπαλοι στη μάχη για την κατοίκηση των Ηλυσίων Πεδίων.
