Του Θεόδωρου Γιάνναρου, Μοριακού Βιολόγου, PhD. rer. nat., MSc. rer. nat., PhD. Phil.(h.c.)
“Τα πάντα ρεί, αεί γίγνεσθαι και μεταβάλλεσθαι και μη ουδέποτε το αυτό μένειν”. Ηράκλειτος.
Το θρεπτικό νερό είναι πάντα θεραπευτικό. Γι΄’ αυτό το λόγο η Φύση, μας το προσφέρει απλόχερα! Καθημερινά ο ανθρώπινος οργανισμός χάνει 2-3 λίτρα νερού μέσω της εφίδρωσης και των ούρων. Οι διάφοροι ιστοί, όπως το δέρμα επίσης το έχουν μεγάλη ανάγκη για να μην αφυδατωθούν, απωλέσουν τη κυτταρική συνοχή τους και επέλθει η πρόωρη βιολογική γήρανση. Το νερό είναι από τα βασικά, αν όχι το βασικότερο στοιχεία για τη ζωή στον πλανήτη και ιδιαίτερα για τον άνθρωπο, μετά τον αέρα που αναπνέουμε. Το σώμα του ανθρώπου π.χ. αποτελείται από 70-75% νερό-αργότερα, όταν γεράσει μειώνεται αυτό το ποσοστό και έχουμε την γνωστή γεροντική αφυδάτωση. Στο ανθρώπινο αίμα το 93% είναι νερό. Στον εγκέφαλο έχουμε 85%.
Αν λοιπόν χρησιμοποιούμε το νερό ως μεταφορέα, που ‘ομως, να είναι απαλλαγμένο από επιβλαβείς, για το σώμα, ουσίες και εμπλουτισμένο με άλλες απαραίτητες για τη λειτουργία του , τότε έχουμε στη διάθεσή μας ένα απόλυτο θεραπευτικό μέσο. Αρκεί βέβαια να έχει καλή δομή, ώστε να είναι σε θέση να μεταφέρει τις θετικές επιδράσεις από τις θεραπευτικές ουσίες: γιατί νερό με μεγάλους κρυστάλλους έχει μικρή δύναμη δέσμευσης, δηλαδή λίγη έχει ενέργεια. Όταν μιλάμε λοιπόν για θεραπευτικό» νερό, εννοούμε: νερό με καλή δομή, που έχει μεγάλες δυνάμεις δέσμευσης, ώστε λίγα μόνο μόρια γύρω από τις ουσίες που περιέχει να τις συγκρατούν στο διάλυμα και να μη κατακάθονται στον οργανισμό. Ένα καλό και ενεργοποιημένο νερό επιτελεί δύο σημαντικές λειτουργίες: α) μπορεί να μεταφέρει τις αναγκαίες ουσίες/καύσιμο στα κύτταρα που τις χρειάζονται β) να καθαρίζει τον οργανισμό από τις επιβλαβείς ουσίες, μεταφέροντάς τες έξω από το σώμα μέσω του ιδρώτα και των ούρων.
Αντίθετα, μη θεραπευτικό νερό θεωρούμε: το απενεργοποιημένο νερό, στο οποίο η ουσίες δεν συγκρατούνται και αποβάλλονται από το διάλυμα δημιουργώντας πολλές τοξίνες στον οργανισμό. Αν υπάρχουν ουσίες επιβλαβείςς, το ασταθές και απενεργοποιημένο νερό δεν μπορεί να τις μεταφέρει μαζί του, όταν αποβάλλεται από τον οργανισμό και έτσι παραμένουν σε αυτό συσσωρευτικά! Έτσι ένα τέτοιου είδους νερό δεν καθαρίζει τον οργανισμό. Αν δε υπάρχουν ουσίες πολύτιμες για τον οργανισμό, δεν μπορεί να τις μεταφέρει στα κύτταρα, οπότε δεν είναι καν μεταφορέας θετικών επιδράσεων και θεωρείται πλέον, άχρηστο.
