Η Φανή Παναγιωτίδου πρωταγωνιστεί στην ενδιαφέρουσα και πολυαναμενόμενη παράσταση «Push Up» του Ρόλαντ Σιμμέλπφενιγκ, σε σκηνοθεσία Έφης Ρευματά, που παρουσιάζεται από τις 24 Ιανουαρίου στο Θέατρο ΕΛΕΡ – Ελένη Ερήμου.
Η αξιόλογη ηθοποιός μιλά στη Ζούγκλα για το έργο και τον ρόλο της σκιαγραφώντας έναν κόσμο σκληρό, βαθιά ανταγωνιστικό και οδυνηρά οικείο.
Όπως εξηγεί, το έργο εστιάζει στον μικρόκοσμο μιας πολυεθνικής εταιρείας και στις σχέσεις εξουσίας που γεννιούνται στο εσωτερικό της. Οι χαρακτήρες συναντιούνται πάντα ανά δύο, γεγονός που, σύμφωνα με την ίδια, μετατρέπει κάθε σκηνή σε μια ανοιχτή σύγκρουση, σχεδόν σε μονομαχία. Αναφέρεται επίσης στη σκηνοθετική προσέγγιση της Έφης Ρευματά, η οποία μετέτρεψε το πρώτο μέρος του έργου σε ένα ξέφρενο εταιρικό πάρτι, όπου όλοι οι ήρωες βρίσκονται μαζί στον ίδιο χώρο. Παρότι το κείμενο παραμένει πιστό στο πρωτότυπο και οι ήρωες συνεχίζουν να μονολογούν ή να συνομιλούν ανά δύο, η ταυτόχρονη παρουσία των υπολοίπων, όπως σημειώνει, διευρύνει τον δραματικό χρόνο και τον χώρο.
Η ταλαντούχα ηθοποιός τονίζει ότι το πάρτι λειτουργεί ως κοινωνικό περίβλημα, εκεί όπου διατηρούνται οι τύποι και τα προσχήματα, πριν αποκαλυφθούν οι πραγματικές προθέσεις πίσω από τις κλειστές πόρτες των γραφείων. Αυτό που τη γοητεύει ιδιαίτερα στο έργο του Σιμμέλπφενιγκ είναι, όπως λέει, ο συνδυασμός κυνικότητας, απελπισίας και χιούμορ, στοιχεία που συνυπάρχουν με τρόπο αιχμηρό αλλά και ανθρώπινο.
Μιλώντας για το θέμα της «ανθρωποφαγίας» στον επαγγελματικό χώρο, η Φανή Παναγιωτίδου υποστηρίζει πως δεν αποτελεί μονόδρομο για την ανέλιξη. Αντιθέτως, επισημαίνει ότι οι άνθρωποι εξελίσσονται ουσιαστικά μέσα από τη συνεργασία και την αλληλοβοήθεια. Η ανθρωποφαγία, όπως υπογραμμίζει, είναι ένας μοναχικός δρόμος που διαβρώνει το άτομο ηθικά και οδηγεί αναπόφευκτα σε κοινωνικά αδιέξοδα, παρότι τρέφεται από τη ματαιοδοξία.
Τέλος, αναφέρεται στο ότι βλέπουμε τον κόσμο μέσα από το δικό μας φίλτρο και όχι αντικειμενικά. Πιστεύει, ωστόσο, ότι αυτό μπορεί να αλλάξει αν υπάρχει σωστή εκπαίδευση και μια κοινωνία που ενθαρρύνει τη συζήτηση. Όπως εξηγεί, απαιτείται γενναιότητα για να ξεπεράσει κανείς τα όρια του εαυτού του και να αποδεχτεί ότι ο κόσμος δεν ερμηνεύεται μόνο μέσα από τη δική μας οπτική. Είναι μια δύσκολη διαδικασία, αλλά όχι ανέφικτη.
Ακόμη η Φανή Παναγιωτίδου αποκαλύπτει τα μελλοντικά της σχέδια καθώς και τι ονειρεύεται για την καλλιτεχνική της διαδρομή.
Πείτε μας λίγα λόγια για την παράσταση «Push Up» καθώς και τι σας γοήτευσε στο συγκεκριμένο έργο
του Σιμμέλπφενιγκ
Η παράσταση καταπιάνεται με τον ανταγωνιστικό κόσμο μιας πολυεθνικής Εταιρείας και των σχέσεων που αναπτύσσονται μέσα σ’ αυτήν. Οι χαρακτήρες διασταυρώνονται ανά δύο κι αυτό μετατρέπει τις συγκρούσεις μεταξύ τους σε πραγματικές μονομαχίες.
Η σκηνοθέτις μας μετέτρεψε το πρώτο μέρος του έργου σε ένα ξέφρενο εταιρικό πάρτι στο οποίο συναντιούνται όλοι οι ήρωες.
Το κείμενο παρέμεινε το ίδιο, οι χαρακτήρες μονολογούν ή συζητούν πάντα ανά δύο όμως η συμμετοχή των υπολοίπων μεγεθύνει τον χώρο και τον χρόνο. Το πάρτι γίνεται το κοινωνικό πλαίσιο όπου τηρούνται τα προσχήματα πριν πέσουν οι μάσκες πίσω από τις κλειστές πόρτες κάποιων γραφείων. Όσον αφορά στο έργο, βρίσκω ιδιαίτερα γοητευτικό τον συνδυασμό κυνικότητας, απελπισίας και χιούμορ!
