Χτενίζει: Η Νανά Παλαιτσάκη
(Για την «παραλία της Ελένης», το τι άκουσα για ποιούς και για την ερωτευμένη με τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο Μαρία που ζει στην Βουλιαγμένη)
Την εξομολόγηση για την «βαριά καψούρα» της Μαρίας με τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο δυστυχώς την άκουσα, ΌΧΙ ΜΟΝΗ, αλλά παρέα με την κολλητή μου, η οποία υπήρξε αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας και διατίθεται για δηλώσεις μπροστά στις κάμερες.
Πριν παρουσιάσω αφεντικό το θέμα που σε αφορά και οφείλω να το διαδώσω διότι είναι «βαρύ περιστατικό» αλλά και για να καταλαβαίνεις τι ζω εξαιτίας της όποιας σχέσης το κοινό θεωρεί ότι υπάρχει μεταξύ μας ΘΑ ΣΑΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΩ ΤΙ ΕΜΑΘΑ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΠΑΡΑΛΙΑ Της ΕΛΕΝΗΣ» στην Άνδρο.
Πήγα στην ΑΝΔΡΟ. Για πρώτη φορά 15Αυγουστο.
Με το που έπεσα να κολυμπήσω με το λαχανί μαγιό μου, δέχτηκα την πρώτη ερώτηση, πληροφορία, από κυρία που κολυμπούσε φορώντας πλαστική σκούφια στο κεφάλι…
«Είδατε τον κύριο Νίκο Χατζηνικολάου με την σύζυγό του, είναι και εκείνοι εδώ, όπως και η Μαριέττα Χρουσαλά με τον σύζυγο και το σκάφος τους».
Φυσικά δεν είχα δει ούτε το πρώτο ζευγάρι, ούτε το δεύτερο, αλλά η κυρία μου έδινε ανατριχιαστικές πληροφορίες για το μαγιό της Μαριέττας, καταμεσής στην θάλασσα…
Αφού έμαθα πως δέσανε το σκάφος, πως το πάρκαραν, πόσα μπαλόνια ρίξανε… η κυρία πάντα χαμογελαστή, προχώρησε στην επόμενη ερώτηση «εσείς το σκάφος σας το έχετε δέσει εκεί…»;;;;;; «Το εκεί» ήταν στο ντόκο λίγο πιο έξω από τον ναυτικό όμιλο που βρίσκεται στην Χώρα της Άνδρου…
Εγώ, λοιπόν, για να μην χαλάσω την ατμόσφαιρα, απάντησα, λίγο καταβεβλημένη, ότι «το δικό μας έμεινε από αλυσίδα στην Σύρο»… Με κοίταξε με μεγαλύτερη συμπάθεια και μου είπε ότι «κάτι ξέρουν όσοι δεν αγοράζουν σκάφη και πάνε φιλοξενούμενοι στα σκάφη των φίλων, για να γλιτώσουν τα μερεμέτια»…
«Τον Μιχάλη, τον Ασλάνη τον είδατε;» συνεχίζει η κυρία απτόητη, κολυμπώντας πάντα κάθετα με το πλαστικό καπέλο και την ορτανσία στο κεφάλι…
«Που είναι ο Μιχάλης; Και αυτός με σκάφος;», ρώτησα.
«Όχι, όχι δεν τον είδαμε σε σκάφος. Τον είδαμε στον πλάτανο στην αγορά να τρώει».
«Ξέρετε μόλις ήρθα και δεν πρόλαβα ούτε το νησί να δω…», απάντησα. Είχα αρχίσει να νοιώθω ότι όσο συνέχιζε να με ρωτάει, τόσο θα απογοητευότανε καθώς… είχε πέσει σε «τζούφιο αβγό».
Ντροπιασμένη για τις ειδήσεις που δεν είχα να δώσω… βγήκα και πήγα να μοιραστώ με τους φίλους μου τα εισερχόμενα νέα από την κυρία με το πορτοκαλί σκουφί.
Με το που ξάπλωσα στο παρεό, δίπλα στην Ελένη, βλέπω τέσσερα ζευγάρια πλαστικές σαγιονάρες να με περικυκλώνουν και να ακροβολίζονται γύρω από την ξαπλώστρα μου, σχηματίζοντας έναν «κλοιό».
