Μια μέρα σαν τη σημερινή, πριν από 96 χρόνια, γεννήθηκε η Σμαρούλα Γιούλη. Μια γυναίκα φίνα, γλυκιά, με βλέμμα φωτεινό και παρουσία που δεν περνούσε ποτέ απαρατήρητη. Ηθοποιός και τραγουδίστρια, διέπρεψε στο μιούζικαλ και άφησε πίσω της ένα αποτύπωμα γεμάτο μουσική και θέατρο.
Ξεκίνησε νωρίς. Παιδί-θαύμα του ελληνικού κινηματογράφου, μεγάλωσε μπροστά στις κάμερες και ωρίμασε πάνω στο σανίδι. Από ενζενί εξελίχθηκε σε πρωταγωνίστρια, όμως το θέατρο ήταν –όπως έλεγε συχνά– «η μεγάλη μου αγάπη».
Ταινίες όπως «Το Σωφεράκι», «Εκείνες που δεν Πρέπει να Αγαπούν», «Ο Θόδωρος και το Δίκανο», «Η Καφετζού», «Έλα στο Θείο», «Φτωχαδάκια και λεφτάδες» και τόσες άλλες έκαναν γνωστή στο κοινό την αξιόλογη ηθοποιό και σφράγισαν την παρουσία της στον ελληνικό κινηματογράφο.
Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη το 1930, αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Δημήτρη Ροντήρη και συνέχισε με σπουδές στο τραγούδι και τον χορό. Μόλις 9 ετών, το 1943, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο στη «Φωνή της καρδιάς», δίπλα στον Αιμίλιο Βεάκη. «Δεν καταλάβαινα τη σημασία», είχε πει αργότερα, «απλώς ήξερα ότι ήθελα να είμαι εκεί».
Ακολούθησαν δεκάδες ταινίες, ενώ το θεατρικό της ντεμπούτο έγινε το 1948, στην επιθεώρηση «Άνθρωποι, άνθρωποι» των Σακελλάριου – Γιαννακόπουλου. Συνεργάστηκε με μεγάλες μορφές του θεάτρου, όπως η Κατερίνα Ανδρεάδη και ο Μάνος Κατράκης, στο «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται».
Το 1957 γνώρισε τον Βαγγέλη Λειβαδά. Έναν έφεδρο αξιωματικό που έμελλε να γίνει επιτυχημένος θεατρικός επιχειρηματίας και σύντροφος ζωής. Παντρεύτηκαν έναν χρόνο αργότερα, με κουμπάρους τον Ντίνο Ηλιόπουλο και τον Μίμη Φωτόπουλο.
Το 1958 δημιούργησε τον δικό της θίασο και ξεκίνησε περιοδείες, συνεργαζόμενη με σπουδαίους ηθοποιούς σε ελληνικές και ξένες κωμωδίες. Το 1960 απέκτησε τη δική της θεατρική στέγη και, μαζί με τον σύζυγό της, ανέβασε έργα Ελλήνων και ξένων συγγραφέων, δίνοντας χώρο σε σύγχρονα κείμενα αλλά και σε κλασικούς.
Σκηνοθέτησε, τόλμησε, πειραματίστηκε. Μουσικά θεάματα όπως το «20 χρόνια Θεοδωράκης» και το «Καφενείον η Ελλάς» έδειξαν μια καλλιτέχνιδα που δεν επαναπαυόταν. Τη δεκαετία του ’80, τα μιούζικαλ έγιναν το μεγάλο της στοίχημα: «Σικάγο», «Hello, Dolly!», «Μάγκες και Κούκλες», «Sweet Charity». Παραγωγές φιλόδοξες, πλούσιες, πρωτότυπες για την εποχή. Εκεί ξεδίπλωσε πλήρως το ταλέντο της στο τραγούδι και τον χορό.
Από τη δεκαετία του ’90 άρχισε να αποσύρεται σιγά-σιγά από τη σκηνή. Όχι όμως από τις μνήμες του κοινού.
Το τέλος της ζωής της ήταν σκληρό, σχεδόν τραγικά σιωπηλό. Το 2012, μια φωτιά στο διαμέρισμά τους στη Γλυφάδα κόστισε τη ζωή στον Βαγγέλη Λειβαδά. Η Σμαρούλα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα. Έπασχε ήδη από άνοια. Η απώλεια τη λύγισε. Τρεις μήνες αργότερα, τον Μάρτιο του 2012, έφυγε κι εκείνη, σε ηλικία 78 ετών.
Έζησαν μαζί μια ζωή. Και, όπως συχνά λέγεται για τους αληθινούς συντρόφους, ο θάνατος τούς χώρισε μόνο για λίγο.
