Το VAR αποτελεί τα τελευταία χρόνια βασικό εργαλείο των ρέφερι στα ποδοσφαιρικά παιχνίδια. Τη βοήθεια που μπορούν να έχουν, μέσω της τεχνολογίας, κατά τη διάρκεια των αγώνων.
Είναι εφεύρεση των Ολλανδών αλλά σε σύντομο χρονικό διάστημα άρεσε και στις άλλες χώρες. Η UEFA το στήριξε, όπως έκανε και η FIFA. Όμως στην πράξη δεν άργησαν να φανούν οι αδυναμίες του. Το πρόβλημα με το VAR είναι διττό. Οι διαιτητές περιμένουν τους VARίστες να παρέμβουν. Να βγάλουν το …φίδι από την τρύπα. Ταυτόχρονα έχουμε να κάνουμε με τύπους που κλείνονται σε ένα δωμάτιο ελέγχου (VOR). Δεν ξέρουμε τι γίνεται εκεί. Τους βλέπουμε στην αρχή. Πριν το παιχνίδι. Μετά δεν ακούμε τους διαλόγους με τους διαιτητές. Ούτε τι λένε μεταξύ τους. Επικρατεί το απόλυτο …σκοτάδι.
Το VAR δεν εξασφαλίζει πάντα ποδοσφαιρική δικαιοσύνη. Πολλές φορές κάνει το αντίθετο. Μπερδεύει τα πράγματα. Το χειρότερο; Σταματάει συνεχώς το παιχνίδι. Τους πανηγυρισμούς στα γκολ. Άπαντες ξενερώνουν. Όχι μία αλλά πολλές φορές στα ματς. Στην Ελλάδα πέφτει κιόλας το σύστημα. Χωρίς να ακολουθεί επίσημη εξήγηση. Έπεσε η «ασφάλεια» και τέλος. Έτυχε να συμβεί σε …δύσκολες στιγμές για κάποιες ομάδες. Και δεν άνοιξε ρουθούνι. Εδώ δεν ανοίγει για άλλα πιο σοβαρά πράγματα, θα ανοίξει επειδή έγινε μπλακ-άουτ στο VAR;
Διαβάστε περισσότερα στο paixebala.gr
