Το καινούργιο βιβλίο της Μάρως Δούκα τιτλοφορείται «Ζήτω η Άγκαθα Κρίστι» (από τις εκδόσεις Πατάκη) και αποτελεί μια αφήγηση που δεν θέλει να εγκλωβιστεί σε ειδολογικά όρια. Κρατώντας ψήγματα εσωτερικού μονολόγου ενοφθαλμισμένα τόσο στην ανάπτυξη της δράσης όσο και στους διαλόγους, η συγγραφέας έχει ως πρωταγωνίστρια την εβδομηνταπεντάχρονη Πολυξένη, συνταξιούχο του ΙΚΑ, χωρισμένη και με μια κόρη που ζει στην Αγγλία.
Ο νους πηγαίνει αμέσως στην Αφεντούλα του μυθιστορήματος «Πύλη εισόδου» (2019) και στην αδυναμία της να κατανοήσει όχι μόνο τον ψυχισμό, αλλά και τις φιλίες της, που είναι διαμορφωμένες επί τη βάσει μιας απατηλής εικόνας του εαυτού της. Με το μυθιστόρημα «Να είχα, λέει, μια τρομπέτα» (2022), η Δούκα θα δώσει εκ νέου φωνή σε μια γυναίκα της ηλικίας και της γενιάς της, στην Κάκια.
Εν προκειμένω θα βρούμε τα δημόσια και τα ιδιωτικά ενταγμένα σε ένα σφιχτά αρθρωμένο κοινωνικό πλέγμα, ξεκινώντας από την κρητική παράδοση και την καθημερινή βία και φτάνοντας μέχρι την υστερική πλην απεγνωσμένη πικρία των ανύπαντρων γυναικών για τον άντρα ο οποίος δεν έπεσε στο κρεβάτι τους, για τις αυθαιρεσίες της τάξης των πλουσίων και για την πατριαρχική στάση και συμπεριφορά των συζύγων. Όπως όλα δείχνουν, η Πολυξένη δεν κατανοεί στρεβλά τον περίγυρό της, μολονότι πάσχει από αρχόμενη άνοια, και δεν υποφέρει από υστερία, αν και μισεί τον σύζυγό της (με τον οποίο δεν χώρισαν ποτέ τυπικά) ερχόμενη αδιάκοπα σε σύγκρουση με την κόρη της για τις συμφιλιωτικές της προσπάθειες.
Η θάλασσα θα ξεβράσει κάποια ημέρα μια ανδρική σορό στο Σούνιο όπου μένει η Πολυξένη. Τη σκηνή παρακολουθεί ένας δημοσιογράφος, ο Οδυσσέας, που φιλοδοξεί να γράψει ένα μυθιστόρημα για τον μυθικό Αιγέα και έχει έναν δεσμό σε κρίση με την Ηγησώ. Ο άνδρας της σορού αποκαλύπτεται ότι ήταν μισητός συμμαθητής του Οδυσσέα ενώ στην υπόθεση εμπλέκονται και δύο αστυνομικοί ο ένας εκ των οποίων, ξυλοφορτώνει συστηματικά τη συμβία του. Κι ενώ όλα τα προηγούμενα μοιάζουν έτοιμα να πιαστούν σε ένα νήμα, τρέφοντας τις φαντασιώσεις της Πολυξένης με τη Μις Μαρπλ της Άγκαθα Κρίστι, το εν εξελίξει αστυνομικό μυθιστόρημα της Δούκα δεν θα έχει την παραμικρή λύση ή κατάληξη.
Είναι ηλίου φαεινότερο πως η συγγραφέας παίζει με την Άγκαθα Κρίστι και δεν σκοπεύει να μεταμορφωθεί αίφνης σε αστυνομική μυθιστοριογράφο. Βάζοντας και την Πολυξένη να παίξει με τη λειψή αρχαιογνωσία της και με την καταγωγή της από τη μικρότερη θυγατέρα του Πριάμου ή τον Οδυσσέα να αναμετρηθεί με τη δόξα του Ομήρου και με τους αθηναϊκούς μύθους, ενώ αφήνει και κάποιους υπαινιγμούς για την επιγραφική θλίψη που συνοδεύει την αρχαία Ηγησώ, η Δούκα θα εγκαταλείψει το αστυνομικό μυστήριο στα κρύα του λουτρού για να ξετυλίξει στη θέση του μια χαλαρή ιστορία της ελληνικής καθημερινότητας, άλλοτε ανάλαφρη και αστεία, με αυτοσαρκαστικούς τόνους, και άλλοτε ρεαλιστική και γλυκόπικρη.
Μια ιστορία για τον έρωτα και για τη γυναικεία κοκεταρία σε μεγάλη ηλικία, για τη φθορά που σε δεδομένη στιγμή μοιραία θα επιφέρουν τα παλαιά πάθη, για τις πανταχού παρούσες κακοποιητικές προθέσεις, για τη μωροφιλοδοξία των υψηλών καλλιτεχνικών αποβλέψεων, για τις μικρές χαρές και για τους κρίσιμους συμβιβασμούς τους οποίους απαιτεί η ωριμότητα. Η Πολυξένη θα μας κάνει την καλύτερη συντροφιά – με την αφέλεια και με τη γοητεία της γερασμένης πλην θαλερής ομορφιάς της, με τη πελώρια δύναμη και με την πλήρη συντριβή των ασφαλιστικών της δικλείδων, καθώς και με λεπτή χαρμολύπη του χαρακτήρα της.
