Γιατί ερωτευόμαστε άραγε; Γιατί δεν αντέχουμε τη μοναξιά; Γιατί θέλουμε να έχουμε μονίμως στο κεφάλι μας κάποιον που να μαλώνουμε, να μας σπάει τα νεύρα, να μας γκρινιάζει;
Ίσως απλώς να θέλουμε έναν άνθρωπο να μας κάνει να γελάμε και να περνάμε καλά. Περίεργη φάση. Το χειρότερο βέβαια είναι να αγαπάς κάποιον, αυτός να μη νοιώθει τίποτα για σένα κι εσύ να ελπίζεις. Να ελπίζεις για να μείνεις στο τέλος με την ελπίδα, γιατί πολύ απλά αυτός δεν ενδιαφέρεται. Και κάπου εδώ λες «πάμε για άλλα».
Η άλλη περίπτωση βέβαια είναι να τον έχεις, να νομίζεις ότι σε αγαπάει, να νομίζεις ότι είναι τα πάντα για σένα, να πετάς στα σύννεφα και ξαφνικά να προσγειώνεσαι απότομα και μάλιστα με το κεφάλι. Συνειδητοποιείς ότι εσύ ζούσες το όνειρο κι αυτός σου έταζε λαγούς με πετραχήλια. Επίπονο ε;
Κλείνεσαι στο σπίτι, πίνεις, καπνίζεις, τρως το καταπέτασμα κι όλα αυτά για να καταλήξεις στο ότι δε σου άξιζε. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να πας στον επόμενο. Ψάχνεις αναρωτιέσαι «που πήγαν οι άνδρες;» και τελικά καταλήγεις στο «περνώ και μόνη μου καλά». Έχεις περισσότερο χρόνο για τον εαυτό σου και τις φίλες σου, γνωρίζεις κόσμο κι αν έρθει κάτι καινούριο, καλώς το. Τι κάνεις τότε;
Όχι τα ίδια λάθη ελπίζω. Κάποια πράγματα που έκανες με την προηγούμενη σχέση, γνωρίζοντας πως δεν είναι σωστά δεν τα επαναλαμβάνεις. Και είσαι μια χαρά, χαμογελάς και όλα πάνε καλά. Τελικά τα εμπόδια είναι που μας κάνουν πιο δυνατές. Εμείς οι γυναίκες αντέχουμε στα δύσκολα, έτσι δεν είναι; Μετά από κάτι κακό έρχεται κάτι καλό. Πολύ καλό. Όλες το περιμένουμε και όλες θα το βρούμε.