Το νερό περιέχει το σύνολο σχεδόν των ιχνοστοιχείων και μετάλλων, με σημαντικότερα το Ασβέστιο, το Νάτριο, το Κάλλιο, τον Ψευδάργυρο, τον χαλκό, κ.α. Ειδικά το Νάτριο είναι ένα πολύ σημαντικό μεταλλικό στοιχείο στο σώμα μας. Το έχουμε ανάγκη για να διατηρήσουμε της ομαλή οσμωτική πίεση, που είναι υπεύθυνη για τη είσοδο των θρεπτικών συστατικών στα κύτταρα, μέσω της διπλής ημιδιαπερατής μεμβράνης στα κύτταρα και στην απομάκρυνση των τοξινών από αυτά. Επίσης συγκρατεί στο σώμα το νερό, προφυλάσσοντάς το από ενδεχόμενη αφυδάτωση. Το Κάλλιο από την άλλη, βρίσκετε στο ενδοκυττάριο υγρό και ρυθμίζει την συνολική ποσότητα νερού, που φεύγει από το σώμα, μέσω του ιδρώτα και των ούρων. Πολλοί γιατροί ανά τον κόσμο κατηγορούν την έλλειψη νερού από τον οργανισμό ως αιτία για ένα μεγάλο αριθμό σοβαρών και μη παθήσεων. Η σωστή ενυδάτωση είναι το κορυφαίο προληπτικό μέσο, για την αποφυγή ημικρανιών, αλλεργιών, άσθματος, κόπωσης, κατάθλιψης, βουλιμίας, υπέρτασης, στομαχικών και εντερικών διαταραχών, καρδιοαναπνευστικών παθήσεων κλπ.
Κάποιοι θεωρούν τους οραματιστές ανισόρροπους. Ίσως και να έχουν δίκιο. Δεν έχει καμία σημασία αν ένας ακόμα ανόητος περπατάει πάνω σ’ αυτή τη γη. Αν όμως οι ανόητοι αυτοί έχουν δίκιο και η σημερινή “επιστήμη” βρίσκεται σε λάθος κατεύθυνση, τότε ας λυπηθεί ο Θεός την ανθρωπότητα! Στην πραγματικότητα, τα χιλιάδες μυστήρια του νερού είναι παρόμοια με τα χιλιάδες μυστήρια στο αίμα του ανθρώπινου ορφανισμού .
“Το νερό είναι το αίμα της Γης”!!!
Τους οραματιστές και αυτούς που παλεύουν να κατανοήσουν την φύση και όχι να την αλλάξουν, τους αποκαλούν γραφικούς, αν όχι και παράφρονες. Το νερό είναι ένας ζωντανός οργανισμός… και υπάρχει το υγιές θρεπτικό και αναζωογονητικό νερό και το άρρωστο, τοξικό νερό, που όχι μόνο δεν προσφέρει στο σώμα, αλλά βοηθά στην αποδόμηση των ιστών του, προκαλώντας έμμεσα και άμεσα πολλές ασθένειες! Το υγιές ποτάμι ποτέ δεν πλημμυρίζει, ενώ το ανθρωπογενώς, δυστυχώς, άρρωστο και πλημμυρίζει και καταστρέφει αυτά που υποτίθεται πως πρέπει να θρέψει και να αρδεύσει! Όλες οι σύγχρονες μηχανές εσωτερικής καύσεως είναι αφύσικες και κατασκευασμένες σε λάθος βάση. “Για να επιβιώσουμε, πρέπει να αντιγράψουμε τη Φύση όπου μπορούμε, της οποίας οι λειτουργίες είναι πάντα αθόρυβες, ψυχρές και καταναλώνουν ελάχιστη ενέργεια”, είχε πει κάποτε ο αιρετικός φυσιοδίφης, φιλόσοφος και βαθιά θρησκευόμενος, που τόσο είχε λοιδορηθεί στην εποχή του, αλλά με τον καιρό δικαιώθηκε, Αυστριακός, Viktor Schauberger…
