Η έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο Nature Neuroscience, δείχνει ότι η ντοπαμίνη δεν ελέγχει άμεσα την ταχύτητα ή τη δύναμη της κίνησης, όπως πιστευόταν μέχρι σήμερα.
Αντίθετα, φαίνεται να δημιουργεί τις βασικές συνθήκες ώστε η κίνηση να μπορεί να πραγματοποιηθεί. Όπως εξηγούν οι ερευνητές, η ντοπαμίνη δεν λειτουργεί σαν «γκάζι», αλλά περισσότερο σαν το λάδι του κινητήρα: απαραίτητη για να δουλέψει το σύστημα, όχι για να καθορίσει την ένταση κάθε κίνησης.
Στη νόσο Πάρκινσον, η σταδιακή απώλεια των κυττάρων που παράγουν ντοπαμίνη οδηγεί σε βραδυκινησία, τρόμο και διαταραχές ισορροπίας. Η λεβοντόπα, η βασική θεραπεία, βελτιώνει την κινητικότητα αυξάνοντας τα επίπεδα ντοπαμίνης στον εγκέφαλο, αν και μέχρι τώρα δεν ήταν σαφές γιατί είναι τόσο αποτελεσματική.
Νεότερες μετρήσεις είχαν δείξει σύντομες αυξήσεις ντοπαμίνης κατά την κίνηση, γεγονός που οδήγησε πολλούς να πιστέψουν ότι αυτές ελέγχουν άμεσα την ένταση της κίνησης.
Για να το ελέγξουν, οι ερευνητές μελέτησαν ποντίκια και τροποποίησαν τη δραστηριότητα της ντοπαμίνης τη στιγμή της κίνησης. Διαπίστωσαν ότι οι στιγμιαίες αλλαγές δεν επηρέαζαν την ταχύτητα ή τη δύναμη των κινήσεων.
Αντίθετα, η λεβοντόπα δρούσε αυξάνοντας τα συνολικά επίπεδα ντοπαμίνης και όχι αποκαθιστώντας τις σύντομες «εκρήξεις».
Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν ότι οι μελλοντικές θεραπείες για τη νόσο Πάρκινσον ίσως πρέπει να επικεντρωθούν στη διατήρηση σταθερών επιπέδων ντοπαμίνης, ανοίγοντας τον δρόμο για πιο στοχευμένες και ασφαλείς παρεμβάσεις.