Το ένα ζευγάρι σαγιονάρες, ανήκει στην κυρία, η οποία συνεχίζει να φοράει τον πλαστικό σκούφο στο κεφάλι. Έχει φέρει να μου συστήσει την αδελφή της, την κουνιάδα της και την εξαδέλφη από τα Λιόσια που την κάλεσαν για να προσκυνήσει την Αγία Μαρίνα!
Με «γαζώνουν» απο πάνω, μέχρι κάτω… και με ρωτάνε ταυτόχρονα, που μένω, ποιούς ξέρω, πόσο θα μείνω, αν μου αρέσει το νησί, (η κουνιάδα της κυρίας με τον σκούφο) μου λέει ότι ο Παπαδάκης, ο Γιώργος είναι στην Μήλο, αλλά τα παιδιά του είναι στην Άνδρο με την πεθερά του Γιώργου Παπαδάκη, την μητέρα της Τίνας δηλαδή, η οποία είναι εξαιρετική και ότι λατρεύει τον γαμπρό της χρόνια τώρα και ότι μιλάει συνεχώς γι αυτόν με τα καλύτερα για να συμπληρώσει η εξαδέλφη της κουνιάδας της κυρίας με τον σκούφο τον πλαστικό, ότι απ’ ότι ξέρουνε ο ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 10 ΕΚΠΟΜΠΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ…
Εγώ το μόνο που βρήκα να πω, για να μην νομίσουν ότι μου είχε κοπεί η γλώσσα, ήταν ότι έχω φίλη μου την Κατερίνα την Γούναρη που έχει τον «δέτη» στην πλατεία και ότι θα τρώγαμε κεφτέδες στο σπίτι της…
Δεν ενθουσιάστηκαν με την είδηση για τους κεφτέδες γιατί… περίμεναν να μάθουν για «τα Άχλα».
«Πήγατε στα Άχλα;»
«Όχι»
«Εκεί είναι μονίμως ο Τσιλιμπουνιδάκης από το Σταρ».
«Τι μου λέτε; Καλά που μου το λέτε μην πάω με μαγιό».
«Χα! χα!» (Γελάσανε όλες μαζί)… «Περιμένει εκεί μπας και βγει η Ελένη… αλλά σιγά μην βγει».
(Κακά τα μαντάτα για τον Τσιλιμπουνιδάκη σκέφτηκα, αλλά κράτησα την εκτίμηση για τον εαυτό μου)
Το βράδυ της ίδια μέρας, έμαθα από κυρία που αγόρασε φανάρια από το κατάστημα της Κατερίνας ότι ο Δημήτρης Σταυρόπουλος, κυκλοφορεί στο νησί και έχει δημιουργήσει ιδιαίτερες εντυπώσεις, καθώς συνοδεύει πολύ ωραίες κυρίες!
Η «ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ»
Στην Άνδρο, μία από τις ωραίες εμπειρίες που είχα, ήταν η διαδρομή Χώρα – Γαύδιο με τον οδηγό ταξί τον κύριο Περτέση.
Εξαιρετικός οδηγός, εξαιρετικά συνεπής και πολύ προσεκτικός. Θα πρέπει να μην ξεπεράσε το κοντέρ τα είκοσι χιλιόμετρα.
ΕΜΑΘΑ λοιπόν ότι «τα Άχλα» πλέον έχουν μετονομαστεί σε «παραλία της Ελένης».
Την συγκεκριμένη παραλία την ονόμασαν έτσι οι Κύπριοι τουρίστες!!! Οι άνθρωποι λοιπόν, όπως με πληροφόρησε ο κύριος Περτέσης, επισκέπτονται το νησί για δύο λόγους:
Α) Για να προσκυνήσουν το μοναστήρι της Αγίας Μαρίνας, το οποίο διαθέτει μια πολύ θαυματουργή εικόνα και
Β) Για να πάνε στα «Άχλα», τα οποία τα ονομάζουν «παραλία της Ελένης».