Από την εποχή που οι Ρωμαίοι κατασκεύαζαν πολύπλοκα υδραγωγεία με δαιδαλώδεις διαδρομές, από τότε που ο Αρχιμήδης έκανε τα πειράματα στο λουτρό της κατοικίας του και οι Ινδοί έκαναν γνωστά τα ιαματικά-αναζωογονητικά λουτρά που επιμήκυναν τη ζωή, από τότε που ο Πλίνιος έγραφε για τις θεϊκές ιδιότητες του νερού, όταν ο άνθρωπος παρατήρησε την σχέση που είχε η στάθμη του νερού με τις φάσεις της σελήνης, από τότε που ακόμα ζούσαν οι Νεράιδες στα νερά των ποταμών και των λιμνών, αλλά και από τότε που ο Messner μαγνήτιζε το νερό με ς τεράστιους μαγνήτες και ο Wilhelm Reich παρατηρούσε τους ομόκεντρους κύκλους που δημιουργούνται στον νερό, αν κάποιος ρίξει ένα βότσαλο μέσα του, μέχρι και σήμερα, το νερό είναι το πολυτιμότερο στοιχείο της φύσης μετά τον αέρα… με τις πολλές δυσνόητες ιδιότητες, που για χάρη του, οι πόλεμοι του μέλλοντος είναι προ των πυλών…
Γνωρίζαμε πολύ καλά κάτι που σήμερα το έχουμε ξεχάσει: κάτι πολύ παράξενο συμβαίνει με το νερό. Τα μυστικά που κρύβει μας έχουν αποκαλυφθεί πολλές φορές στο παρελθόν, και άλλες τόσες έχουν χαθεί μέσα στον χρόνο που όλα τα σβήνει, αφήνοντας ανεξίτηλα όμως ίχνη τους στο χωροχρόνο που τα φυλάει για πάντα μέσα του… Στον χρόνο που δεν θα αργήσει να σβήσει και τα δικά μας πατήματα σ’ αυτόν τον πλανήτη, αν δεν κατορθώσουμε να σταματήσουμε και ν’ αναστρέψουμε τα εγκλήματα που διαπράττουμε καθημερινά ενάντια στη Φύση που μας φιλοξενεί. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι ισχυροί της γης, επιθυμούν με κάθε τρόπο και κάθε κόστος, να ελέγξουν το νερό.
Οι άνθρωποι της γνώσης, που προεκτείνουν τις έρευνές τους πέρα από τη συμβατική επιστήμη, αλλά ταυτόχρονα προσπαθούν να κατανοήσουν και να προστατέψουν τις δυνάμεις της Φύσης, που συχνά η σύγχρονη επιστήμη έχει την τάση να προσπαθεί να δαμάσει βίαια, αποτελούν ένα πολύ σπάνιο δείγμα διανόησης… έστω αιρετικής. Το έργο τους σπάνια καταφέρνει να βγει στην επιφάνεια, σε μια εποχή όπου η ασύστολη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων αδιαφορεί για την διατάραξη της φυσικής αρμονίας, αλλά ούτε έχει τη θέληση να γνωρίσει τρόπους συμπόρευσης με την αρμονία που κυριαρχεί γύρω μας από τη Φύση. Δεν είναι τυχαίο που ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, επιδιώκει την με κάθε τρόπο και μέσον, ακύρωση της “Συνθήκης του Κιότο”, για την προστασία του περιβάλλοντος και του πλανήτη μας.
Ήδη, από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα, η ανθρωπότητα είχε προειδοποιηθεί για την κρίση σε σχέση με τα λάθη στην προστασία του περιβάλλοντος στα οποία έχουμε σήμερα παγιδευτεί, και από τα οποία μονάχα λίγες ελπίδες έχουμε να αποδράσουμε, για τον απλούστατο λόγο, πως λείπουν και οι γνώσεις και η θέληση. Οι άνθρωποι που υπερασπίστηκαν την φύση και το αίμα της –το νερό, γνώρισαν το χλευασμό και την διαπόμπευση, αλλά σήμερα πλέον το ενδιαφέρον για το έργο τους, έχει αρχίσει να γίνεται όλως παραδόξως, όλο και πιο αποδεκτό από τους επιστήμονες στην τρίτη χιλιετία που διανύουμε… Πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν εντυπωσιαστεί από τον αληθινό, δυναμικό και διερευνητικό χαρακτήρα αυτών των ανιδιοτελών ερευνητών και γκουρού των θεωριών για την “Προστασία και την Προώθηση της Φύσης” και από τις εκπληκτικές θεωρίες, με τις οποίες θέλησαν να ευαισθητοποιήσουν τους πολίτες και να αλλάξουν τον κόσμο.
