Είναι αλήθεια ότι στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του Φίλιππου Συρίγου, ένας κόμπος δέθηκε στον λαιμό. Ήταν η γνώριμη αυτή φωνή που, όσο κι αν την ακούμε για πολλοστή φορά στα βιντεάκια του youtube, θα ανατριχιάζουμε το ίδιο.
Μπορεί από τον θρίαμβο του ’87, οι ελληνικές ομάδες αλλά και η εθνική ομάδα να έχουν πετύχει τεράστια πράγματα, όμως όσες φορές και να δεις ή να ακούσεις αυτές τις επιτυχίες, δεν μπορεί να συγκριθεί καμιά της με εκείνον τον τελικό.
Ο Παναθηναϊκός πήρε ευρωπαϊκά, ο Ολυμπιακός το ίδιο, ο Άρης, ο Πάοκ, το Μαρούσι, οι εθνικές ομάδες έκαναν πολλές φορές περήφανους τους Έλληνες στο άθλημα, που για πολλούς είναι το εθνικό μας σπορ.
Όμως η φωνή του Φίλιππου Συρίγου που συνόδευσε εκείνη τη μαγική νύχτα του Ιούνη του ’87 κι έντυσε τον αγώνα που τελικά μας έδωσε το κύπελλο απέναντι στην πανίσχυρη Σοβιετική Ένωση, θα μείνει για πάντα αξέχαστη.
Μπορεί σε κάποιους να ήταν αντιπαθής. Θυμάμαι έναν αγώνα στο ΣΕΦ ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Άρη, οι φίλαθλοι του Άρη να τον βρίζουν. Σε κάποιους άλλους να ήταν ενοχλητικός. Έβγαλε δύο τεράστια σκάνδαλα δημοσιογραφικά που καμία σχέση δεν είχαν με το μπάσκετ. Υπόθεση Κιάπε και Ολυμπιάδα 2004.
Όμως, σε όλους μας θα μείνουν για πάντα τα τελευταία λόγια ενός αγώνα σταθμού: «Βάλτερς για τον Γιοβάισα, σουτ 3 πόντων και η μπάλα έξω. Είναι το τέλος. Η ελληνική ομάδα είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης».
Καλό ταξίδι, Φίλιππε. Έβαλες το μπάσκετ στα σπίτια μας και στις καρδιές μας. Αυτό αρκεί!
.jpg "Εφημερεύοντα νοσοκομεία")
