Καλή εβδομάδα σε όλους τους αναγνώστες της στήλης! Ζούμε σε μια εποχή όπου η ιδιωτικότητα μοιάζει σχεδόν παλιά έννοια. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν μετατρέψει την προσωπική μας ζωή σε δημόσιο θέαμα και περιεχόμενο – και οι σχέσεις δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν από αυτό. Κάποτε οι πιο τρυφερές στιγμές ανάμεσα σε δύο ανθρώπους ήταν κάτι που μοιραζόσουν ψιθυριστά, σχεδόν ιερά. Σήμερα τις βλέπουμε σε άπειρες δημοσιεύσεις, σε stories και σε reels. Κι αυτή η συνεχής έκθεση έχει αρχίσει να επηρεάζει όχι μόνο τις σχέσεις μας αλλά και το πώς αντιλαμβανόμαστε τις έννοιες αγάπη, σύνδεση και δέσμευση. Πόση πραγματική οικειότητα αντέχει να επιβιώσει όταν εκτίθεται στα μάτια όλου του κόσμου;
Μια ερωτική σχέση δεν έχει μόνο σεξουαλικές διαστάσεις· υποτίθεται πως έχει μια βαθιά, εσωτερική σύνδεση, κάτι που αφορά «εσένα και εμένα». Κάτι που δεν χρειάζεται μάρτυρες. Δεν είναι περίεργο που αυτή η έννοια αδειάζει από το νόημά της όταν την εκθέτουμε διαρκώς στο βλέμμα των άλλων;
Πόσες φορές δεν έχουμε δει ζευγάρια (κυρίως γυναίκες τολμώ να πω) να ανεβάζουν φωτογραφίες που μοιάζουν περισσότερο με δημόσιες δηλώσεις παρά με προσωπικές στιγμές; Κάθε φιλί, κάθε βραδινή έξοδος, κάθε αγκαλιά παρουσιάζεται σαν απόδειξη ότι «είμαστε καλά», ότι η σχέση μας αξίζει θαυμασμό. Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβουμε, η σχέση παύει να είναι σχέση και γίνεται παράσταση.
Το ακόμη πιο ειρωνικό είναι πως πολλές από αυτές τις «τέλειες», δημόσια προβαλλόμενες σχέσεις, λίγο αργότερα καταρρέουν. Και τότε οι πρώην σύντροφοι αρχίζουν να δημοσιεύουν την άλλη πλευρά: βία, τοξικότητα, εξαρτήσεις, καβγάδες, ψέματα. Ξαφνικά η βιτρίνα γκρεμίζεται και αποκαλύπτονται όλα όσα δεν εμφανίστηκαν ποτέ στα ροζ φίλτρα των αναρτήσεων. Κι αν με ρωτάς, δεν είναι ότι αυτά τα ζευγάρια ήταν απαραίτητα πιο προβληματικά από τα υπόλοιπα. Είναι ότι πολλές φορές ήταν πολύ απασχολημένα να αποδεικνύουν τη σχέση τους στους άλλους, αντί να τη ζουν μεταξύ τους.
Κι εδώ βρίσκεται το μεγάλο ζήτημα: η ιδιωτικότητα δεν αντέχει το κοινό. Και δεν αναφέρομαι ούτε σε μυστικότητα ούτε σε ντροπή. Μιλάω για σεβασμό στην ιερότητα της σύνδεσης με τον άνθρωπό σου. Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να ανήκουν μόνο σε εσάς: ο τρόπος που μιλάτε, γελάτε, κοιμάστε, συνεννοείστε, αγγίζεστε, μαλώνετε και ξανααγαπιέστε. Και όσο κι αν πάει κόντρα στη σημερινή κουλτούρα, οι σχέσεις πρέπει να διαφυλάσσονται από τη δημόσια κατανάλωση, τη σύγκριση και τον σχολιασμό. Δεν είναι όλα για τα μάτια του κόσμου, ακόμη κι αν η τεχνολογία μας δίνει τη δυνατότητα να τα μοιραζόμαστε σε δευτερόλεπτα.
Υπάρχει, επίσης, ένας ακόμη παράγοντας που συχνά παραβλέπουμε: ο φθόνος. Τα κοινωνικά δίκτυα είναι γεμάτα ανταγωνισμό, σύγκριση και κακεντρέχεια. Όταν εκθέτουμε τα πιο τρυφερά και ευαίσθητα κομμάτια της σχέσης μας, ανοίγουμε την πόρτα σε ανθρώπους που δεν χαίρονται με τη χαρά μας. Όταν ανεβάζεις συνεχώς φωτογραφίες που προσπαθούν να δείξουν πόσο καλά είσαι, υπάρχει πάντα κάποιος που θα το αμφισβητήσει, θα το σχολιάσει, θα το σαμποτάρει. Και, είτε το πιστεύουμε είτε όχι, αυτή η αρνητική ενέργεια μπορεί να επηρεάσει τη δυναμική ενός ζευγαριού.
Το πιο κρίσιμο, όμως, είναι κάτι άλλο: να ορίσεις μαζί με τον άνθρωπό σου τι σημαίνει “επιτυχία” στη δική σας σχέση. Κάθε ζευγάρι έχει τον δικό του ρυθμό, τις δικές του ανάγκες, τη δική του συχνότητα τρυφερότητας, τη δική του καθημερινότητα. Όμως, επειδή σήμερα οι άνθρωποι βλέπουν χιλιάδες αναρτήσεις, memes και «συμβουλές», πολλοί αρχίζουν να πιστεύουν ότι πρέπει να μοιάσουν με όσα βλέπουν στην οθόνη.
Πόσες φορές δεν έχουμε δει «πληροφορίες» του τύπου: «Τα υγιή ζευγάρια κάνουν sex τρεις φορές την εβδομάδα.» Κι έτσι αρχίζει το άγχος: «Μήπως είμαστε λίγο πίσω;» Χτίζουμε δηλαδή τις σχέσεις μας πάνω σε στατιστικές που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματική μας ζωή.
Το πιο σημαντικό πράγμα σε μια σχέση – κάτι που συχνά ξεχνάμε μέσα στη φασαρία των δικτύων – είναι να αποφασίσει το ίδιο το ζευγάρι τι σημαίνει επιτυχία. Πώς θέλετε εσείς οι δύο να είστε; Ποιον ρυθμό θέλετε να έχετε; Πώς εκδηλώνετε τον έρωτα, τη ζεστασιά, την επιθυμία; Αυτά δεν αποφασίζονται από likes, ούτε από στατιστικές, ούτε από διαδικτυακά αποφθέγματα. Αυτά τα καθορίζετε εσείς με βάση τα δικά σας μέτρα και ανάγκες.
Αν θέλουμε σχέσεις αληθινές, ζωντανές και ανθεκτικές, τότε πρέπει να τους δώσουμε την ιδιωτικότητα που δεν προσφέρει πια η εποχή μας. Γιατί στο τέλος της μέρας, η αγάπη δεν χρειάζεται κοινό. Χρειάζεται μόνο δύο ανθρώπους που αποφασίζουν να τη φροντίσουν – μακριά από κάμερες και likes.
Ιουλία Καζάνα-McCarthy
Δρ. Κοινωνιολογίας (University of Surrey, UK)
MSc Psychology (c.) (Brunel University of London)
Πιστοποιημένη Life Coach (International Coaching Federation, ICF)
Solution Focused Θεραπεύτρια (BRIEF)
