Το έχουμε ξαναγράψει πόσο σκληρός, δαπανηρός κι αμείλικτος είναι ο επικοινωνιακός πόλεμος για τον σταυρό υπό τις επικρατούσες αντιλήψεις περί την εκλογική προσπάθεια των υποψηφίων να πείσουν και να επικρατήσουν του ανταγωνισμού όχι μονάχα έναντι των υποψηφίων των άλλων κομμάτων στην οικεία περιφέρεια, αλλά έναντι και των υποψηφίων του δικού τους κόμματος.
Η σταυροφορία των υποψηφίων για τη σταυροδοσία γίνεται σε κάποιες περιπτώσεις πεδίον ασυδοσίας λαμπρό, ιδιαίτερα όταν η εκλογική περιφέρεια είναι ανοικονόμητη, όπως είναι η Β’ περιφέρεια της Αθήνας. Από το ρεπορτάζ της Ζούγκλας μαθαίνουμε ότι οι υποψήφιοι καταχρεώνονται στις τράπεζες, όπως ισχυρίστηκε κάποιος εξ αυτών, προκειμένου να διαθέσουν τα πενήντα, ογδόντα, εκατό και πάνω χιλιάδες ευρώ για την αποστολή μέσω ΕΛΤΑ φυλλαδίων και ψηφοδελτίων ωσάν να πιστεύουν ότι τα υπέρογκα αυτά ποσά για διαφημιστική χαρτούρα πράγματι θα βοηθήσουν να εκλεγούν ή να επανεκλεγούν. Όχι, δεν θα εκλεγεί βουλευτής εκείνος που βομβάρδισε ανηλεώς και κατ’ επανάληψη τους σταυροδότες της περιφέρειάς του γιατί οι καιροί έχουν αλλάξει και κάποιοι, αν και νεώτεροι από άλλους, μάλλον δεν το έχουν καταλάβει ή κάνουν πως δεν το έχουν καταλάβει για άλλους λόγους, ίσως για να θολώσουν τα υπόγεια ρεύματα που τους ωθούν εις τον αφρό της εκλογικής επιτυχίας.
Ακόμα και οι παλιές καραβάνες στη μάχη του σταυρού έχουν περιορίσει κατά πολύ το κόστος της αποστολής σε φυλλάδια, όπως ο Αποστόλης Κακλαμάνης με κάτι λιγότερο από 19.000 ευρώ έναντι του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη που ξεπέρασε σε έξοδα τις 100.000 ευρώ!!! Και σε τι να πρωτοξοδέψει κανείς τις υπόλοιπες 35.000; Ε, αν δεν έχει ο θεός, έχει ο θείος κι ο αδερφός εταιρείες προβολής, δημοσίων σχέσεων, διαφημιστικές εταιρείες οργάνωσης εκδηλώσεων κ.λ.π. όπου χιλιάδες ψηφοφόροι προσκαλούνται να διασκεδάσουν εντελώς δωρεάν σε νυχτερινά κέντρα, για τι άλλο; Μα για τη νίκη. Ποιανού; Οπωσδήποτε πάντως και εκείνου που χορηγεί για να εισπράξει αργότερα με τόκο… Είναι άκρως ύποπτοι τέτοιοι τρόποι προεκλογικού αγώνα, όχι μόνο για τα εκλογικά ήθη που προωθούν, πρωτίστως στη νεολαία, να ψηφίζει με βάση το life style, αλλά επειδή υποθάλπουν φοροδιαφυγή και παραβιάζουν την εκλογική νομοθεσία αφού προβαίνουν σε παροχές προς τους ψηφοφόρους διαρκούσης της προεκλογικής περιόδου. Οι ύπουλοι τρόποι προώθησης των πολιτικών περιλαμβάνουν μάλιστα και κοινές τηλεοπτικές εμφανίσεις με άλλα γνωστά πρόσωπα του δημόσιου βίου, που, φροντίζουν για τη διατήρηση του υποψήφιου βουλευτή εις τον αφρό της δημοσιότητας.
Ε, ναι, με το αζημίωτο βεβαίως, βεβαίως.
Κατά πόσον είναι δυνατόν να ελεγχθούν αυτά από αρμόδιες επιτροπές ή τον πρώην ΣΔΟΕ όχι μόνο για τις διαφανείς αλλά κυρίως αδιαφανείς δαπάνες και τα δανεικά προκειμένου να εκλεγούν ή αργότερα για το πώς εξοφλούν όσα χρωστούν σε πολλούς, δεν το ξέρω γιατί εμπίπτει το θέμα στη σφαίρα της διαπλοκής πολιτικών με επιχειρηματίες και όχι μόνο. Αυτό που ξέρω είναι ότι το παραμύθι με τα ατελείωτα φυλλάδια που όλο τα ίδια λένε και τίποτα δε λένε παρά μόνο ρυπαίνουν την πόρτα και το μυαλό μας πρέπει γρήγορα να αλλάξει. Η επικοινωνία της πολιτικής μπορεί να είναι πιο καθαρή, πιο ουσιαστική αλλά κυρίως χωρίς μυστικά και χρέη να βαρύνουν τα πρόσωπα, που διεκδικούν την ψήφο μας, προτού καν την πάρουν. Ίδωμεν.
