Η απώλεια βάρους στους μεγαλύτερους ενήλικες αποτελεί ένα σύνθετο και αμφιλεγόμενο ζήτημα, καθώς ενώ μειώνει τον κίνδυνο πολλών χρόνιων νοσημάτων, συνοδεύεται συχνά από απώλεια μυϊκής μάζας και οστού. Αυτή η απώλεια αυξάνει τον κίνδυνο πτώσεων και καταγμάτων, τα οποία μπορεί να οδηγήσουν σε απώλεια αυτονομίας, χρόνιο πόνο και αυξημένη θνησιμότητα, ιδιαίτερα όταν αφορούν το ισχίο ή τη σπονδυλική στήλη.
Η οστική απώλεια ξεκινά ήδη από τη μέση ηλικία και επιταχύνεται στις γυναίκες κατά την εμμηνόπαυση, κυρίως λόγω της μείωσης των οιστρογόνων.
Η παχυσαρκία επιβαρύνει τον κίνδυνο καρδιαγγειακών νοσημάτων, διαβήτη, οστεοαρθρίτιδας και άλλων χρόνιων παθήσεων. Ωστόσο, η απώλεια βάρους αφαιρεί και το μηχανικό φορτίο που ασκείται φυσιολογικά στα οστά, γεγονός που συμβάλλει περαιτέρω στη μείωση της οστικής πυκνότητας. Σε αυτό το πλαίσιο, τα weighted vests (γιλέκα με βάρος) προτάθηκαν ως ένα απλό εργαλείο για τη διατήρηση του μηχανικού φορτίου κατά τη διάρκεια της απώλειας βάρους, χωρίς την ανάγκη γυμναστηρίου ή επιβλεπόμενης άσκησης.
Η κλινική μελέτη INVEST in Bone Health εξέτασε αν η χρήση weighted vests μπορεί να περιορίσει την απώλεια οστού σε μεγαλύτερους ενήλικες με υπερβάλλον βάρος ή παχυσαρκία που συμμετείχαν σε πρόγραμμα απώλειας βάρους. Οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες: απώλεια βάρους μόνο, απώλεια βάρους με χρήση weighted vest για αρκετές ώρες την ημέρα, και απώλεια βάρους με προπόνηση αντιστάσεων. Το βάρος του vest αυξανόταν σταδιακά ώστε να αντισταθμίζει το βάρος που χανόταν.
Παρότι όλοι οι συμμετέχοντες έχασαν περίπου 10% του σωματικού τους βάρους, παρατηρήθηκε σημαντική απώλεια οστικής πυκνότητας στο ισχίο σε όλες τις ομάδες. Η χρήση weighted vest ή η προπόνηση αντιστάσεων δεν κατάφεραν να αποτρέψουν αυτή την απώλεια σε σύγκριση με την απώλεια βάρους μόνο. Ωστόσο, και οι δύο παρεμβάσεις αύξησαν δείκτες οστικής παραγωγής, υποδηλώνοντας ότι ενδέχεται να έχουν μακροπρόθεσμα οφέλη για τον σκελετό.
Παρά το γεγονός ότι τα γιλέκα με βάρος δεν αποτελούν πανάκεια, παραμένουν ένα πρακτικό και ευέλικτο εργαλείο. Έχει αποδειχθεί ότι μπορούν να βελτιώσουν την ισορροπία, τη μυϊκή δύναμη και τη λειτουργικότητα, παράγοντες κρίσιμους για τη μείωση του κινδύνου πτώσεων στους ηλικιωμένους. Η αποτελεσματικότητά τους φαίνεται να εξαρτάται από το άτομο, το φύλο, τη διάρκεια χρήσης και το είδος της δραστηριότητας.
