Ο Σύλλογος Γυναικών Χολαργού-Παπάγου σας καλεί να παρακολουθήσετε την προβολή της ταινίας «Ακόμα και η βροχή» απόψε στις 20.00. Ο Σύλλογος εδρεύει στην οδό Βουτσινά 64 στον Χολαργό. Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Λίγα λόγια για την ταινία:
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ιθίαρ Μπογιαΐν, ΣΕΝΑΡΙΟ: Πολ Λάβερτι,
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Λουίς Τοσάρ, Κάρα Ελεχάλδε
Ένας σκηνοθέτης, ο Σεμπάστιαν, πηγαίνει στην Βολιβία για να γυρίσει μια ταινία για τον Χριστόφορο Κολόμβο πέρα από τον μύθο. Για τον εξερευνητή των θαλασσών που δεν ήθελε απλά να εκχριστιανίσει τους ινδιάνους αλλά είχε εμμονή με τον χρυσό και έκανε σκλάβους τους Ιθαγενείς που του αντιστάθηκαν.
Όμως στην πόλη όπου πραγματοποιούνται τα γυρίσματα τα αποθέματα νερού πωλούνται σε μια πολυεθνική και οι ιθαγενείς καλούνται να παλέψουν όχι για το χρυσαφί αυτή τη φορά αλλά για το πιο απλό αλλά πολύτιμο αγαθό, το νερό.
H ταινία αφηγείται δύο ιστορίες με χρονική απόσταση 500 ετών. Όμως, με το πέρασμα του χρόνου, διαπιστώνουμε πως και οι δυο αφηγήσεις που τέμνονται έχουν πολλά κοινά σημεία, που σε κάποια στιγμή σε κάνουν να αναρωτιέσαι μήπως αντί στο 2000 (στο παρόν της ταινίας) ζούμε στο 1511!
Μετά την άφιξη του Κολόμβου στην Αμερική, οι Ισπανοί κατακτητές απαιτούν από τους ιθαγενείς φόρους! Μια ουγκιά χρυσό ο καθένας πάνω από 14 ετών. Η άλλη ιστορία συμβαίνει στη σημερινή εποχή.
Το 2000 η κυβέρνηση της Βολιβίας ξεπουλάει όλους τους υδάτινους πόρους σε µια πολυεθνική. Ο λογαριασµός της εταιρείας υδάτων εκτοξεύεται 300% πάνω. Τους απαγορεύεται να συλλέγουν ακόμα και το νερό της βροχής και η Αστυνοµία σφραγίζει όλα τα πηγάδια. Στην πόλη Κοτσαμπάμπα οι φτωχοί κάτοικοι αντιδρούν.
Οι δυο ιστορίες έχουν ομοιότητες. Κοινό σημείο (πρόσωπο-κλειδί) ο κομπάρσος ιθαγενής που έχει τον ίδιο ρόλο και στις δύο: είναι ο καθοδηγητής της αντίστασης. Δηλαδή ο ρόλος που υποδύεται στην ταινία είναι παρόμοιος με τη σκληρή πραγματικότητα που αντιμετωπίζει. Τότε ήταν ο χρυσός, τώρα το νερό. Για το νερό λέγεται πως μπορεί μέχρι και παγκόσμιος πόλεμος να ξεσπάσει. Ο λαός επαναστατεί και στις δυο περιπτώσεις, όταν φτάνει στα όρια, εξαντλώντας τις αντοχές του. Στην πόλη Κουτσαµπάµπα χιλιάδες πάµπτωχοι Ινδιάνοι ξεσηκώθηκαν για έναν και µμοναδικό σκοπό. Να μπορούν τουλάχιστον να πίνουν βρόχινο νερό από τα πηγάδια τους. Και στις δύο δραματοποιημένες αφηγήσεις οι ανθρώπινες απώλειες είναι το αντίτιμο του αγώνα της αντίστασης. Γιατί τότε οι κατακτητές στο όνομα του Χριστού και του Βασιλέως παραλληλίζονται με τις Εταιρείες Ομίλους που ενεργούν με γνώμονα το κέρδος, ενώ συμπεριφέρονται απέναντι στον λαό με την ίδια τακτική, για τους ίδιους σκοπούς.
Το αποτέλεσµα, συναρπαστικό. Από αυτό το χάος και το ανακάτεµα τέχνης και πραγµατικότητας προκύπτει αρµονία σαν την ενάτη συµφωνία του Μπετόβεν. Έτσι, η πραγµατικότητα επαναφέρει σε κυκλοφορία το φάντασµα του Κολόµβου. Το πλιάτσικο και η βία δεν τελείωσαν µε το κούρσεµα της Νότιας Αµερικής από τον Κολόµβο. Έτσι, η τέχνη και η μυθοπλασία λειτουργούν ως εργαλεία αποκωδικοποίησης της Ιστορίας. Με έναν λόγο, όταν η μεγάλη κινηµατογραφία συναντά τον Άνθρωπο και την Ιστορία. Ανάµεσα στις δέκα καλύτερες ταινίες του 2011!
