Γειά σου πολυτάλαντο «παιδί του λαού» με την ζεστή καρδιά, ο λαός των ονείρων μας, νάσαι σίγουρος, θα σε κρατά ζωντανό για πάντα και αυτό το “μελό” θα μας λείψει και θα το αναζητήσουμε απεγνωσμένα(μα θάναι τότε ίσως αργά)….
Στον Νίκο Ξανθόπουλο…
Αυτό το εμπόδιο που λέγεται θάνατος δυστυχώς αγαπημένε μου Νίκο δεν ξεπερνιέται όσο σβέλτος και τρεχάτος κι αν είσαι….
Μένει μόνο το χειροκρότημα για εκείνο «το παιδί του λαού» ,ένα από τα τόσα θαρραλέα και δημιουργικά νιάτα που επέζησαν μετά την θύελλα και τον τρόμο της Κατοχής και του Εμφυλίου που δεν έπαιξε «ρόλους» αλλά ήταν ένας από τους πολλούς καθημερινούς πρωταγωνιστές στην αναμέτρηση με την φτώχεια, την πείνα, την μιζέρια, την προσφυγιά,τις ανισότητες ,τις αδικίες, τις εξουσίες και τις «διεθνείς δυνάμεις» που προκαλούσαν μύρια δεινά…..
Εκείνη η κοινωνία (πού ούτε «πανέμορφη και ιδανική» ήταν αλλά ούτε κι αυτή η σύγχρονη ισοπεδωτική επέλαση στο δέντρο του ανθρωπισμού) αγωνιζόταν μα και έκλαιγε μαζί και δεν ντρεπόταν να δείξει τα δάκρυα της απλότητάς της….
Σήμερα Νίκο αυτό που από συνήθεια λέμε «κοινωνία»(και όταν δεν κοινωνώ με τον άλλο, τίποτα γύρω μας δεν μπορεί να υπάρξει ως ζωή) όλο και πιο σπάνια κλαίει και γελοιοποιεί-απομονώνει όσους είναι «μελό» και αυτό είναι ένα πρόβλημα!
Γιατί ακόμα και αυτό το «μελό» και το λαϊκό δάκρυ τότε είχαν την σημασία και την αξία τους, αν μη τι άλλο ήταν κομμάτι του αυθεντικού ψυχισμού εκείνων των ανθρώπων στα «χαμηλά στρώματα» μιας κοινωνίας που προσπαθούσε να σταθεί «στα πόδια της»!….
Και σήμερα απουσιάζουν, μας λείπουν, ορθώνεται ένας «πολιτισμός» ψυχρών προσώπων απρόσωπων που αγριοκοιτάζει και στραγγαλίζει κάθε εμφάνιση ανθρωπιάς στο μισοσκόταδο των ατροφικών(εν-συναισθηματικά) και αντιαισθητικών καιρών κακής ηθοποιίας και υποκριτικής που εξυπηρετούν την ψηφιακή μας επιβίωση και οι μοναδικές «αλλαγές» γίνονται για την «βελτίωση» της τεχνολογικής και καταναλωτικής μας υστερίας!…..
Φεύγουν οι αστέρες και οι παιδικοί μας φίλοι και ήρωες και αυτό είναι ένα μεγάλο τραύμα, ένα μεγάλο κενό που δεν «συμπληρώνεται»…..
Καληνύχτα Νίκο, τα σινεμά στις γειτονιές έκλεισαν και έγιναν «πολυτελείς κατοικίες» και «ιδιωτικά παρκινγκ»….
Έτσι κι αλλιώς τίποτα σε αυτό το Σύμπαν δεν είναι αθάνατο….
Όλοι και όλα πεθαίνουν και χάνονται και τα Αστέρια μαζί κάποτε…..κάποια απ αυτά ,αυτά με το πιο έντονο φώς , αφήνουν μέσα μας μια λάμψη καθώς πέφτουν και σβήνουν για πάντα!
Γειά σου πολυτάλαντο «παιδί του λαού» με την ζεστή καρδιά, ο λαός των ονείρων μας ,νάσαι σίγουρος, θα σε κρατά ζωντανό για πάντα και αυτό το “μελό” θα μας λείψει και θα το αναζητήσουμε απεγνωσμένα(μα θάναι τότε ίσως αργά)….
Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν)
Για την Επιστροφή της Χαμένης Ανθρωπιάς και του Τέλους της Εποχής της Κτηνωδίας
