Γράφει ο Μάκης Σεριατος
Την περίοδο που όλα τα media ασχολούνται με την Μαρία Καρυστιανου καθημερινα απόφασισαμε να καταθέσουμε τις σκέψεις μας σε ένα δοκίμιο -βιβλίο.
Κανένα βιβλίο που αξίζει δεν ξεκινά τη μέρα που αρχίζεις να γράφεις. Ξεκινά
πολύ νωρίτερα, σε μια φράση που πέφτει στο τραπέζι χωρίς πρόθεση να γίνει
ιστορία. Σε μια σκέψη που ειπώνεται σχεδόν χαμηλόφωνα, όχι επειδή φοβάται,
αλλά επειδή ακόμη δεν ξέρει αν δικαιούται να ακουστεί.
Η πρώτη συζήτηση για το αν η Μαρία Καρυστιανού θα μπορούσε —όχι να κατέβει,
όχι να διεκδικήσει, αλλά να — δεν έγινε στις πλατείες, ούτε
στα πάνελ, ούτε στα κοινωνικά δίκτυα. Έγινε σε γραφείο. Πριν από δύο χρόνια.
Πριν από τις μεγάλες συγκεντρώσεις. Πριν από τη λέξη «κόμμα». Πριν από τη
φαντασίωση της εξουσίας.
Θέλει να γίνει πρωθυπουργός?
Τότε ακουγόταν σχεδόν βλάσφημο. Όχι γιατί ήταν παράλογο, αλλά γιατί ήταν
πρόωρο. Και οι πρόωρες αλήθειες στην πολιτική μοιάζουν πάντα με τρέλα.
Αυτό το βιβλίο δεν γράφτηκε για να “πάρει θέση”. Γράφτηκε γιατί κάποιοι
άνθρωποι που ξέρουν την πολιτική όχι ως θεωρία, αλλά ως πράξη
, είδαν νωρίς κάτι που οι πολλοί είδαν αργά: ότι η Ελλάδα μπαίνει σε
μια φάση όπου τα πρόσωπα δεν αναδύονται από κόμματα, αλλά από ρήγματα. Και
ότι τα ρήγματα, αν δεν τα διαβάσεις σωστά, σε καταπίνουνΤο πολιτικό δοκίμιο δεν προσεγγίζει τη Μαρία Καρυστιανού ως πρόσωπο προς αποθέωση ή αποδόμηση. Τη χρησιμοποιεί ως *φακό*:
ως σύμπτωμα μιας κοινωνίας που έχει πάψει να εμπιστεύεται τους παραδοσιακούς θεσμούς και αναζητά ηθική αυθεντία εκτός πολιτικού μηχανισμού.
Αναλύει πώς το πένθος μετατρέπεται σε πολιτική ενέργεια, γιατί τα «μη πολιτικά» πρόσωπα αποκτούν μεγαλύτερη νομιμοποίηση από τους θεσμικούς αρχηγούς, και ποια είναι τα όρια ανάμεσα στο σύμβολο και τη διακυβέρνηση.
Με καθαρή, ρεαλιστική γλώσσα, το βιβλίο χαρτογραφεί:
* τα στάδια με τα οποία το σύστημα πρώτα αγνοεί, μετά υποτιμά και τελικά επιτίθεται σε ένα τέτοιο φαινόμενο,
* τις παγίδες της υπερ-προσδοκίας και της προσωπολατρίας,
* και τα ρεαλιστικά σενάρια εξέλιξης: από τη γρήγορη φθορά, έως τη θεσμική ωρίμανση ή μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού.
Δεν πρόκειται για μανιφέστο.
Δεν υπόσχεται σωτηρία.
Λειτουργεί ως *χάρτης κινδύνων και δυνατοτήτων* για μια κοινωνία που βρίσκεται ξανά μπροστά στο ίδιο, διαχρονικό ερώτημα:
τι συμβαίνει όταν η ηθική προηγείται της πολιτικής τεχνικής – και τι όταν η πολιτική τεχνική χάνει κάθε ηθική νομιμοποίηση.
Η διάθεση του βιβλίου είναι *δωρεάν*, ως συνειδητή επιλογή.
Όχι ως προϊόν, αλλά ως δημόσιο εργαλείο κατανόησης.
Το βιβλίο είναι διαθέσιμο για άμεση ανάγνωση και λήψη στο blog της AWGMeta: https://awgmeta.com/karistianou/
