Μετά το πάρσιμο και τα πλούσια λάφυρα της Τριπολιτσάς (εικόνα), οι Κολοκοτρωναίοι, τάχα να βοηθήσουν, έφτασαν στην Πάτρα. Ο Πατρών Γερμανός, μέγας ραδιούργος της εποχής, και ο Ανδρέας Ζαΐμης ανάγκασαν τους άνδρες του «γέρου» να πάνε πίσω. Μωραΐτες κι αυτοί με μύτη ακονισμένη μυρίστηκαν τον καθαφτό σκοπό των Κολοκοτρωναίων, να ξαναβάλουν στο χέρι πλούτη και χαρέμια αγάδικα (Σημείωση, γυναίκες στο χαρέμι του αγά).
Των χαρεμιών ο πυρετός τότε είχε καταντήσει σωστή επιδημία, τόσο που και δεσποτάδες κόλλησαν. Ο κόσμος είδε τότες το πρωτοθώρητο αυτό θέαμα, δυο φιλικούς στρατούς να ανοίξουνε μεταξύ τους ντουφεκίδι, ο ένας φίλος ζητώντας με το στανιό να βοηθήσει, ο άλλος με κάθε τρόπο αποστέργοντας τη βοήθεια. Οι Τούρκοι κάνοντας έξοδο σκόρπισαν τους δικούς μας, έκαψαν 4.000 σπίτια και έτσι διαλύθηκε αμερόληπτα για όλους το καλοκαιρινό όνειρο των χαρεμιών.
Το κείμενο αυτό είναι από το βιβλίο «Μπρουσσός» του λόγιου Αλεξάνδρου Π. Πάλλη (1851-1935), του πρωτοπόρου συγγραφέα που μαζί με τους Εφταλιώτη, Ψυχάρη πρωτοστάτησαν στο κίνημα του δημοτικισμού της ελληνικής γλώσσας.
Μιλάμε για το 1821. Φοβερά πράγματα. Τίποτα δεν είναι τυχαίο, εννοώ βέβαια το λούκι στο οποίο βρίσκεται η Ελλάδα από το 2010. Τίποτα δεν είναι ανεξήγητο. Με λίγη καλή θέληση σ’ όλα υπάρχει η ερμηνεία τους. Συνεχίζω το πρόγραμμά μου, με τη συνέχεια από το απόσπασμα που πήρα από το Μπρουσσός.
«…Κάτι ανάλογο έτυχε στην Αθήνα, ύστερα μεταξύ Γκούρα και Μακρυγιάννη. Ίδιο κακό και στη πολιορκία του Ναυπλίου. Δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν για μια καλή πολιορκία διά ξηράς Κολοκοτρώνης, Γιατράκος, Πετρόμπεης κ.ά. πόσους άντρες ο καθένας θα βάλει για να έχει κάθε καπετανάτο δικαίωμα στη διαίρεση των λάφυρων. Οι προεστοί αρπακτικοί και αδηφάγοι, αντίθετα από τους χωρικούς που έδειχναν ζήλο και αφιλοκερδεία…».
Σύμφωνα μ’ όσα αναφέρει ο Αλέξανδρος Α. Πάλλης, ο συνταγματάρχης Napier θεωρούσε της πλάκας στρατηγό τον Κολοκοτρώνη, τον οποίον σχολιάζει για «το μεγάλο βίος που είχε μαζέψει στην Τριπολιτσά και την Καρύταινα». Ο Napier έγραψε ότι αν του προσφερθεί η αρχηγία του ελληνικού στρατού θα δεχθεί με τη ρητή εξουσία να συνοδεύεται από μερικές φορητές κρεμάλες, κι εννοούσε πως ανάμεσα σ’ άλλους θα κρέμαγε και τον Κολοκοτρώνη.
Αναρωτιέται ο Πάλλης πόσο πιστά δείχνουν τα μουσεία την πραγματικότητα για «τα χαρακτηριστικά και το ήθος των αγωνιστάδων», εννοεί τους καπεταναίους. Να τι γράφει για δυο ηρωίδες του ’21, τη Σπετσιώτισσα Μπουμπουλίνα και τη Μυκονιάτισσα Μαντώ Μαυρογένους.
– Ακατάστατη κρεμαστοβυζού η Μπουμπουλίνα, μια γριά δίχως τρόπους, άσχημη, παχύσαρκη, άμορφη και αρπακτικιά είναι αυτή η πολεμόχαρη κυρία, η σημερινή Ιππολύτη (Σημείωση, την παρομοιάζει με τη μυθική αρχηγό των Αμαζόνων).
– Η Μαντώ Μαυρογένους είναι αψηλή, ισχνή, αποκρουστικιά κι όταν την παράτησε ο Υψηλάντης, που την είχε ερωτική φιλενάδα, αυτή έγραψε στη Βουλή ότι την εποίησεν το πονηρόν (Σημείωση, ότι την ξεπαρθένεψε, της πούλησε γάμο).
Ο Αλέξανδρος Α. Πάλλης γεννήθηκε 15 Μαρτίου 1851 και πέθανε 17 Μαρτίου σα σήμερα, το 1935. Είχε μεταναστεύσει στο Μάντσεστερ της Αγγλίας, βρέθηκε στη Βομβάη της Ινδίας για κάποιο διάστημα και ως δημοτικιστής είχε κάνει ανά κατά διά την Ελλάδα όταν απέδωσε τα Ευαγγέλια στη δημοτική. Οι εξεγέρσεις το 1902 στην Αθήνα πέρασαν στην Ιστορία σαν τα «Ευαγγελικά» και είχαν συνέπεια να παραιτηθεί η κυβέρνηση Θεοτόκη και ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών Προκόπιος Α΄. Μάλιστα, κύριε. Έγινε μπουρδέλο μια χώρα επειδή κάποιος έγραψε στη δημοτική τα Ευαγγέλια (Σημείωση, ο Πάλλης έκανε το ίδιο και με την Ιλιάδα). Ζούμε σε μαγικό τόπο, και δεν το έχουμε πάρει πρέφα.
……………………………………………………………..
Η σφαγή των συγγενών για το χοντρό κομπόδεμα του Μαραντόνα, διάβασε apodytiriakias.gr