Η επικρατούσα τεχνολογία χρησιμοποιεί λανθασμένες μορφές κίνησης. Οι μηχανές και οι μέθοδοι που χρησιμοποιούμε, διοχετεύουν τα στοιχεία της Φύσης, σε έναν τύπο κίνησης που η Φύση χρησιμοποιεί μονάχα για να αποσυνθέτει & να διαλύει φυσικά οργανικά υλικά προκειμένου να συνθέσει κάτι άλλο!. Η Φύση χρησιμοποιεί έναν άλλον τύπο κίνησης για να δημιουργεί και να αναζωογονεί. Όταν η τεχνολογία που εφαρμόζει ο άνθρωπος, χρησιμοποιεί μονάχα την κίνηση της αποσύνθεσης, μετεξελίσσεται σε μία “νεκρή τεχνολογία”, όπως ακριβώς εμφανίζεται η νεκρή φύση στα έργα γνωστών και αγνώστων ζωγράφων. Είναι η τεχνολογία της αποδόμησης, που αποδομεί και επιβαρύνει επικίνδυνα το φυσικό περιβάλλον στο οποίο ζούμε και με το οποίο πρέπει να συμβιώσουμε πόση θυσία…
Μετά από μία προσπάθεια να τεθεί σε πρακτική χρήση το αναζωογονητικό “Αξίωμα της Φύσης», που ονομάζεται “Κυκλωτική Σπειροειδής Κίνηση”, τα αποτελέσματα ήταν εκθαμβωτικά και απόλυτα τεκμηριωμένα, παρ’ όλο που άγγιζαν τη σφαίρα της φαντασίας. Η ίδια η γλώσσα που χρησιμοποιείται για να περιγραφούν τα επιστημονικά ευρήματα και θεωρίες που προκύπτουν, είναι πολλές φορές δύσκολο να την κατανοήσει κανείς και να την μεταφράσει στην γλώσσα της ανθρώπινης αντίληψης. Συχνά οι επιστήμονες τότε, ήταν αναγκασμένοι να χρησιμοποιούν τους δεδομένους επιστημονικούς όρους με δικές τους παραλλαγές, για να επεξηγούν τις θεωρίες τους, διότι οι παλαιοί ορισμοί και τα γνωστά αξιώματα, δεν μπορούσαν να εκφράσουν αυτά που ήθελαν να υπερθεματίσουν…
Έφταναν στο σημείο να εφευρίσκουν νέα νοήματα και ορολογίες που ήταν και είναι πολύ δύσκολο να γίνουν κατανοητές από τον μέσο άνθρωπο. Γνώριζαν τα προβλήματα που προέκυπταν από κάτι τέτοιο, αλλά δεν έβλεπαν άλλες εναλλακτικές λύσεις. Το έργο τους είναι γεμάτο πολύπλοκους συλλογισμούς και δυσνόητες πειραματικές επεξηγήσεις, διότι το έργο αυτών των επιστημόνων, δεν είναι δυνατό να το αντιληφθεί κανείς εύκολα! Γιατί άραγε; Διότι μάλλον, το έργο αυτό, τα πορίσματά του και οι λύσεις που προτείνει ανήκουν στο Μέλλον!!!
