“Ένα άδειο πιάτο”

στο μπιστρό…Το μεγάλο βόδι» στη σκηνή του 104
από τη θεατρική ομάδα «Οι Χρυσοθήρες»

Το έργο του Αμερικανού θεατρικού συγγραφέα Μάικλ Χόλινγκερ «Ένα άδειο πιάτο στο μπιστρό Το μεγάλο βόδι»«ανεβαίνει» την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου στη σκηνή 104 +1 από τη θεατρική ομάδα «Οι Χρυσοθήρες», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Φραγκιόγλου.

Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε το 1994 στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ από το Arden Theatre Company, ενώ είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια ιλαροτραγωδία που κινείται μεταξύ ρεαλισμού, θεάτρου του παραλόγου και κωμικής όπερας.

Ο Μάικλ Χόλινγκερ ερευνά τρία βασικά θέματα: τον ανεκπλήρωτο πόθο, την ταύτιση μ’ έναν ήρωα/πρότυπο, και την αιώνια προσπάθεια του ανθρώπου να ελέγξει το περιβάλλον του και να επιβληθεί σ’ αυτό. Ο συγγραφέας, απεικονίζοντας και μεγεθύνοντας το μικρόκοσμο του μπιστρό, ρίχνει μια διεισδυτική ματιά στην «ανθρώπινη φύση».

Ταυτότητα της παράστασης
Μετάφραση: Χριστίνα Παπαδάκη, Δημήτρης Φραγκιόγλου
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Φραγκιόγλου
Σκηνικά – Κοστούμια: Κέλλυ Βρεττού
Μουσική: Πλάτων Ανδριτσάκης
Χορογραφία – Επιμέλεια Κίνησης: Ζωή Χατζηαντωνίου
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Παίζουν: Ευγενία Αποστόλου, Αντώνης Γκρίτσης, Χριστίνα Παπαδάκη,
Πέτρος Σταθακόπουλος, Χριστόδουλος Στυλιανού, Χάρης Φλέουρας
Έναρξη: Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2009
Σκηνή 104 +1, Κυριακή 20:00, Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη 21:30
Διάρκεια παράστασης 90΄χωρίς διάλειμμα
Τιμές εισιτηρίων: γενική είσοδος euro20, φοιτητικό euro15

104: Θεμιστοκλέους 104, Εξάρχεια * Τηλέφωνο: 210 3826185

Λίγα λόγια για το έργο:

Μια ζεστή νύχτα του Ιουλίου του 1961, στο μπιστρό Το μεγάλο βόδι στο Παρίσι, λίγες μέρες μετά την αυτοκτονία του Χέμινγουεϊ, ο μετρ Κλωντ, ο σεφ Γκαστόν, η σερβιτόρα Μιμή και ο μαθητευόμενος σερβιτόρος Αντουάν, περιμένουν από στιγμή σε στιγμή την άφιξη του monsieur Βίκτωρ. Ο Βίκτωρ, ένας εκπατρισμένος Αμερικανός μεγιστάνας, θαυμαστής του Χέμινγουεϊ, είναι ιδιοκτήτης του καφέ καθώς και αποκλειστικός του πελάτης.

Όμως, όταν επιστρέφει από τη Μαδρίτη, όπου είχε πάει για να δει τις ταυρομαχίες και να τιμήσει το ίνδαλμά του, είναι ατημέλητος, κακοδιάθετος και σε βαθιά κατάθλιψη για τον ανεκπλήρωτο έρωτά του για τη mademoiselle Μπερζέρ. Ένα μόνο πράγμα επιθυμεί: να πεθάνει της πείνας στο τραπέζι του. Το προσωπικό πανικοβάλλεται, αφού η ζωή τους εξαρτάται από τις γαστριμαργικές διαθέσεις του «monsieur».

Προσπαθούν με κάθε τρόπο να τον πείσουν να αλλάξει γνώμη, αλλά εκείνος παραμένει ανένδοτος. Μέσα στην απόγνωσή τους του ζητούν μια τελευταία χάρη: να τους επιτρέψει να του ετοιμάσουν ένα τελευταίο δείπνο, με την υπόσχεση ότι τα φαγητά θα παραμείνουν στην κουζίνα. Θα του περιγράψουν τα πιάτα ένα ένα μπροστά σε μια σειρά από άδειες πιατέλες, χωρίς ποτέ να του τα σερβίρουν. Ο Βίκτωρ συμφωνεί κι ένα δείπνο επιθέτων, επιρρημάτων και τραγελαφικών καταστάσεων ξεκινάει…και το συγγραφέα:

Ο Michael Hollinger γεννήθηκε το 1962 στο Λάνκαστερ της Πενσυλβανίας από γονείς ηθοποιούς. Είναι επίκουρος καθηγητής στο τμήμα Θεάτρου στο Villanova University και μόνιμος θεατρικός συγγραφέας στους New Dramatists.

Έχει Bachelor of Music στη βιόλα από το Oberlin Conservatory (1984) και Master of Arts στο θέατρο από το Villanova University (1989). Έχει γράψει τρεις μικρού μήκους ταινίες για το PBS και έχει συγγράψει τη μεγάλου μήκους ταινία Philadelphia Diary. Έχει τιμηθεί με τα βραβεία: Roger L. Stevens Award, Barrymore Award για Outstanding New Play, F. Otto Haas Award για Emerging Theatre Artist, Mid-Atlantic Emmy Award. Έργα του: An Empty Plate in the Café du Grand Boeuf ( 1994), Incorruptible (1996), Tiny Island (1997), Hot Air (1997), Clean Getaway (1998), Eureka! A techno-mystery (1999), Red Herring (2000), Naked Lunch (2003), Trepidation Nation (co-writer) (2003), Tooth and Claw (2004), Opus (2006).

Αποσπάσματα ξένων κριτικών:
«… οπερετική τρέλα». The New York Times
«… μια απόλαυση από το μενού του Off – Broadway…» New York Daily News
«… χωρίς να θυσιάσει την τρέλα των καταστάσεων, τις καρυκεύει με μπόλικη θλίψη για τις χαμένες ελπίδες και την απραξία και φτιάχνει ένα μενού πλήρες για σκέψη και γέλιο». Curtain Up
«… μια ιλαροτραγωδία του θεάτρου του παραλόγου… που αποτίει φόρο τιμής στον Χέμινγουεϊ και τον Μπέκετ σ’ ένα … ξεκαρδιστικό υπαρξιακό παιχνίδι». The Boston Globe