Είναι η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που επέλεξα να αγοράσω το Down Town για να διαβάσω την αποκλειστική συνέντευξη που η Ρούλα έδωσε μετά από 4 χρόνια σιωπής.(Μέχρι το συγκεκριμένο τεύχος, το περιοδικό το ξεφύλλιζα στο γραφείο ή το αγόραζα περισσότερο από συνήθεια παρά από ενδιαφέρον για την συνέντευξη που δίνει το πρόσωπο του εξώφυλλου, μια που όσα λένε όσοι «παίζουν» εκεί, είναι τα ίδια …με ελάχιστες παραλλαγές, τα τελευταία δέκα χρόνια).
Η Πρώτη εντύπωση:
Η εικόνα της Ρούλας, στο εξώφυλλο, για μένα, ίσως από τις πιο «ζωντανές», κεφάτες, ανέμελες φωτογραφίες που έχω δει σε περιοδικά «που πλασάρουν» life style.
Η παιχνιδιάρικη στάση της στον φακό, μου έκανε περισσότερο για πιτσιρίκα που ποζάρει στην πενταήμερη λυκείου φορώντας μπουρνουζοπετσέτα, παρά για πόζα «εθνικής τηλεοπτικής σταρ». Η πόζα γλυκιά, θηλυκή και καθόλου μα καθόλου προκλητική.
Έχω αναρωτηθεί ξέρετε , ατελείωτες φορές, πόσο στ αλήθεια βαρετό, πληκτικό και αδιάφορο είναι να «ποζάρουν» πρόσωπα για εξώφυλλο τα οποία έχουν τόσο ενδιαφέρον πια για τον αναγνώστη όσο το δελτίο τύπου που στέλνει ένας υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος λίγο πριν τις τοπικές εκλογές.
Αυτή την φορά όμως, έδωσα τα 2,90 ευρώ, πήρα το περιοδικό, γύρισα στο σπίτι, το ξεγύμνωσα από τα νάιλον και «χάθηκα» στο κείμενο.
Η συνέντευξη υπογεγραμμένη από την Αλεξάνδρα Τσολκα που …αυτή την φορά νομίζω ότι έπαιξε περισσότερο ρόλο σιωπηλού ακροατή.
Μεγάλη επιτυχία να υπογράψει αυτή την συνάντηση «σταθμό» για έναν τηλεάνθρωπο που δημιούργησε , παρουσίασε και υπέγραψε ένα τεράστιο κεφάλαιο στον τομέα «ψυχαγωγικό πρόγραμμα» της ιδιωτικής τηλεόρασης τα τελευταία είκοσι χρόνια.
Τα δικά μου συναισθήματα διαβάζοντας την συνέντευξη της Ρούλας, δεν θα τα γράψω.
Θέλω απλώς να διαδώσω σήμερα ότι τον εφιάλτη που δημοσιοποίησε και τον οποίο έβλεπε 3 χρόνια να την ακολουθεί παντού, μια εικόνα αδυσώπητη εξαιτίας των φαρμάκων που έπαιρνε, τον συνάντησα.
Τότε, 3 χρόνια πριν, γνώρισα την «δική μου Ρούλα» μόνο από την φωνή …
Άργησα να καταλάβω και προσπάθησα ανεπιτυχώς να ξορκίσω τον δικό μου πανικό, βλέποντας την εφιαλτική φιγούρα στην οποία είχε εγκλωβιστεί το κορίτσι που γνώρισα, ξυπόλητο, μια μέρα του Οκτώβρη το 1989.
Το 2008 λοιπόν, βρήκε το κέφι να φτιάξει τούρτα για τα γενέθλιά μου, με κάλεσε σπίτι της και επιχείρησε να μου εξηγήσει το «αυτοάνοσο» …
Το κατάλαβα η Ρούλα που αγωνιούσε μια ζωή για το αν έφαγαν οι άλλοι …είχε αποφασίσει να «φάει» τις σάρκες της…
Όταν την αποχαιρέτισα εκείνη την νύχτα …ως άνθρωπος είχα αναθεωρήσει τεράστια κεφάλαια ζωής…
Ήταν εκείνη η εικόνα εκείνης της συνάντησης, που έκανε την καρδιά μου να «σπάσει» όταν την περίμενα να βγει στην αρένα ακούγοντας το «Alors on dance» … Είχα «βιδωθεί» μισοκαθισμένη στο κρεβάτι με μισοκατεβασμένο τζιν περιμένοντας να την δω να βγαίνει στην σκηνή.
Δεν ήθελα να δω την παρουσιάστρια, ήθελα να δω αν τελικά η ζωή …μπορεί πάντα να σου κάνει το απροσδόκητο. Όταν την είδα «σαν Ιβάνα Τραμπ» ξέσπασα σε νευρικά γέλια . Από την μία ο κότσος «μπανάνα», η σφιχτή μακριά φούστα που ήμουνα βεβαία ότι δεν την βόλευε καθόλου και το άγχος της, που το ένιωθα ίδιο σαν την πρώτη μέρα που βγήκε στην κρατική τηλεόραση με το «μια καλημέρα είναι αυτή» …Μετά όλα έγιναν όπως τα περίμενα.
Χολερικά σχόλια ακολούθησαν την εμφάνιση, οι πληκτικά αναμενόμενες ερωτήσεις για την ηλικία της, οι χαζοφιλοσοφίες για το «γιατί να ξαναγυρίσει on camera», οι μπουρδολογίες ανόητων για το «πότε πρέπει να αποσύρεται κάποιος ή κάποια» και οι τηλεθεάσεις να χτυπάνε κόκκινα !!!
Προτείνω να την γνωρίσετε σήμερα στο downtown , τα σχόλια τα αφήνω σε εσάς. Είμαι βέβαιη όμως ότι όταν θα φθάσετε στην τελευταία σειρά της 79ης σελίδας του περιοδικού, θα νιώσετε πολύ ευτυχισμένοι γιατί τελικά η ζωή μπορεί να μας δίνει ό,τι ακριβώς χρειαζόμαστε την συγκεκριμένη στιγμή .Ας είναι καλά που μίλησε, μετά από 4 χρόνια σιωπής και επιτέλους μια «αποκλειστική συνέντευξη» που δικαιώνει τον τίτλο της.
Kλείνω την επικοινωνία μας σήμερα γράφοντας για ένα πρόσωπο οικείο σε όλους μας που με τις αποκαλύψεις που κάνει οδηγεί όλους στο να αντιληφθούν το πόσο αβάσταχτη και χωρίς νόημα είναι η ελαφρότητα της εικονικής πραγματικότητας που υπηρετούν «τηλεαστέρες» μεγάλου, μικρού ή ελάχιστου «βεληνεκούς» καθώς η ζωή δεν είναι η τηλεόραση.
Να είσαι πάντα καλά Ρούλα.