Κάποτε η γιαγιά μου, στο σπίτι που είχαμε στο βουνό, μου είχε πει, βλέποντάς με πιεσμένο από τον φόρτο της ύλης, πριν τις τελικές πτυχιακές εξετάσεις… “Αν βρεθείς σε δύσκολες στιγμές στη ζωή σου, και δεν ξέρεις τι να κάνεις, πήγαινε σε μια πηγή στο βουνό και άκου τη μουσική που παίζει το νερό της. Τότε, όλα, θα δεις… πως θα πάνε καλά και εσύ καλύτερα”! Όταν ήμουν ακόμη νεαρός φοιτητής της βιολογίας, μελετούσα μόνος μου, τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούσαν την Φύση και τα στοιχεία της οι άνθρωποι της υπαίθρου. Βασίζονταν σε αυτά που έβλεπαν με τα ίδια τους τα μάτια και σε ότι ένιωθαν από την επαφή τους με αυτήν. Πάνω απ’ όλα, αναγνώριζα, από μικρός, την εκπληκτική θεραπευτική δύναμη του νερού, και αντιλαμβανόμουν ότι το νερό, διοχετευμένο τη νύχτα μέσα από αρδευτικά κανάλια, ήταν σε θέση να προσφέρει πολύ μεγαλύτερες σοδειές από τα γειτονικά χωράφια που αρδεύονταν με διαφορετικό τρόπο και σε διαφορετικές ώρες. Γνώριζα, επίσης πόσο στενά συνδεδεμένο ήταν το δάσος με το νερό και τα δυο τους με την ίδια την ύπαρξη του… και την συνέχεια της ζωής των ανθρώπων…
Οι επιστήμονες που ασχολήθηκαν τόσο εκτεταμένα με το νερό και την όλη μαγεία που κουβαλάει μέσα του, είχαν ξεκινήσει για να ανακαλύψουν τα χαρακτηριστικά και τους νόμους του νερού, αλλά και τη σύνδεση μεταξύ της θερμοκρασίας και της κίνησης του. Παρατήρησαν πως το νερό που έτρεχε από μια πηγή στο βουνό, βρισκόταν στην μεγαλύτερη πυκνότητα του -στο απόλυτο σημείο ομαλότητας δηλαδή, στους +4 C, που ήταν η υψηλότερη ποιότητα του. Οι σολομοί και οι πέστροφες πήγαιναν πάντοτε προς αυτές τις πηγές και εκεί έβρισκε κανείς την πιο πλούσια και πιο εντυπωσιακή χλωρίδα αλλά και πανίδα.
Κάποτε, μια ομάδα επιστημόνων, επισκέφθηκε μαζί με μερικούς κυνηγούς μια απομονωμένη περιοχή πάνω στα βουνά. Εκεί υπήρχε μια πηγή που παλαιότερα ήταν σκεπασμένη με τεράστια βότσαλα. Όταν η ομάδα έφτασε εκεί, τα βότσαλα δεν υπήρχαν πια… Είχαν χαθεί, και η πηγή είχε εκτεθεί στο φως του ήλιου. Μετά από λίγο καιρό, το ρυάκι ξεράθηκε, εκπλήσσοντας όλους όσοι το είχαν δει στο παρελθόν, διότι, ποτέ πριν δεν είχε ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο. Αναζητώντας εξηγήσεις γι’ αυτό κάποιος πρότεινε να ξαναχτίσουν τον πέτρινο θόλο. Λίγο αργότερα και αφού ξαναποποθέτησαν πέτρες πάνω από την πηγή, το ρυάκι επανήλθε. Ήταν πλέον ολοφάνερο, πως το νερό ανταποκρίνονταν θετικά στη σκιά και στο δάσος που εκτεινόταν γύρω του. Αργότερα, υπήρξαν πολύ περισσότερα δεδομένα για να επιβεβαιωθεί η θεωρία. Οι επιστήμονες που είχαν αφιερώσει πολλά χρόνια στην αποκρυπτογράφηση των κρυμμένων μυστικών του νερού, άρχισαν να αντιλαμβάνονται το νερό ως… “το αίμα της Γης”, θεωρώντας ότι έπρεπε να κυλά με φυσικές και απείραχτες ροές. Μια απείραχτη ροή νερού σχηματίζεται από περιστροφικές καμπύλες και σκιερές όχθες, σκεπασμένες με δέντρα και θάμνους- και αυτό μόνο τυχαίο δεν μπορεί να είναι. Κατέληξαν πως, “το νερό θέλει να κυλά μ’ αυτόν τον τρόπο και για το λόγο αυτό δημιουργεί αυτές τους σκιερούς μαιάνδρους στην πορεία του, ώστε να μπορεί να προστατεύεται από την ακτινοβολία του ήλιου.”. Εννοούσαν με αυτή την παρατήρηση ότι η χαμηλή θερμοκρασία και η φυσική ροή είναι οι σταθερές εκείνες, που φαντάζουν απαραίτητες για να διατηρήσει το νερό τις μαγικές ιδιότητές του.
