Τα ανοιχτά «μέτωπα» στα κορυφαία ζητήματα του πλανήτη επιχειρεί να χαρτογραφήσει για το Νέο Έτος το Politico, παραθέτοντας τα σενάρια από όσα είναι πιθανόν να συμβούν το επόμενο διάστημα. Στην ανάλυσή του μάλιστα, χρησιμοποιεί κλίμακα με πιθανότητες για τα επικρατέστερα σενάρια σε κάθε «μέτωπο» για το 2026, αναλύοντας τα ρίσκα και τις εκδοχές και σημειώνει με νόημα στον πρόλογο πως ο κοινός «αστάθμητος παράγοντας όλων» είναι ο πάντα απρόβλεπτος Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο.
Τα σενάρια έχουν ως εξής:
Ο Τραμπ «τελειώνει» τον πόλεμο στην Ουκρανία; (Πιθανότητες: 4 προς 1)
Το Politico αναφέρει ότι παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Αμερικανού προέδρου να πετύχει μια συμφωνία με τη Ρωσία, το ενδεχόμενο τερματισμού του πολέμου στην Ουκρανία μέσα στο 2026 παραμένει περιορισμένο. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν εμφανίζεται αμετακίνητος στις απαιτήσεις του, ενώ και ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι έχει περιορισμένα περιθώρια ελιγμών για να πετύχει συμφωνία.
Αναμφισβήτητα, η παράταση του πολέμου είναι χρήσιμη για τον Πούτιν. | Σπούτνικ
Η ανάλυση του Politico υπογραμμίζει ότι για τον Ρώσο πρόεδρο η παράταση του πολέμου ενδέχεται να είναι στρατηγικά επωφελής καθώς εξαντλεί την Ευρώπη οικονομικά, δοκιμάζει τη συνοχή της Δύσης και δίνει χρόνο στην Κίνα να σταθμίσει τις δικές της κινήσεις στην Ασία.
Οι αγορές ομολόγων θα πουν «ως εδώ»; (Πιθανότητες: 5 προς 1)
Ένα από τα πιο ανησυχητικά σενάρια για το 2026 είναι οικονομικό και αφορά στον τρόπο που θα συμπεριφερθούν οι αγορές ομολόγων. Τα δημόσια οικονομικά πολλών ανεπτυγμένων χωρών δέχονται ξεκάθαρη πίεση, με υψηλό χρέος, χαμηλή ανάπτυξη και πολιτική απροθυμία για επώδυνες δημοσιονομικές αποφάσεις.
Ακόμα και ο Τραμπ φαίνεται να εκτιμά ότι βρίσκεται σε καλύτερη θέση από τους πραγματικούς κυρίαρχους του σύμπαντος – τους εκτελεστές ομολόγων, τους επικεφαλής των hedge funds και των συνταξιοδοτικών ταμείων και τους υψηλούς χρηματοδότες. Την άνοιξη αναγκάστηκε να σταματήσει την χαρακτηριστική πολιτική του των «αμοιβαίων δασμών» όταν η αγορά ομολόγων δυσκόλεψε.
Το προηγούμενο της σύντομης θητείας της Λιζ Τρας στον πρωθυπουργικό θώκο της Βρετανίας λειτουργεί ως προειδοποίηση: οι αγορές μπορούν να ανατρέψουν κυβερνήσεις. Πόσοι άλλοι αρχηγοί κυβερνήσεων της Δύσης μπορεί να οδηγηθούν στην πόρτα εξόδου τον επόμενο χρόνο από την αγορά ομολόγων, καθώς δεν καταφέρνουν να μειώσουν τα αυξανόμενα ελλείμματα του προϋπολογισμού;
Η δεινή κατάσταση των δημόσιων οικονομικών — από την Ιαπωνία μέχρι τη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες — έχει διατηρήσει το μακροπρόθεσμο κόστος δανεισμού σε σχεδόν πολυετή ύψη φέτος. Οι δημοσιονομικές προκλήσεις των υψηλών επιπέδων κρατικού δανεισμού, της αργής ανάπτυξης και της υποτονικής παραγωγικότητας μόνο αυξάνονται. Και η μάχη για να διατηρηθούν οι αγορές ομολόγων καθησυχασμένες θα είναι σίγουρα ανηφορική και επώδυνη.
Ο Νετανιάχου επιβιώνει; (Πιθανότητες: 3 προς 1)
Ο Ισραηλινός ηγέτης ονομάστηκε για πρώτη φορά «Μπίμπι ο Μάγος» τη δεκαετία του 1990, αφού νίκησε τον Σιμόν Πέρες σε εκλογές που διεξήχθησαν μήνες μετά τη δολοφονία του τότε πρωθυπουργού Γιτζάκ Ράμπιν. Αργότερα, λίγοι πίστευαν ότι θα μπορούσε να πετύχει μια νίκη το 2015, δεδομένων των συζητήσεων για ποινικές έρευνες και ισχυρισμούς για παραβίαση εμπιστοσύνης και δωροδοκίες. Παρ’ όλα αυτά, ο Μπίμπι έβγαλε άλλο ένα κουνέλι από το καπέλο του και εξασφάλισε την επανεκλογή του φλερτάροντας την ισραηλινή ακροδεξιά και τους θρησκευτικούς εθνικιστές – μια τακτική που επανέλαβε το 2019 για να ανακτήσει τον έλεγχο.
