Η έρευνα προσπαθεί να εξηγήσει γιατί οι άνθρωποι, σε αντίθεση με τα περισσότερα ζώα, δεν μπορούν να παράγουν μόνοι τους βιταμίνη C και πρέπει να την παίρνουν από τη διατροφή. Μέχρι σήμερα αυτό θεωρούνταν απλώς ένα τυχαίο εξελικτικό «μειονέκτημα», χωρίς κάποιο όφελος. Οι επιστήμονες όμως δείχνουν ότι αυτή η απώλεια ίσως βοήθησε την επιβίωση σε συγκεκριμένες συνθήκες.
Ορισμένα επικίνδυνα παράσιτα, όπως τα σχιστοσώματα, χρειάζονται τη βιταμίνη C του ξενιστή (του ανθρώπου ή του ζώου που μολύνουν) για να αναπαραχθούν και να γεννήσουν αυγά. Αν ο οργανισμός έχει χαμηλά επίπεδα βιταμίνης C, τα παράσιτα δυσκολεύονται να ζήσουν και να πολλαπλασιαστούν. Σε πειράματα με ποντίκια, όσα δεν μπορούσαν να παράγουν βιταμίνη C είχαν πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να επιβιώσουν από τη μόλυνση, ενώ τα υπόλοιπα πέθαιναν σε μεγάλο ποσοστό.
Η έρευνα δείχνει επίσης ότι μια προσωρινή ή ελεγχόμενη έλλειψη βιταμίνης C μπορεί να είναι λιγότερο επικίνδυνη για τον οργανισμό απ’ ό,τι για το παράσιτο. Το παράσιτο χρειάζεται βιταμίνη C καθημερινά για να συνεχίσει τον κύκλο ζωής του, ενώ οι αρνητικές συνέπειες της έλλειψης στον άνθρωπο εμφανίζονται πολύ πιο αργά. Έτσι, σε περιοχές όπου τέτοιες λοιμώξεις ήταν συχνές, η αδυναμία παραγωγής βιταμίνης C μπορεί τελικά να λειτούργησε ως αμυντικός μηχανισμός επιβίωσης, ακόμα κι αν αργότερα δημιούργησε άλλα προβλήματα υγείας.
