ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΑ ΣΩΣΕΙ;;;
(Ο ANT1 πάντως αποκλείεται)
Εύχομαι και ελπίζω τα παιδιά που ακουμπάνε τα όνειρά τους στα reality όπως το “X-factor” και το “Next top model” να έχουν δίπλα τους κάποιον που να τους δώσει στοργή και Proderm, έστω και την ύστατη στιγμή πριν…. την οριστική πτώση.
Κατανοώ, εν μέρει, την αγωνία των καναλιών για διαφημιστικά έσοδα. Η συμμετοχή καταξιωμένων στον χώρο τους προσωπικοτήτων που αναλαμβάνουν το βάρος να διαχειριστούν τις προσδοκίες ανθρώπων, οι οποίοι βρίσκονται στα όρια της μετεφηβικής ηλικίας, είναι τεράστια.
Την εποχή που άκουγα τον Νίκο Μουρατίδη στον Klik FM, ταξίδευα,… με τις μουσικές του και τα σχόλιά του. Τον θεωρούσα και τον θεωρώ ταλέντο μεγάλο σε ένα μέσο που είναι μαγικό, το ραδιόφωνο. Υποκλίνομαι, επίσης, σε έναν μεγάλο δάσκαλο, ραδιοφωνικό παραγωγό και μεγάλο ταλέντο, τον Γιάννη Πετρίδη.
Σήμερα για μένα, και για πολλούς ίσως ακόμη, ο Γιώργος Λεβέντης, ο Νίκος Μουρατίδης, ο Γιώργος Θεοφάνους δεν είναι μόνο «τηλεοπτικοί ρόλοι». Είναι διαμορφωτές αισθητικής, καθώς μμμμ… εκτιμώ ότι διαθέτουν θεσμικό ρόλο στα media. Είναι ταυτόχρονα, δάσκαλοι – εκπαιδευτές – προπονητές – τηλεοπτικές περσόνες – μάνατζερ. Υπό αυτή την έννοια η έκθεσή τους έχει ιδιαίτερη σημασία. Η κυρία Γκαγκάκη, τώρα… γυναίκα όμορφη, αριστοκρατική, μορφωμένη, κομψή που αν δεν ήταν διευθύντρια του τμήματος των δημοσίων σχέσεων του καναλιού, θα μπορούσε να υποστηρίξει ωραιότατα απαιτητική εκπομπή life style. Αναρωτιέμαι πώς η παιδεία που διαθέτει, συμπορεύεται με την «τρασίλα του concept» που υπηρετεί. Γιατί, δυστυχώς, στην συγκεκριμένη παραγωγή, δεν συμμετέχουν «παιδιά ταλέντα». Τα όποια ταλέντα αποτελούν άλλοθι για να υπάρξουν οι υπόλοιποι που συμμετέχουν ως «γελωτοποιοί».
Ο ΣΠΑΡΑΓΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΙΚΤΡΙΑΣ
Πιστεύω ότι αν μπαίναμε σε χρονομηχανή και ο Γιώργος Θεοφάνους έκρινε την Νάνα Μούσχουρη, με τον σωματότυπο που διέθετε την εποχή που την ανακάλυψε ο Χατζηδάκης, πιθανόν να μην είχε μπορέσει ποτέ ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής, να υποκλιθεί μπροστά της στο Ηρώδειο. Θα την είχε απορρίψει ο αντίστοιχος Θεοφάνους της εποχής, ως υπέρβαρη. Το ίδιο πιθανόν να συνέβαινε με την Φαραντούρη, την Γαλάνη, τον Ντέμη Ρούσσο, αλλά και, για να αλλάξω και κατηγορία, με τον Πασχάλη Τερζή.
Ευτυχώς εκείνοι γλύτωσαν από το χτύπημα της τηλεθέασης για να κερδίσει η μουσική, το κοινό και η τέχνη.
Φυσικά, τα τελευταία χρόνια, οι όροι έχουν δραματικά ανατραπεί. Για να κάνεις καριέρα στο τραγούδι, το μόνο που ίσως να μην έχει σημασία είναι η φωνή.
Η ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Αποκαλύπτεται «συμπυκνωμένη» στο νέο ρόλο της Άντζελας Δημητρίου, η οποία συζητείται ως πολιτική ψυχαναλύτρια και πολύ λιγότερο, έως καθόλου, ως τραγουδίστρια…
Η Μαγείρισσα της Ελένης γίνεται σήριαλ αφήνοντας την Ελένη σε δεύτερο πλάνο να συμβουλεύει ότι δεν μπορεί να βγαίνει συμπέρασμα πορείας μιας εκπομπής στις εννιά εκπομπές. Απολύτως λογικό, αλλά… στην τηλεοπτική πραγματικότητα η λογική παραμένει στο περιθώριο.
ΟΙ ΑΥΛΕΣ ΤΩΝ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΤΩΝ ΜΕΤΡΑΤΕΠΟΝΤΑΙ ΑΚΑΡΙΑΙΑ ΣΕ ΜΑΝΙΑΣΜΕΝΟ ΟΧΛΟ ΠΟΥ ΖΗΤΑ «ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ! ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ!»
Είναι καταπληκτικό… να βλέπω ανθρώπους οι οποίοι «σερνόντουσαν» στην κυριολεξία για έναν νεύμα «της βασίλισσας της πρωινής ζώνης» να αλλάζουν δέρμα ακαριαία, με το που βλέπουν την αυτοκρατορία να μοιάζει αδύναμη.
Δυστυχώς το ίδιο έργο το έχω δει να γίνεται με την Κορομηλά, με τον Μικρούτσικο, τον Γρηγόρη Αρναούτογλου, με τον αναντικατάστατο Βλάσση Μπονάτσο, με την Μαλβίνα… (ω! ναι! και με την Μαλβίνα συνέβη)… Εκείνοι οι οποίοι αποτελούσαν τους πιο ευνοημένους αυλικούς ήταν εκείνοι που πρώτοι και καλύτεροι προετοίμαζαν το μνημόσυνο.
Την Ελένη Μενεγάκη, ας την έκριναν εκείνοι που σήμερα την λοιδορούν την εποχή που «σάρωνε» σε νούμερα… όχι σήμερα και…
Η ΗΡΕΜΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΝΕΤ
Τελικά οι πρώτοι που ψυλλιάστηκαν την ανάγκη για ένα διαφορετικό – εναλλακτικό πρόγραμμα απέναντι στους «καφέδες – τις μπομπονιέρες και τις τούρτες» ήταν οι της κρατικής. (Για να λέμε και τα δίκια). Επένδυσαν, λοιπόν, με συνέπεια και σταθερότητα στην Πόπη Τσαπανίδου και σε ένα concept που δεν τολμούσε να πιστέψει ιδιωτικό κανάλι. Χρειάστηκαν 4 χρόνια, δουλειάς και πίστης στην αρχική ιδέα για να… ευδοκιμήσει μια κατάσταση, που όχι μόνο πέτυχε, αλλά απειλεί στα ίσια τον ανταγωνισμό της ιδιωτικής.
