ΟΙ ΑΜΟΝΤΑΡΙΣΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ
ΝΑ ΑΓΙΑΣΕΙ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟΥ!
Τον εντόπισα δυο φορές αυτή την εβδομάδα. Η πρώτη ήταν στον Παπαδάκη. Η δεύτερη ήταν στο mega Σαββατοκύριακο.
Είναι καταπληκτικό πόσο μπορεί να σε μαγέψει με τις αλήθειες που λέει ο Μανώλης Γλέζος. Μετά και την απόφαση της Χάγης που δικαίωσε την Γερμανία και την απαλλάσσει από το τεράστιο χρέος που θα έπρεπε να πληρώσει στην χώρα μας, έρχεται μια εμβληματική μορφή, αυτή του Γλέζου, να μας θυμίσει ότι «ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ ΠΡΟΔΩΣΑΝ. Θα έπρεπε να είναι εκεί ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί, για να δηλώσουν με την παρουσία τους ότι το Γερμανικό κράτος δεν οφείλει να αποζημιώσει απλά πολίτες , αλλά μια ολόκληρη χώρα».
Βγαίνει ο Γλέζος και μιλάει και νοιώθω ότι ακόμη και το γουργούρισμα του γάτου με ενοχλεί. Τον ακούω και καταλαβαίνω πως οι ιδέες και τα πιστεύω ενός ανθρώπου μηδενίζουν τον χρόνο και εκεί… δίνω χίλια δίκια στον Αϊνστάιν για την θεωρία της σχετικότητας.
Ξέρεις τι γίνεται; Βλέποντας και ακούγοντας τον Γλέζο, αισθάνομαι πιο… άφοβη ρε παιδί μου απέναντι στην κρατική τρομοκρατία. Δεν φαντάζομαι να είχε κάποιος την ελπίδα ότι θα τολμούσε η ηγεσία της χώρας να ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΙ, κυριαρχικά δικαιώματα. Συμφωνούμε;
Συμφωνούμε.
Γι’ αυτό και εγώ είμαι με τους πειρατές του διαδικτύου! Χτύπησαν οι «anonymous» και υποσχέθηκαν ότι θα ξαναχτυπήσουν. Επιτέλους υπάρχουν αρκετοί. Δεν είμαι και δεν είσαι μόνος. Ανάμεσα στην κατάθλιψη, τον φόβο και την εξαθλίωση που δημιουργεί η προδοσία, υπάρχει η δράση, υπάρχει ο Γλέζος, υπάρχει… πως να το διατυπώσω καλύτερα, υπάρχει το αντάρτικο που μπορεί να διοχετευθεί, να μεταδοθεί, να επηρεάσει και να μας οργανώσει.
Μοιάζει φάρσα η διεκδίκηση αυτονόητων δικαιωμάτων ζωής να «ντύνονται» για να κυκλοφορήσουν τα χρώματα της ανταρσίας, αλλά δεν υπάρχουν δρόμοι πια, υπάρχει μονόδρομος.
ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΑΥΤΙΑ στον ΣΚΑΙ
Μ’ άρεσε πολύ που ο Γιώργος Βούλγαρης τον καλωσόρισε στο ραδιόφωνο του σταθμού αλλά πιο πολύ μ’ άρεσε που ο Γιώργος δεν φωνάζει.
Ο Αυτιάς, έχει φανατικό κοινό, το απέδειξαν οι μετρήσεις, δίνοντας στον σταθμό τηλεθεάσεις καυτές. Φωνάζει όμως πολύ. Αρέσει πολύ σε πολλούς, οπότε χωρίς καμία ενοχή, είδα τον Μανώλη Γλέζο στο mega.
Φυσικά το volume της φωνής του Γιώργου, είναι ψίθυρος μπροστά στο volume της φωνής της Δέσποινας Μοιραράκη. Μπήκα την Πέμπτη στις εγκαταστάσεις του καναλιού 9 ανυποψίαστη.
Μπαίνω στο μπαρ, έρχεται ο Μπούμπη το σκυλάκι της Νίκης να με υποδεχθεί και ξαφνικά ακούω κραυγές! Πετάω τον Μπούμπη από την αγκαλιά και τρέχω στους φύλακες. ΔΕΝ ΑΚΟΥΤΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟ…
Οι φύλακες με γαλήνιο ύφος αντιμετώπισαν την εισβολή μου, λέγοντας απλά «Δεν είναι τίποτα η κυρία Μοιραράκη γράφει εκπομπή».
ΤΑΡΑΧΗ ΣΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΟ «ΔΕΣΤΕ ΤΟΥΣ»
Ποτέ μέχρι σήμερα (ορκίστηκα πτυχιούχος, πήρα μεταπτυχιακό, έκανα παιδί, παρουσίασα δελτία, χόρεψα με δεκάποντα, μετέδωσα καταστροφές και θανάτους επιφανών, χτυπήθηκα σαν χταπόδι σε δεκάδες τηλεοπτικά πλατό, ΠΟΤΕ ΤΟ ΣΟΙ ΔΕΝ ΥΠΟΚΛΙΘΗΚΕ ΤΟΣΟ ΣΤΗΝ ΑΦΕΝΤΙΑ ΜΟΥ, ΌΣΟ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΣΑ ΣΑΝ ΠΛΑΤΙΝΕΝΙΑ ΓΟΒΑ ΣΤΟ «ΔΕΣΤΕ ΤΟΥΣ»…
Η Θεία Ασημούλα , μου χάρισε το πατατίφ της πεθεράς της. Η κολλητή μου και ο κύκλος της μπιρίμπας, με υποδέχθηκε όπως η σχολή της Φραγκφούρτης την Ρόζα Λούξεμπουργκ, στο μίνι μάρκετ της γειτονιάς, μπήκα και οι γειτόνισσες, αφήσανε τα τσιπς και τις χλωρίνες για να με συγχαρούν, μια κυρία οδηγός ταξί, δεν μου χρέωσε την κούρσα από Σύνταγμα – Παπάγου γιατί είχα πάρει την διάκριση και εκείνη είχε ένα «άχτι την Στάη» (ζηλιάρα Έλλη μου καταλαβαίνεις… Μου σχολίαζε το ροζ μπλουζάκι με το πράσινο σακάκι που φορούσες υποτιμητικά), τρεις θείοι μου, με πήραν τηλέφωνο για να μου πούνε να μην φορέσω ζιβάγκο, ούτε «V», η ξαδέλφη μου επιμένει να έρθει να μου φτιάξει ντουλάπα την Κυριακή… και εγώ δείχνω λίγο ντροπαλή
.
ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΙΔΕΑ για το ΠΟΣΟΙ ΒΛΕΠΟΥΝ «ΔΕΣΤΕ ΤΟΥΣ» μέχρι που διεκδίκησα την δεκάποντη πλατινένια!!!
Έχω πιάσει ψαλίδι και καρφίτσες να φέρω τα ντεκολτέ στα ανοίγματα εκείνα που θα κερδίσω όλα τα παπούτσια, από γόβα, μέχρι βατραχοπέδιλα. Τέλος!
