2002, 17 χρόνια πριν…
Δημοσιογραφώ τότε,
έχοντας μία στήλη ελεύθερης θεματολογίας
σε καθημερινή πολιτική εφημερίδα
και μία στήλη τηλεοπτικής κριτικής σε επίσης καθημερινό «lifestyle» έντυπο.
Δέχομαι πρόσκληση να παραστώ σε πασίγνωστη τηλεοπτική εκπομπή·
ήταν η εποχή που μεσουρανούσαν τα realities
και όλοι μιλούσαν γι’ αυτά, όλοι θέλαν’ να μιλήσουν δημοσίως γι’ αυτά.
Εκείνον τον καιρό η Τηλεόραση μού ασκούσε τεράστια γοητεία·
τη γοητεία που ασκούσε η «Μαργαρίτα Γκοτιέ» σε έναν άπειρο εραστή της.
Βγήκα απ’ το σπίτι μου και κατευθύνθηκα στο αυτοκίνητό μου,
προκειμένου να πάω στο στούντιο τής εκπομπής·
κοστουμαρισμένος, ωραίος, αλλά και υπό την επήρεια έντονου στρες.
Θα τα κατέφερνα;
Θα έκανα την εντύπωση που ήθελα,
ώστε η ακριβοθώρητη πόρνη που λέγεται «Τηλεόραση»
να με ξανακαλούσε κοντά της;
Ο Χρήστος ήταν ένας πολύ ξηγημένος τύπος,
γύρω στα δέκα χρόνια μεγαλύτερός μου.
Τα σπίτια μας ήταν σχεδόν αντικριστά, γνωριζόμασταν
και -παρ’ ότι δεν κάναμε παρέα-
τρέφαμε έμφυτη συμπάθεια ο ένας για τον άλλον.
Ο Χρήστος είχε το καθαριστήριο τής γειτονιάς.
Πέρασα μπροστά απ’ το μαγαζί του για να φτάσω στ’ αμάξι μου
και από το βάδισμά μου αντιλήφθηκε την ψυχική μου φόρτιση.
Βγήκε στην πόρτα, με εφώναξε,
και -χωρίς να εγνώριζε το «Τι;» και το «Πώς;»-
μού είπε καθησυχαστικά «Μην είσαι αγχωμένος.».
Η κουβέντα του ήταν καταλυτική, λυτρωτική.
Λίγη ώρα μετά,
η τηλεοπτική παρουσία μου στεφόταν από εκκωφαντική επιτυχία
και οι πόρτες άρχισαν ν’ ανοίγουν με εντυπωσιακό ρυθμό.
Δυστυχώς, μετά από μερικά χρόνια ο Χρήστος έφυγε από τη ζωή.
Θα έλεγα ότι έφυγε «νεότατος», αλλά δεν το τολμώ,
σκεφτόμενος και σεβόμενος τα παιδιά
που πεθαίνουν πριν καν προλάβουν να ζήσουν.
Όμως, ουδέποτε λησμόνησα τη δύναμη που μού είχε δώσει αυτός ο άνθρωπος.
Δύναμη από το Πουθενά.
Δύναμη που έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις.
*** Σήμερα, 17 χρόνια μετά,
πηγαίνοντας σε μία σημαντική συνάντηση για λογαριασμό τής «Ζούγκλας»,
πηγαίνοντας σε μία συνάντηση που εμπεριέχει όνειρά μου.
Πάλι κοστουμαρισμένος, πάλι ωραίος, πάλι αγχωμένος.
Σταματώ στο βενζινάδικο που βρίσκεται κοντά στη γειτονιά μου
για να δώσω «τροφή» στο ρεζερβουάρ.
Ο βενζινάς είναι ένας πολύ ωραίος, αυθεντικά λαϊκός τύπος, γύρω στα 70,
μάγκας και συνάμα πάντα γλυκόλογος,
με φυσιογνωμία που σε βάζει στη διαδικασία να τον φαντάζεσαι στη νιότη του
και να καταλήγεις ότι αυτός ο άνθρωπος έζησε σίγουρα
σε κάποιο από εκείνα τα φτωχόσπιτα
με την κοινή αυλή και την ξεχωριστή αγάπη.
Συνήθως με βλέπει με casual ρούχα,
άλλοτε, ακόμη-ακόμη, με έχει δει να είμαι σαν τελειωμένο ρεμάλι.
Και όμως, σήμερα που η «βιτρίνα» μου είναι δυνατή,
τώρα που η «βιτρίνα» μου μοιάζει άτρωτη,
αυτός καταλαβαίνει και διαισθάνεται την αλήθεια.
Λακωνικός, χωρίς φιοριτούρες,
και -χωρίς να γνωρίζει το «Τι;» και το «Πώς;»-
μού απευθύνεται με νόημα..:
«Υγεία και Χαρά! Όλα τα υπόλοιπα άσ’ τα.».
…
Τώρα καταλάβατε γιατί έβαλα αυτόν τον τίτλο στο άρθρο μου.
«Υγεία και Χαρά! Όλα τα υπόλοιπα άσ’ τα.».
Καθ’ οδόν για τον προορισμό μου,
μονολογούσα ξανά και ξανά τη φράση τού ηλικιωμένου με τη νεανική ψυχή.
Τι συγκλονιστική δυναμική και συνάμα αποδυνάμωση
έχει η λέξη «υπόλοιπα» στη συγκεκριμένη περίπτωση.
Και η προτροπή στο τέλος, η οποία συνάμα είναι απόρριψη.
«Όλα τα υπόλοιπα άσ’ τα.». «Άσ’ τα.».
…
Γράφω συγκινημένος.
Ξέρω ότι θα ξαναϋπάρξω Παραβάτης τής Ουσίας,
ξέρω ότι πάλι θα υπάρξω ματαιόδοξος, φιλάρεσκος, κενός,
όμως αυτός ο «Κύκλος τού Διδάγματος»,
αυτή η «Επανάληψη τής Δωρεάν Δύναμης»,
είναι από μόνα τους «Ζωή»!
Υγεία και Χαρά! Όλα τα υπόλοιπα άσ’ τα.
Ο Υπο-Κοσμικός