Πρόσεξαν επίσης την παράξενη συμπεριφορά που έδειχναν οι άγριες πέστροφες μέσα στο νερό των πηγών. Μία πέστροφα μπορούσε να στέκεται στο ίδιο σημείο, τελείως ακίνητη, για όση ώρα ήθελε, ακόμη και στο πιο δυνατό ρεύμα που έρρεε αντίθετα προς εκείνη. Αν τρόμαζε, μπορούσε να εκσφενδονιστεί με εκρηκτικότητα και ταχύτητα ενάντια στο ρεύμα, αντί να αφεθεί στο ρεύμα και να παρασυρθεί από την ισχυρή του ροή, που θα ήταν και η πιο φυσική συνέχεια.
Δεν βρήκαν πουθενά σχετική βιβλιογραφία. Παρ’ όλα αυτά, γνώριζαν, πως ένα ρυάκι από το βουνό, ήταν πιο ψυχρό κοντά στην πηγή του και θερμαινόταν όλο και περισσότερο, όσο απομακρυνόταν από αυτήν. Άραγε, θα μπορούσε αυτό να έχει κάποια σχέση με την πέστροφα που κολυμπούσε αντίθετα στο ρεύμα;
Επέλεξαν το μικρό ποτάμι και κάποιο σημείο του με πολύ ισχυρό ρεύμα εκεί που εμφανιζόταν συχνά η πέστροφα που στεκόταν ακίνητη. Έριξαν πολλά λίτρα ζεστό νερό στο ποτάμι, αρκετά μέτρα -περίπου ένα χιλιόμετρο,πιο ψηλά από το συγκεκριμένο σημείο με την πέστροφα. Αμέσως μόλις έπεσε το ζεστό νερό, πριν ακόμη προλάβει να φτάσει στο σημείο εκείνο, η πέστροφα άρχισε να ενοχλείται και να δείχνει ιδιαίτερα ανήσυχη, μη μπορώντας πια να παραμείνει ακίνητη στο σημείο που συνήθως επέλεγε. Παρ’ όλες τις προσπάθειες της, μόλις το λίγο θερμότερο νερό έφτασε κοντά της, η πέστροφα αφέθηκε στο ρέμα που την παρέσυρε βίαια… Δεν επέστρεψε στο σημείο της παρά αρκετά αργότερα, όταν η θερμοκρασία του νερού είχε επιστρέψει στα φυσιολογικά της επίπεδα…
Η θεωρία ήταν σωστή και η θερμοκρασία του νερού απεδείχθη πως είχε άμεση σχέση με την συμπεριφορά της πέστροφας. Μελέτησαν, επίσης, την ικανότητα της να πηδά κόντρα στο ρεύμα, σε ψηλούς καταρράκτες με ελάχιστη προσπάθεια. Σ’ αυτό το φαινόμενο αναγνώρισαν στοιχεία που επιβεβαίωναν την θεωρία, ότι η πέστροφα και οι σολομοί, εκμεταλλεύονται μια άγνωστη μέχρι στιγμής πηγή ενέργειας που βρίσκεται μέσα στο νερό.
Οι βιολόγοι αυτοί που μελετούσαν τις άγνωστες ιδιότητες του νερού, έπειτα από αμέτρητες παρατηρήσεις και έρευνες, διατύπωσαν τη θεωρία ότι η φυσική ροή του νερού, που επιτρέπει τη φυσική κίνηση, δημιουργεί μια ενέργεια που ρέει στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν του νερού. Αυτή ήταν η ενέργεια που χρησιμοποίησε η πέστροφα του πειράματος στο ποτάμι. Σε έναν κατάλληλα σχηματισμένο καταρράκτη, μπορεί κάποιος να δει τη ροή αυτής της ενέργειας σαν ένα κανάλι από φως μέσα στη ροή του νερού. Η πέστροφα μάλλον αναζητά αυτή την ενεργειακή ροή, και αφήνει να την παρασύρει προς τα πάνω σαν μια ρουφήχτρα που ρουφάει αντικείμενα… προς τα πάνω.
