Αντιλαμβάνομαι απ’ τις συζητήσεις με αρκετούς ανθρώπους τώρα τελευταία ότι πολλοί απ’ αυτούς δεν κρύβουν την επιθυμία τους που μοιάζει με ευχή, ν’ ακούσουνε να σκάει .. μια βόμβα μέσα στη Βουλή και έχω δει και μερικούς ν’ αναρωτιούνται ..αν άραγε υπάρχει κάποιος που να είναι απ’ τον καρκίνο ξεγραμμένος και απ’ τους γιατρούς και να ζωστεί μ’ εκρηκτικά και να το κάνει, αφού έτσι κι αλλιώς έχει ελάχιστο υπόλοιπο ζωής. Ομολογώ ότι και εμένα με βασάνισε η σκέψη αυτή .. να πιάσω να ζωστώ αλλά αντί να πάω στη Βουλή, να πάω να μπω μέσα σε μία κλούβα ΜΑΤ και όχι με αρχικό σκοπό να σκάσει κι όλους μας σκοτώσω, αλλά υπό την απειλή αυτή, να απελευθερώσω δέκα περίπου άτομα από τις φυλακές .. και θα ‘θελα αν είναι δυνατόν, να βρω την κλούβα εκείνη που έχει μέσα αυτά τα ΜΑΤ που έτυχε τη μέρα της Πρωτομαγιάς να μας έχουν εγκλωβίσει σ’ εκείνο το καφενείο στην πλατεία Εξαρχείων, που, αν εξαιρέσω κανα-δυο λυσσασμένους και ειδικά έναν που ήθελε να ρίξει το δακρυγόνο μεσ’ το μαγαζί και να μας πνίξει όλους σαν ποντίκια, σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι όταν κάποιοι από μας τους είπαν: Ντροπή ρε σεις, είστε και σεις νέα παιδιά όπως και εμείς .. τους είδα σκεφτικούς και να κοιτάνε λίγο χαμηλά, μέσα τους πάλευε νομίζω το καθήκον με τη συνείδησή τους.
Κι αφού ζητήσω να τους ανταλλάξω όλους με έναν μόνο, οποιονδήποτε από τους βουλευτές.. κι όταν θα έβλεπαν την αλήθεια ότι δεν πρόκειται στη θέση τους να ‘ρχόταν να θυσιαζόταν ποτέ κανείς …, να απομακρυνθώ και να αφήσω το μπουτόν εκεί που θα ‘μαι μόνος μου να σκοτωθώ.
Δεν το ‘κανα και μάλλον ούτε θα το κάνω κι ίσως για να μου φύγει απ’ το μυαλό, κάθισα και το γράφω.
Όχι τόσο γιατί πράγματι, μου είναι πολύ δύσκολο να βρω αληθινά εκρηκτικά και ούτε επειδή μου είναι ακόμη πιο δύσκολο να το κάνω φορώντας ψεύτικα και αντί για έκρηξη στο τέλος να τους κάνω με το στόμα ένα «Κουφ…» αλλά γιατί πρώτον .. δεν έχω την άδεια πάρει απ’ αυτούς τους δέκα και δεύτερον γιατί πιστεύω ότι ο κόσμος δεν θα το ‘βλεπε απ’ την καλή, όπως το είδε το δικό μου μάτι.
Και μ’ ενδιαφέρει η γνώμη του κόσμου (έστω αυτή που από τη μία λέει: μακάρι να ‘σκαγε μία βόμβα μέσα στη Βουλή .. κι από την άλλη υποσυνείδητα καταδικάζει και κατηγορεί εκείνον που τη βάζει).
Κάπως χαίρομαι όμως γιατί τουλάχιστον τη δημοκρατία την έχουμε στο στόμα και στη γλώσσα και μπορούμε να λέμε ό,τι θέλουμε …
Κάποτε θα την αποκτήσουμε και στο μυαλό.