Μιλήστε μας για τον ρόλο σας. Τι σας δυσκόλεψε περισσότερο και τι σας συγκινεί σε αυτόν;
Ο ρόλος μου είναι η Αγγέλικα, μια γυναίκα γύρω στα 50, παντοδύναμη μέσα στην εταιρεία, γυναίκα του Μεγάλου Αφεντικού.
Έχει πολύ υψηλό status και ταυτόχρονα έναν θρυμματισμένο ψυχικό κόσμο. Η απόλυτη επίγνωση της κατάστασής της με συγκινεί. Η δυσκολία μου στην προσέγγιση του χαρακτήρα έχει να κάνει με το κατά πόσο αφήνεται να εκτεθεί, πόση από την αλήθεια της επιτρέπει
κάθε φορά να δουν οι άλλοι όντας τρομερά κυριαρχική.
Έχετε κοινά στοιχεία με την ηρωίδα που υποδύεστε;
Την ηλικία! Νομίζω πως κάποιες σκέψεις μας ταυτίζονται λόγω ακριβώς της ηλικίας αυτής. Επίσης τον αυτοσαρκασμό και το επιθετικό χιούμορ το οποίο προσπαθώ να συγκρατώ τα τελευταία χρόνια.
Τελικά η «ανθρωποφαγία» είναι μονόδρομος αν επιθυμεί κάποιος να ανέλθει επαγγελματικά;
Φυσικά και όχι! Οι άνθρωποι προκόβουν και αναπτύσσονται πολύ καλύτερα μέσα από τη συνεργασία και την αλληλοβοήθεια. Η “ανθρωποφαγία” είναι ένας δρόμος μοναχικός, που καταστρέφει το άτομο ηθικά και οδηγεί σε κοινωνικά αδιέξοδα. Τρέφεται όμως και συντηρείται από την ανθρώπινη ματαιοδοξία.
Το γεγονός ότι δεν βλέπουμε τον κόσμο όπως είναι, αλλά όπως είμαστε εμείς πιστεύετε ότι μπορεί να αλλάξει;
Είναι πιστεύω θέμα παιδείας και κοινωνικών συνθηκών που ευνοούν ή εμποδίζουν τον διάλογο. Σε ατομικό επίπεδο χρειάζεται γενναιότητα για να βγούμε από τα σύνορα του εαυτού μας και να αποδεχτούμε άφοβα ότι ο κόσμος δεν ερμηνεύεται μόνο μέσα από μας. Δύσκολο, αλλά όχι ανέφικτο.
Υπάρχει κάποια φράση του έργου ή του ρόλου σας που σας συγκινεί ιδιαίτερα;
Ναι, υπάρχουν αρκετές. Μία από αυτές είναι η φράση της Αγγέλικα: “Αυτό όμως το καταλαβαίνει
κανείς αργότερα”. Μοιάζει με το “Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα”. Μόνο που η Αγγέλικα όντας κυνική δεν εύχεται, διαπιστώνει.
Πού εστίασε η σκηνοθετική ματιά της Έφης Ρευματά
Θεωρώ πως η Έφη εστίασε αρκετά και εξ αρχής στις σωματικές δράσεις και στην σχέση των προσώπων με τον χώρο. Χρησιμοποιήσαμε πολλά κινησιολογικά μοτίβα σαν κώδικα επικοινωνίας μεταξύ των προσώπων, προσπαθήσαμε οι χειρονομίες και οι στάσεις των σωμάτων να αφορούν και να αντανακλούν ψυχικές δράσεις και σκέψεις, συνειδητές ή ασυνείδητες.
Ποιος ρόλος σας μέχρι τώρα ήταν η πιο σημαντική στιγμή για σας;
Δύσκολο να σας απαντήσω για το σύνολο της σταδιοδρομίας μου. Για την τελευταία πάντως πενταετία σίγουρα θα ξεχώριζα τον ρόλο της Γεωργίας στην παράσταση «Ο Συνεργός», του Γ. Χριστοδούλου.
Tι ονειρεύεστε για τη θεατρική σας πορεία;
Όμορφες και δημιουργικές συνεργασίες, περισσότερες παραστάσεις ανά σεζόν, περισσότερο θέατρο εκτός Αθήνας.
Από που αντλείτε για να είστε καλά στην καθημερινότητά σας;
Από τη δουλειά μου ως έναν μεγάλο βαθμό. Ακόμα κι όταν δεν δουλεύω μου δίνει χαρά να κάνω επαγγελματικά σχέδια και να προετοιμάζομαι για κάτι μελλοντικό. Μου αρέσει να συναντώ φίλους, να συζητώ με την κόρη μου και να κάνουμε πράγματα μαζί. Με ηρεμεί και με ανανεώνει να βλέπω θέατρο ή να επισκέπτομαι χώρους τέχνης.
Ετοιμάζετε κάτι άλλο;
Στο θέατρο γι’ αυτή την περίοδο όχι. Τις επόμενες εβδομάδες ολοκληρώνονται τα γυρίσματά μου για δύο σειρές του ALPHA: Άγιος Έρωτας και Τρομεροί Γονείς.
Info
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίζονται οι Κώστας Ανταλόπουλος, Αθανασία Κουρκάκη, Θεμιστοκλής Μαλεσάγκος, Φανή Παναγιωτίδου, Νίκος Στεργιώτης και Βιβή Φωτοπούλου, ενώ ακούγεται η φωνή του Γιώργου Νινιού.
Πρεμιέρα Σάββατο 24 Ιανουαρίου
Για 10 παραστάσεις
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Σάββατο στις 21:00 / Κυριακή στις 20:00
Θέατρο ΕΛΕΡ – Ελένη Ερήμου
Φρυνίχου 10 Πλάκα