Σε μια χειμωνιάτικη νύχτα παρατήρησαν επίσης και άλλο ένα παράξενο φαινόμενο. Παρατηρώντας μια λιμνούλα που είχε σχηματιστεί σε ένα ορμητικό ρυάκι, διέκριναν στον βυθό της -που είχε αρκετά μέτρα βάθος, μερικές πέτρες μεγάλες, που κινούνταν πέρα δώθε, σαν μια αόρατη δύναμη να τις κινούσε. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν στα μάτια τους, όταν ξαφνικά είδαν μια μεγάλη πέτρα να κινείται κυκλικά, με τον ίδιο τρόπο που κινιόταν η πέστροφα ή ο σολομός, πριν πηδήξει ψηλά στον καταρράκτη. Η πέτρα είχε σχήμα ωοειδές. Την επόμενη στιγμή, η πέτρα ήταν στην επιφάνεια του νερού και σύντομα γύρω της δημιουργήθηκε ένας παγωμένος κύκλος. Εκείνη η μεγάλη, βαριά πέτρα, επέπλεε στο νερό, χορεύοντας στο φως του φεγγαριού! Έπειτα και μια δεύτερη… και μια τρίτη και σιγά σιγά όλο και περισσότερες πέτρες έκαναν τις ίδιες κινήσεις και έβγαιναν στην επιφάνεια. Είχαν όλες τους περίπου το ίδιο σχήμα. Οι άλλες πέτρες με ακανόνιστο σχήμα, παρέμεναν ακίνητες στο βυθό. Μπροστά τους είχαν έναν μοναδικό τρόπο κίνησης που μπορούσε να νικήσει τους νόμους της βαρύτητας.
Τι είναι τελικά αυτό που ονομάζουμε “κίνηση”. Υπάρχουν άραγε διαφορετικοί τύποι κίνησης; Είναι δυνατόν να υπάρχει ένας τύπος κίνησης που είναι μέχρι σήμερα άγνωστος για την επιστήμη; Από αυτούς τους συλλογισμούς και τις παρατηρήσεις άρχισε να αναπτύσσει μια θεωρία για τους διαφορετικούς τύπους κίνησης.
Πρώτα πρέπει να κατανοήσουμε τη Φύση και μετά να την αντιγράψουμε, ήταν το σύνθημα… Η Φύση είναι, όσο και αν αυτό ακούγεται παράξενο, ο πολυτιμότερος δάσκαλος της ανθρωπότητας. Ο σκοπός της τεχνολογίας δεν θα πρέπει να είναι να διορθώσει τη Φύση, αλλά κυρίως, να τη μιμηθεί. Η θεωρία, ότι ακόμη και η ελάχιστη διαφορά στη θερμοκρασία, είχε επίδραση στη συμπεριφορά του νερού, θεωρήθηκε πριν κάποια χρόνια μη αποδεκτή! Το νερό όμως, δεν είναι μόνον υδρογόνο και οξυγόνο, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που απαιτεί σεβασμό από τον άνθρωπο και στην αντίθετη περίπτωση οι συνέπειες θα ήταν ολέθριες.
Είναι τρομακτικό να παρατηρεί κανείς, τις καταστροφικές αλλαγές που συμβαίνουν στις φυσικές πηγές και στο νερό των ποταμών, στη ζωή των ζώων και των φυτών, μόλις εξαφανίζεται ένα δάσος. Επίσης, το νερό χάνει πολλές από τις ιδιότητες του όταν εκτρέπεται με μη φυσικό τρόπο από τις φυσικές του ροές ή όταν τα φράγματα που για δεν είναι σχεδιασμένα από φιλικά προς το νερό υλικά, όπως ξύλο και πέτρα.
«Στην πραγματικότητα, τα μυστήρια του νερού είναι παρόμοια με αυτά του αίματος στο ανθρώπινο σώμα. Το νερό είναι το αίμα της Γης»