Ο «πολύ σκληρός για να χάσει εκλογές» Νετανιάχου
Η στρατιωτική πίεση κατά της Χεζμπολάχ και η αποδυνάμωση του Ιράν ενίσχυσαν το προφίλ του Νετανιάχου, ενώ η αποδοχή της εκεχειρίας στη Γάζα – με την ώθηση του Τραμπ – του επέτρεψε να ελέγξει τις εσωτερικές αντιδράσεις της ακροδεξιάς πτέρυγας του συνασπισμού του. Παρότι οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι κανένα στρατόπεδο δεν εξασφαλίζει άνετη πλειοψηφία, το Politico εκτιμά ότι ο Νετανιάχου παραμένει το φαβορί για να αναδειχθεί κυρίαρχος παίκτης και το 2026.
Επανεκλογή Όρμπαν στην Ουγγαρία (Πιθανότητες: 2 προς 1)
Η εκλογική αναμέτρηση του Απριλίου στην Ουγγαρία θεωρείται η πιο δύσκολη των τελευταίων 15 ετών για τον πρωθυπουργό Βίκτορ Όρμπαν. Η οικονομική πίεση, ο πληθωρισμός και τα σκάνδαλα έχουν ενισχύσει την αντιπολίτευση, με τον Πέτερ Μαγιάρ να αναδεικνύεται σε σοβαρό αντίπαλο.
Ωστόσο, ο Όρμπαν εξακολουθεί να διαθέτει ισχυρό έλεγχο των μέσων ενημέρωσης και να αξιοποιεί την αντιπαράθεση με την ΕΕ και τον πολιτισμικό διχασμό. Με μεγάλο ποσοστό αναποφάσιστων ψηφοφόρων, το σενάριο της επανεκλογής του παραμένει ελαφρώς πιθανότερο από μια πολιτική ανατροπή.
Μία διεθνής τραπεζική κρίση (Πιθανότητες: 3 προς 1)
Ο συνήθως σοβαρός Διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας, Άντριου Μπέιλι, έχει ήδη σημάνει τον κώδωνα του κινδύνου.
Τον Οκτώβριο, προειδοποίησε για παραλληλισμούς με την οικονομική κρίση του 2008, η οποία πυροδοτήθηκε από μια αμερικανική φούσκα στην αγορά κατοικίας που τροφοδοτήθηκε από την εύκολη πίστωση και την έκδοση επικίνδυνων ενυπόθηκων δανείων υψηλού κινδύνου, με την επακόλουθη ομαδοποίησή τους σε αδιαφανή χρηματοοικονομικά προϊόντα που διέσπειραν τον κίνδυνο σε όλο το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Με περιουσιακά στοιχεία που αγγίζουν τα 250 τρισ. δολάρια, ο τομέας αυτός αποτελεί σχεδόν το μισό του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αν και δεν βασίζεται σε καταθέσεις καταναλωτών – γεγονός που μειώνει τον κίνδυνο άμεσου πανικού – μια σοβαρή αναταραχή θα μπορούσε να μεταδοθεί γρήγορα σε ολόκληρη την οικονομία. Η έκθεση πολλών funds στην τεχνητή νοημοσύνη ενισχύει τους φόβους για μια νέα «φούσκα» το 2026, πιθανολογεί το Politico.
Κρίσιμη μάχη στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ
Θα είναι δύσκολο για τους Ρεπουμπλικάνους να διατηρήσουν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων. Το κόμμα του νυν προέδρου χάνει αναπόφευκτα τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων στις ενδιάμεσες εκλογές — μόνο δύο φορές από το 1938 δεν έχει συμβεί αυτό. «Και οι δύο εξαιρέσεις αντανακλούσαν ασυνήθιστες περιστάσεις», σύμφωνα με τον William A. Galston του Brookings Institution, ενός κεντρώου think tank.
Στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο των ΗΠΑ οι πιθανότητες ευνοούν τους Δημοκρατικούς να ανακτήσουν τη Βουλή των Αντιπροσώπων (2 προς 1), ακολουθώντας το ιστορικό μοτίβο που θέλει το κόμμα του προέδρου να χάνει έδρες στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου του 2026, σημειώνει το Politico. Αντίθετα, οι Ρεπουμπλικάνοι εμφανίζονται ισχυρότεροι στη Γερουσία, με επίσης πιθανότητες 2 προς 1 να διατηρήσουν τον έλεγχο.
Για να ανατραπεί αυτή η ισορροπία, θα απαιτούνταν ένα έντονο ρεύμα κατά του Τραμπ, ακόμη και σε βαθιά συντηρητικές πολιτείες – ένα σενάριο που δεν θεωρείται πιθανό, αν και όχι αδύνατο.
