Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή που μοιάζουν με βάλτο. Είσαι μέσα στη δυσκολία, κυριολεκτικά στο κέντρο της καταιγίδας, και νιώθεις κολλημένος. Δεν βλέπεις λύση, δεν νιώθεις δύναμη, δεν έχεις διάθεση για τίποτα. Το μόνο που θέλεις είναι να κλείσεις τα μάτια και να κοιμηθείς. Να αποφύγεις τη μέρα. Να παγώσεις τον χρόνο.Να κάνεις τοαπόλυτο τίποτα. Και αυτό, το τίποτα, είναι ένας πειρασμός πολύ γλυκός όταν πονάς.
Όλοι μας έχουμε περάσει στιγμές που το μόνο που θέλαμε ήταν να κοιμηθούμε. Να εξαφανιστούμε. Και όταν ξυπνάμε, η πρώτη σκέψη είναι ένας κόμπος στο στομάχι: «Πάλι εδώ είμαι. Πάλι πρέπει να αντέξω». Και ο κύκλος επαναλαμβάνεται. Κοιμόμαστε για να ξεφύγουμε, μέχρι που δεν μπορούμε να κοιμηθούμε άλλο.
Να ξέρεις πως δεν είσαι μόνος. Αυτή η βαθιά κόπωση – σωματική, συναισθηματική, ψυχική – είναι η φυσική αντίδραση του οργανισμού όταν βιώνει έντονο στρες, πένθος, ανασφάλεια ή αβεβαιότητα. Μια πελάτισσά μου μου είπε τις προάλλες «το μόνο που θέλω είναι να μην κάνω τίποτα». Το καταλαβαίνω. Το πρόβλημα όμως είναι πως όταν δεν κάνεις τίποτα, τίποτα δεν αλλάζει. Η ακινησία γίνεται μόνιμη. Και τότε, δεν προχωράει τίποτα. Ούτε η ζωή. Ούτε εσύ.
Το πέρασμα μέσα από τις δυσκολίες δεν απαιτεί υπερδυνάμεις. Απαιτεί μικρές, σταθερές πράξεις. Και εκεί κρύβεται όλο το μυστικό.Τα μικρά, καθημερινά βήματα οδηγούν σε νίκες. Πάντα.
Η πρόοδος δεν γίνεται μέσα από θεαματικές κινήσεις. Γίνεται μέσα από συνέπεια. Μέσα από την καθημερινή, απλή απόφαση:«Σήμερα, θα κάνω κάτι που με πάει λίγο πιο κοντά στη ζωή που θέλω».Επομένως, η συνέπεια είναι το κλειδί. Όχι η τέλεια προσπάθεια.
Αν υπάρχει ένα πράγμα που πραγματικά κάνει τη διαφορά, είναι ο συνδυασμός δύο δεξιοτήτων:Να είσαι συνεπής και ναμην τα παρατάς.Όσοι τα καταφέρνουν στη ζωή, δεν είναι απαραίτητα οι πιο ταλαντούχοι ή οι πιο τυχεροί. Είναι εκείνοι που δεν τα παράτησαν. Εκείνοι που, παρά την κόπωση, το άγχος, την απογοήτευση, συνέχισαν. Έστω και λίγο. Έστω και με ένα μικρό βήμα την ημέρα.Αυτά τα μικρά βήματα, όταν επαναλαμβάνονται, δημιουργούν ροή. Και η ροή φέρνει αλλαγή.
Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, πολλοί άνθρωποι λένε: «Θα κάνω ένα διάλειμμα να ξεκουραστώ».Καμιά φορά χρειάζεται, ναι. Αλλάόταν το διάλειμμα δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο πλαίσιο και στόχο, γίνεται αδράνεια. Κι αυτή η αδράνεια γίνεται συνήθεια. Περνάνε μέρες, εβδομάδες, και πριν το καταλάβεις,έχεις παραιτηθεί από το μονοπάτι σου. Αν έβαζα τίτλο σε όλο αυτό, αυτό θα ήταν «η παγίδα του διαλείμματος που κρατά για πάντα».
Το δύσκολο δεν είναι να ξεκινήσεις. Το δύσκολο είναι να συνεχίσεις όταν δεν έχεις κουράγιο. Κι όμως, εκεί ακριβώς είναι που αρχίζει η αλλαγή. Όταν πεις στον εαυτό σου:
«Δεν τα παρατάω. Θα συνεχίσω. Ό,τικι αν γίνει».
Η ζωή θα φέρει δυσκολίες. Θα σε κουράσει. Θα σου δώσει στιγμές που θα νιώθεις ότι δεν αντέχεις άλλο. Όμως αυτό που θα σε σώσει, δεν είναι μια έκρηξη έμπνευσης, ούτε μια ξαφνική δύναμη από το πουθενά. Είναι η συνέπεια. Είναι η επιμονή. Είναι το μία μέρα τη φορά.
Ό,τι κι αν σχεδιάζεις να κάνεις, κάντο χωρίς να περιμένεις την τέλεια στιγμή. Και μην σταματάς επειδή πονάς. Απλώς, συνέχισε. Με συνέπεια. Χωρίς να τα παρατάς. Και τότε η επιτυχία δεν είναι απλώς δυνατή. Είναι αναπόφευκτη.
Ακούστε το σχετικό ηχητικό:
ΙουλίαΚαζάνα-McCarthy
Δρ. Κοινωνιολογίας (UniversityofSurrey, UK)
MSc Psychology (c.) (Brunel University of London)
Πιστοποιημένη Life Coach (International Coaching Federation, ICF)
SolutionFocused Θεραπεύτρια (BRIEF)
