Η ελληνική βιομηχανία αποχαιρετά τον Νικόλαο Στασινόπουλο, ιστορικό ηγέτη της ΒΙΟΧΑΛΚΟ, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 94 ετών. Με καθοριστικό ρόλο για δεκαετίες και ισχυρή διεθνή παρουσία, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στον επιχειρηματικό κόσμο. Παρέμεινε μέχρι το τέλος διακριτικός, εκφράζοντας μια φιλοσοφία ηγεσίας μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Ο Νικόλαος Στασινόπουλος, μια ιστορική μορφή της ελληνικής επιχειρηματικότητας και ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με τη μετεξέλιξη της ΒΙΟΧΑΛΚΟ, σε έναν από τους ισχυρότερους βιομηχανικούς ομίλους επεξεργασίας μετάλλων στην Ευρώπη. Με διορατικότητα, στρατηγικό σχεδιασμό και βαθιά πίστη στην ελληνική παραγωγή, υπήρξε βασικός αρχιτέκτονας της σύγχρονης ελληνικής βιομηχανίας.
Γεννημένος στην Αθήνα το 1932, ο Νίκος Στασινόπουλος ξεχώρισε από νωρίς για τις ακαδημαϊκές του επιδόσεις. Φοίτησε στη Σχολή Μπερζάν, από την οποία αποφοίτησε αριστούχος, και συνέχισε τις σπουδές του στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (πρώην ΑΣΟΕΕ), ολοκληρώνοντάς τες με ιδιαίτερα υψηλές διακρίσεις. Η είσοδός του στις οικογενειακές επιχειρήσεις έγινε σε νεαρή ηλικία, σε μια περίοδο όπου η ελληνική οικονομία προσπαθούσε ακόμη να ορθοποδήσει, μετά τον πόλεμο και την Κατοχή.
Από τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα, βρέθηκε αντιμέτωπος με τις δυσκολίες της παραγωγής, της χρηματοδότησης και της αγοράς, συμμετέχοντας ενεργά στην ανάπτυξη της τότε Ελληνικής Βιομηχανίας Χαλκού και Αλουμινίου. Το 1964, μετά τον θάνατο του πατέρα του Μιχαήλ Στασινόπουλου, ανέλαβε μαζί με τον αδελφό του Ευάγγελο, τα ηνία της ΒΙΟΧΑΛΚΟ, σηματοδοτώντας την αρχή μιας νέας εποχής για τον όμιλο.
Ο Νικόλαος Στασινόπουλος υπήρξε ηγέτης με ξεκάθαρο όραμα. Πολύ νωρίς κατανόησε ότι το μέλλον της ελληνικής βιομηχανίας δεν μπορούσε να περιοριστεί στα στενά όρια της εγχώριας αγοράς. Επέμεινε στην εξωστρέφεια, στις διεθνείς συνεργασίες και στη δημιουργία ενός επιχειρηματικού μοντέλου που θα συνδύαζε μέγεθος, ευελιξία και τεχνολογική υπεροχή. Υπό τη δική του καθοδήγηση, η ΒΙΟΧΑΛΚΟ μετατράπηκε σταδιακά σε εταιρεία συμμετοχών, με αυτόνομες θυγατρικές που ανέπτυσσαν εξειδικευμένη δραστηριότητα σε χαλκό, αλουμίνιο, χάλυβα, καλώδια και σωλήνες.
Κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, ο όμιλος επεκτάθηκε δυναμικά, δημιουργώντας νέες βιομηχανικές μονάδες και εισερχόμενος σε κρίσιμους κλάδους της μεταλλουργίας. Η ίδρυση της ΕΛΒΑΛ, των Ελληνικών Καλωδίων, της Σωληνουργείας Κορίνθου και άλλων εταιρειών αποτέλεσε κομβικό σημείο για τη μετέπειτα διεθνή εδραίωση του ομίλου. Παράλληλα, ο Ν. Στασινόπουλος προχώρησε σε στρατηγικές συνεργασίες με ισχυρούς ξένους εταίρους, ενισχύοντας την τεχνογνωσία και την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών μονάδων.
Κεντρικό στοιχείο της φιλοσοφίας του υπήρξε πάντα ο ανθρώπινος παράγοντας. Πίστευε βαθιά ότι η ανάπτυξη μιας επιχείρησης περνά μέσα από τη στήριξη και την εξέλιξη των εργαζομένων της. Διακρινόταν για το ήθος, τη μετριοπάθεια και την αίσθηση δικαιοσύνης, χαρακτηριστικά που τον έκαναν ιδιαίτερα αγαπητό στους ανθρώπους του ομίλου, οι οποίοι τον αποκαλούσαν απλά «κύριο Νίκο».
Παρά το τεράστιο οικονομικό αποτύπωμα που δημιούργησε, επέλεξε να παραμείνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Απέφευγε συστηματικά τις κοσμικές εμφανίσεις και κάθε μορφή επίδειξης πλούτου, ζώντας με απλότητα και διακριτικότητα. Η στάση ζωής του τον κατέταξε στη γενιά των παλαιών βιομηχάνων που προτιμούσαν να επενδύουν στην παραγωγή και όχι στην προβολή.
Σημαντική υπήρξε και η κοινωνική και η πολιτιστική του δράση. Μαζί με τη μητέρα του Μαριάνθη και τον αδελφό του Ευάγγελο, ίδρυσε το Κοινωφελές Ίδρυμα «Μιχαήλ Ν. Στασινόπουλος – ΒΙΟΧΑΛΚΟ», το οποίο ανέπτυξε πολυετές έργο με επίκεντρο την Τεγέα Αρκαδίας, τόπο καταγωγής της οικογένειας. Το Ίδρυμα συνέχισε το έργο του, υπό την καθοδήγηση της συζύγου του, Αλεξάνδρας Στασινοπούλου, αφήνοντας έντονο κοινωνικό αποτύπωμα.
Η προσφορά του αναγνωρίστηκε και θεσμικά. Το 2018 τιμήθηκε με το «Αριστείο ΙΟΒΕ» για τη συμβολή του στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, ενώ το 2019 έλαβε το βραβείο «Δίολκος» από την Ελληνική Ακαδημία Μάρκετινγκ για την ενίσχυση της εξωστρέφειας της ελληνικής βιομηχανίας.
Ιδιαίτερη σημασία για τον ίδιο είχε το γεγονός ότι πρόλαβε να δει τη σκυτάλη να περνά στη νέα γενιά. Οι γιοι του, Μιχάλης και Γιάννης Στασινόπουλος, ανέλαβαν τη Διοίκηση του Ομίλου, συνεχίζοντας την αναπτυξιακή πορεία με σύγχρονο πνεύμα, αλλά με σταθερό προσανατολισμό στις αξίες που έθεσαν οι ιδρυτές.
Ο Νικόλαος Στασινόπουλος αποχωρεί αφήνοντας πίσω του έναν πολυεθνικό βιομηχανικό όμιλο με παρουσία σε δεκάδες χώρες, αλλά κυρίως ένα πρότυπο ηγεσίας που βασίστηκε στη συνέπεια, τη διορατικότητα και το μέτρο. Η διαδρομή του αποτελεί σημείο αναφοράς για την ελληνική βιομηχανία και την επιχειρηματικότητα συνολικά.
