Η ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ ΣΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΜΠΗΚΕ.
Χουλιγκανισμοί στο «Τιτάνια» , με τους ταξιτζήδες απ΄έξω να σχολιάζουν «η φάρα σας είναι η χειρότερη» !!!
Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω τα όσα έζησα …
Η συνέλευση ξεκίνησε στις δύο το μεσημέρι και αυτή την στιγμή , λίγο πριν τις 11 ξημερώματα Κυριακής, έμαθα ότι με ασθενοφόρο «απεχώρησε» από τον χώρο της γενικής συνέλευσης η Ελένη Σπανοπούλου και ότι υπάρχουν τραυματίες από συμπλοκές που έγιναν.
Προσωπικά παρακολούθησα τα γεγονότα από τις δύο το μεσημέρι, την στιγμή δηλαδή που ξεκίνησε η συνέλευση με θέμα το «κούρεμα» των αποθεματικών του ταμείου μας, μέχρι τις εννιά και μισή, που «αναμετρήθηκα» με τον εαυτό μου, αν έπρεπε να παραφερθώ ή να φύγω.
Με πάρα πολύ κόπο γράφω, αυτά που γράφω. Το κυρίαρχο συναίσθημα που έχω; Τρόμος.
Μπορεί αύριο ή μεθαύριο να νοιώσω διαφορετικά. Μετά απ’ όσα άκουσα θα ήθελα να μπω σε μια διαδικασία απεξάρτησης, επειδή το να συνεχίζω να επιθυμώ να εργάζομαι δημοσιογραφικά περισσότερο με εθισμό επικίνδυνο μοιάζει.
Έχουμε και λέμε:
Αποθεματικά στο ταμείο για να πληρωθούν συντάξεις και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ΠΑΠΑΛΑ!
Όπως το γράφω.
Σύμφωνα με το προεδρείο του ΕΔΟΕΑΠ, για το μακελειό ευθύνεται η Τρόικα και ο Προβόπουλος.
Το τι επακολούθησε; Δεν υπάρχουν λόγια να περιγραφεί το σκηνικό που ζήσαμε.
Θα γράψω εδώ αυτό που ήθελα να πω, εκεί. Ναι είχα ζητήσει τον λόγο και είχα μπει σε λίστα ανάμεσα σε άλλους 62 ομιλητές!!!
Απέσυρα την πρόθεση, γιατί οι ανθρώπινες δυνάμεις πολλών είχαν αρχίσει να εξαντλούνται από τις 7 το απόγευμα και μετά.
Δυστυχώς, την στιγμή αυτή που ο κλάδος όλων των εργαζομένων στο τύπο, περνάει δραματικές στιγμές, δεν βλέπω να υπάρχει πρόθεση υπέρβασης, για το συλλογικό καλό.
Επειδή το θέμα έχει μεγάλη ουρά …και επειδή η νοοτροπία που μας έφερε εδώ είναι πολύ σάπια, θα καταθέσω τα εξής:
Προσωπικά μετά από 24 χρόνια συνεχούς εργασιακής σχέσης με κανάλια, σταθμούς, ραδιόφωνα, έχει «φραγεί» η ιατροφαρμακευτική μου περίθαλψη.
Πληρώνω τις εισφορές μου με απόλυτη συνέπεια, έχω την τύχη όπως εκατοντάδες άλλοι συνάδελφοι τα τελευταία δύο χρόνια να είμαστε χωρίς μισθολόγιο σε μέσο ενημέρωσης και είναι αδύνατον να κάνω μαγνητική τομογραφία στο πόδι μου, μέσω του ταμείου μας.
Αν ήταν προσωπικό το πρόβλημα ΔΕΝ υπήρχε περίπτωση να το αναφέρω, το πρόβλημά «μου» είναι θέμα πάρα πολλών συναδέλφων .
«Ασφαλιστικά» δηλαδή εγώ δεν θεωρούμαι ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ.
Η «λύση» που πολλές φορές μου πρότειναν , εμμέσως , ήταν « να το πω στον Τρίμη που φωνάζει, να το πω στην Νταουντάκη, γιατί αυτό είναι θέμα ΕΣΗΕΑ και όχι ΕΔΟΕΑΠ.
Ξέρετε πόσους συναδέλφους βρήκα στην γενική συνέλευση, με χρόνιο νόσημα που πληρώνουν τα φάρμακά τους;
Ξέρετε πόσοι άνθρωποι, συνάδελφοι δηλαδή, δεν μπορούν να νοσηλεύσουν τα παιδιά τους;
Ξέρετε πόσοι μου πρότειναν να «πάω με τον δικό τους κωδικό» και να κάνω τις εξετάσεις μου;
Αυτό σημαίνει εξαθλίωση.
Το που πήγαν τα λεφτά είναι δουλειά του εισαγγελέα πια.
Το γιατί έχουμε μείνει με «φραγή» υπηρεσιών υγείας, μέχρι …νεωτέρας είναι ένα ζήτημα που προς το παρόν αφορά κάποιους από μας, αύριο θα σας αφορά όλους.
ΚΑΤΑΛΑΒΑ ότι θα πάμε για ΕΟΠΥΥ..Μακάρι να διαψευστώ.
Κατάλαβα ότι όσοι κατηγορούν σήμερα όσους από εμάς «κόβουμε μπλοκάκι», έχουν ήδη μπει στην λίστα των ανέργων ή εκείνων που δεν θα μπορούν να πάρουν σύνταξη.
Θα παρακαλούσα, ειλικρινά όμως, όλους τους εμπλεκόμενους να δείξουμε μια κάποια διάθεση επικοινωνίας γιατί υπάρχουν πολλοί με χρόνια και ανίατα νοσήματα, υπάρχουν μωρά, υπάρχουν άποροι.
Θα παρακαλούσα, εκείνους που έχουν τα στοιχεία που φανερώνουν τους ενόχους να τα δημοσιοποιήσουν…
Είναι μεγάλη η εξαθλίωση και η απαξίωση. Το τραγικότερο δε η «γκετοποίηση».
Κάποτε οι των ηλεκτρονικών μέσω αντιμετωπιζόμασταν σαν «λεπροί», σήμερα οι εργαζόμενοι στα site αντιμετωπιζόμαστε σαν «βαρίδια».
Σας γράφω, αναζητώντας «ταυτότητα».