Αποτέλεσμα: Τα Αχλα έχουν μετατραπεί σε «Λούτσα» (τις καλές εποχές της Λούτσας). Παιδιά, οικογένειες, τάπερ, ρακέτες, κουβαδάκια και την Ελένη να μην εμφανίζεται ποτέ, σύμφωνα με τις πληροφορίες.
Η πληροφορία αυτή, επιβεβαιώθηκε στο βαπόρι πια, όταν δίπλα μου κάθισε μια κυρία, η οποία ως γόνος διανοούμενων επέλεγε την συγκεκριμένη παραλία για ξεκούραση και διαλογισμό, αλλά όπως μου είπε, μετατράπηκε πια σε τουριστική – εμπορική τοποθεσία και η παρέα των «εικαστικών – εναλλακτικών – διανοούμενων φίλων της» δεν την επιλέγει για κολύμπι και χαλάρωση.
Ο ΜΑΚΗΣ – Η ΚΑΨΟΥΡΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΙ Η ΥΠΟΣΧΕΣΗ
Το γιατί σε μένα «σκάνε» ιδιαίτερες περιπτώσεις ανθρώπων, είναι κάτι που με προβληματίζει αλλά δεν θα «ανοίξω» τώρα το θέμα.
Την Πέμπτη το απόγευμα κάνω μπάνιο με την φίλη μου την Έρη (έχει σημασία) στην Βουλιαγμένη. Κάποια στιγμή διψάσαμε. Το είπαμε η μία στην άλλη και αποφασίσαμε να σηκωθώ εγώ να αγοράσω νερό. Ανακαλύπτω ότι το μπαρ ήταν κλειστό!!!
Δίπλα μας καθότανε, μόνος διαβάζοντας εφημερίδες ένας νεαρός κύριος. Με το που άκουσε ότι σχολιάζαμε το θέμα της έλλειψης νερού, σηκώθηκε, μας ρώτησε ευγενέστατα τι άλλο θα θέλαμε από το μπαρ και προθυμοποιήθηκε να περπατήσει μέχρι το πιο μακρινό εστιατόριο για να μας φέρει αυτό που θέλαμε.
Γύρισε ένα δεκάλεπτο μετά, με τσιπς, παγωμένες πορτοκαλάδες και νερά… Τον χιλιοευχαριστήσαμε, γιατί σπανίως συναντάς ευγενικού ανθρώπους και… ΩΡΕΣ αργότερα, είμαστε, εγώ με την Έρη, έξω από το αυτοκίνητό μου έτοιμες για τον δρόμο της επιστροφής…
ΕΚΕΙ ΑΚΟΥΩ ΤΗΝ ΓΚΑΖΙΑ ΤΗΣ ΓΟΥΡΟΥΝΑΣ!!!
Δίπλα μας, παρκάρει μια «γουρούνα». Οδηγός ο ευγενικός κύριος που μας είχε φέρει τα τσιπς και τα νερά και πίσω του μια κοπέλα. Ανάμεσά τους ένα σκυλάκι ΣΙΧΤΣΟΥ!
Η κοπέλα σηκώνει το σκυλάκι αγκαλιά και κοιτάζοντάς με, με ένα χαμόγελο έως τα αφτιά… μου λέει φωνάζοντας: «ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΑΚΗΣ»!!!
Ο ευγενικός κύριος που μας είχε φέρει τα νερά και τα τσιπς στην παραλία αναλαμβάνει τις συστάσεις:
«Η γυναίκα μου η Μαρία, το σκυλάκι μας ο Μάκης, εμένα με λένε Θόδωρο…»
«Έχετε πολύ ευγενικό σύζυγο», λέμε στην Μαρία.
«Εικοσιένα χρόνια είμαστε παντρεμένοι, αλλά… η ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥ ΚΑΨΟΥΡΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ…»
Γελάμε ελαφρά με την Έρη, θεωρώντας ότι πρόκειται για μια «μίνι υπερβολή».
