Τον Άδωνι Γεωργιάδη δεν τον γνωρίζω προσωπικά. Έτυχε όμως να μου πουν άνθρωποι της ναυτιλίας ότι το διάστημα που ήταν στο υπουργείο ναυτιλίας ήταν ο μόνος που έπιασε το νόημα. Το ίδιο ακούω και τώρα από τους γιατρούς.

Ότι δουλεύει πολύ, είναι πάνω στα προβλήματα και τουλάχιστον προσπαθεί για λύσεις.

Αφορμή για αυτή την εισαγωγή ήταν η πρωινή μου επίσκεψη στο Αττικό νοσοκομείο Χαϊδαρίου όπου αναγκάστηκα να πάω για συγγενικό μου πρόσωπο.

Πρώτον, θεωρώ απαράδεκτο να μένει κάποιος στον Πειραιά και να μην εφημερεύει κάποιο από τα νοσοκομεία της πόλης. Για Πειραιά μιλάμε και με τρία μεγάλα νοσοκομεία. Τζάννειο, Μεταξά, Κρατικό Νίκαιας, Θριάσιο.

Αφήνω στην άκρη ότι το ασθενοφόρο δεν ήρθε ποτέ να παραλάβει τον ασθενή με αποτέλεσμα αφού το ακύρωσα τηλεφωνικά τον «φόρτωσα» στο αυτοκίνητο για να τον συνοδεύσω εγώ.

Φτάνοντας στα επείγοντα περιστατικά είναι περιττό να πω ότι τέτοια ουρά, ούτε σε ουρά για εισιτήρια στον τελικό του τσάμπιονς λιγκ.

Αφού κάποιοι γιατροί που έλεγχαν όσους ερχόντουσαν μας είπαν ότι σήμερα υπάρχει επίσχεση εργασίας από τους γιατρούς, ενημερωθήκαμε ότι ο μέσος όρος αναμονής είναι 6 ώρες!!!

Άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα πηγαινοερχόντουσαν, χωρίς σκοπό οι περισσότεροι αφού ήταν ανήμποροι να βοηθηθούν. Οι γιατροί εξυπηρετούσαν τα βαριά περιστατικά κατά προτεραιότητα.

Πρέπει να δώσω ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ σ αυτούς τους γιατρούς – ήρωες που κάνουν ότι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για να σώσουν ζωές.

Σε χώρους όπου ο συνωστισμός, αλλά και ο εκνευρισμός ασθενών και συγγενών είναι μεγάλος λόγω της πολύωρης αναμονής αντιμετωπίζουν τα πράγματα με ψυχραιμία και επαγγελματισμό.

Μέσα στον γενικό χαμό δεν πρόλαβα να μάθω το επώνυμο μιας εξαιρετικής νέας γιατρού, Αντιγόνη αν θυμάμαι την φώναζαν, παθολόγος που ήταν καταπληκτική.

Και γράφοντας όλη αυτή την ιστορία που φαντάζομαι στους περισσότερους θα είναι οικεία αφού θα το έχουν περάσει, θέλω να απευθυνθώ στον υπουργό υγείας:

Άδωνι Γεωργιάδη, δεν ξέρω τι έχεις στο μυαλό σου για να γίνει η δημόσια υγεία όπως πρέπει. Θέλω όμως μια μέρα να κάνεις τον κόπο να πας μια βόλτα σε ένα νοσοκομείο που εφημερεύει. Χωρίς κουστωδίες, χωρίς προστασία, αν θες μεταμφιεσμένος για να μην έχεις θέμα. Δες λίγο την αγωνία όλων εκείνων των βιοπαλαιστών, που κοιτούν με αγωνία μέσα στα μάτια τον γιατρό όταν μετά την εξέταση τρέμουν αν θα κάνουν εισαγωγή ή όχι. Όταν νιώθουν πως αν είναι κάτι σοβαρό, αν θα μπορέσουν να καλύψουν τα έξοδα νοσηλείας.

Και να δεις τους μεγαλύτερους κυρίως ανθρώπους που στο πρόσωπό τους από την ταλαιπωρία, είναι σαν σου λένε: τόσα χρόνια γι αυτό πάλευα και πλήρωνα τους φόρους μου; Για να με πετάξουν σαν σακί σ ένα ράντζο κι αν ζήσω έζησα;

Γι αυτό σου λέω Άδωνη. Ότι είναι να κάνεις, κάντο τώρα. Πέρα από τα μνημόνια και τις αριθμητικές πράξεις με τις μετατάξεις σας, είναι η ανθρώπινη ζωή. Που δεν ανταλλάσσεται με τίποτα.

Οι περισσότεροι από τους ομοίους σου(δεν το γράφω με ειρωνεία, για τους βουλευτές και υπουργούς μιλάω),  δεν έχουν ζήσει τέτοια ταλαιπωρία. Είναι σίγουρο.

Το μόνο λοιπόν που σου ζητάω Άδωνι, είναι να βάλεις για λίγο τον εαυτό σου στη θέση εκείνου του γέρου που έβγαζε για λίγο την μάσκα οξυγόνου και να ρωτήσει τον γιατρό αν θα ζήσει ή θα πεθάνει!

Υπάρχει περίπτωση να το κάνεις αυτό;;;
Ζαφείρης Σπυριδάκης