«Μην την κοιτάζετε περίεργα», συμπληρώνει ο Θόδωρος (σύζυγος) «Τον Μάκη τον έχουμε φωτογραφία στον τοίχο, σπίτι μας και το σκυλάκι το βάφτισε η Μαρία, Μάκη, εξαιτίας του…»
(ΚΙΜ με συγχωρείς αλλά το περιστατικό ήταν βιωματική εμπειρία και οφείλω να το διαδώσω)
«Καλέ θέλω να ακούω την φωνή του να ηρεμώ…», συνεχίζει η Μαρία. «Τον βλέπω στην τηλεόραση, αγκαλιάζω τον μικρό (εννοώντας τον ΣΙΧΤΣΟΥ) και του λέω, ΝΑ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ !!!»
Αφεντικό στην δήλωση αυτή της Μαρίας, η οποία οφείλω να πω ότι είναι νεότατη, κουρεμένη εξαιρετικά προχωρημένα, με μαλλιά μαύρα, σύζυγο τον Θόδωρο και κάτοικος Βουλιαγμένης, μάνα με παιδιά και ιδιοκτήτρια κατοικίδιου, τα τσίνορά μου νομίζω ότι σιγά – σιγά κατσαρώνουν.
«Μαρία βάφτισες το σκυλί ΜΑΚΗ για να ζει ανάμεσά σας ο Τριανταφυλλόπουλος»;;;;;
«Δεν υπάρχει ΑΝΤΡΑΣ σαν τον Μάκη, τον λατρεύω, ο Θόδωρος το ξέρει, να σκεφτείς ότι επειδή παρακάτω μένει ο Κούγιας όταν τον έβλεπα στον δρόμο, άλλαζα πεζοδρόμιο γιατί τα είχε βάλει με το ΑΣΤΕΡΙ ΜΟΥ !!!»
Καταλαβαίνεις αφεντικό ότι ΚΑΤΣΑΡΟΛΑ ΝΑ ΗΜΟΥΝΑ ΘΑ ΕΙΧΑ ΣΤΡΑΒΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΚ!!!
Έχω μία παντρεμένη, 21 χρόνια, με σύζυγο Θόδωρο που οδηγεί γουρούνα, συμπαθέστατο άντρα και ευγενικό, με σκύλο και παιδιά, η οποία σου αποδίδει ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ που ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!!!
Μιλάει για τα μαλλιά σου… για το κορμί σου, για την φωνή σου, για τα δάχτυλα του χεριού σου, για τον τρόπο που κοιτάζεις τον φακό… ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ…
Η Έρη δίπλα μου, έχει μείνει στραβωμένη… πως βλέπεις ξαφνικά έναν άνθρωπο που τον χτυπάει λουμπάγκο ακαριαία… Ναι, δεν αναπνέει…
Την κοιτάζω και με φωνή, μπάσα της λέω: «Θα γράψω για σένα στο μπικουτί… Είσαι άρρωστη».
«Κάνε ότι θέλεις… Εγώ τον λατρεύω… Κάθε τι πάνω του είναι ΜΟΝΑΔΙΚΟ!!!!… Να! Γι αυτό τον έχω στην αγκαλιά μου».
Είναι η στιγμή που παίρνει το ΣΙΧΤΣΟΥ που το φωνάζει «Μάκη» και το σφίγγει πιο πολύ στην αγκαλιά!!!
Είσαι για εκείνη, ένα ερωτικό αντικείμενο πόθου, αφεντικό. Το ξέρει και ο άντρας της, το έμαθα εγώ, το άκουσε η Έρη.
Το ότι θα ενέπνεες να ονομάσουν το σκυλάκι «ΜΑΚΗ» με βρήκε όπως, βρίσκει χαλίκι από λάστιχο νταλίκας, παρμπρίζ αυτοκινήτου στην Αττική Οδό. Ράγισα. Άνθρωπος είμαι γονατίζω!!!
Παρεμπιπτόντως, πριν κλείσω, μήπως έχεις μάθει η εσύ ή η Κιμ ή κάποιος από την οικογένεια, κάποιον που να βάφτισε το χάμστερ του «Νανά», την γάτα του μήπως, το χρυσόψαρο, το μίνι κανίς; Αν ναι μην μου το κρύβετε άλλο.
Το προσκύνημα στην Άνδρο με προστάτευσε όμως και δεν με είδε να φοράω την Νανο – Μπαντάνα γιατί θα γινότανε πολύνεκρο!!!
