Η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας θυμίζει Μυστήρια των Καβείρων στην προομηρική Θράκη. Κραυγές και ψίθυροι, βουλευτές που ξορκίζουν το κακό με επικλήσεις στα πνεύματα. Υπουργοί που προσφέρουν θυσίες στους βωμούς των θεών, ζητώντας εξιλέωση από την κοινή γνώμη. Πάσχα 2009… Η λέξη σημαίνει «Πέρασμα» και το πασχαλινό πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα μόνον σε χαρμόσυνη εορτή δεν παραπέμπει.
Η Νέα Δημοκρατία σχεδίαζε να καβατζάρει τον «κάβο Παυλίδη» με μία Προανακριτική Επιτροπή που θα κατέληγε στην αθώωσή του στη βάση της 1ης Δικογραφίας με τις καταγγελίες του εφοπλιστή Φώτη Μανούση.
Η στάση του ΠΑΣΟΚ κατά την σχετική συζήτηση στη Βουλή ήταν ενδεικτική των προθέσεών του. Αυτή η Δικογραφία δεν στοιχειοθετούσε με τρόπο σαφή την ενοχή του Αριστοτέλη Παυλίδη (σύμφωνα με τα στοιχεία που διέθεταν έως εκείνη την στιγμή). Αυτό τουλάχιστον πίστευαν στο Μαξίμου. Τα πράγματα άλλαξαν αιφνιδίως. Κατ’ αρχήν, με την 2η Δικογραφία που έφθασε (καθόλου εσπευσμένως αυτή τη φορά) στη Βουλή, με στοιχεία που κατέθεσε στον Εισαγγελέα όχι πια ένας επιχειρηματίας που έχει ίδιον όφελος στην υπόθεση των Άγονων Γραμμών, αλλά ο Δήμαρχος Τήλου, κ. Αλιφέρης. Σε δεύτερη φάση, ωστόσο, η υπόθεση στην Προανακριτική άρχισε να περιπλέκεται με τις αντιφατικές καταθέσεις της θυγατέρας του κ. Παυλίδη και του αδελφού του.
Με λίγα λόγια, τα μέλη της Προανακριτικής διέγνωσαν πως μεταξύ της ομιλίας του πρώην Υπουργού στη Βουλή, της κατάθεσης της κόρης και αυτής του θείου της, διαπιστώθηκε ότι επικρέμεται στον αέρα ένα ποσό της τάξης των 100.000 ευρώ, αγνώστου προέλευσης και ταυτότητας.
Την ώρα που στην Βουλή τα πράγματα περιπλέκονται, εμφανίζεται υπό μορφή εσπευσμένης διαδικασίας η υπόθεση «SIEMENS». Επισημαίνεται εξ αρχής πως τα όποια ανομήματα, ποινικά ή ηθικά, που αφορούν πολιτικά πρόσωπα έχουν παραγραφεί λόγω των Συνταγματικών ιδιαιτεροτήτων που συνεπάγεται ο νόμος περί ευθύνης υπουργών.
Πρόκειται για παγκόσμια μοναδικότητα.
Ως εκ τούτου, καθίσταται εκ προοιμίου σαφές πως οι επιπτώσεις από την εισαγγελική ενεργοποίηση στην υπόθεση «SIEMENS» θα εντάσσονται αποκλειστικά στο επικοινωνιακό παίγνιο των εντυπώσεων. Τίποτε άλλο.
Το ΠΑΣΟΚ, προβλέποντας πως αυτή η υπόθεση θα μπορούσε να διαδραματίσει εξισορροπητικό ρόλο, κατανέμοντας τις ευθύνες περί διαφθοράς και χρηματισμού ένθεν κακείθεν του πολιτικού σκηνικού, είχε σπεύσει να ζητήσει την σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής και για το σκάνδαλο αυτό. Η Κυβέρνηση απέρριψε το αίτημα.
Ωστόσο, την Μεγάλη Τρίτη, και πάλι αιφνιδίως, η αρμόδια δικαστική αρχή ενέταξε στο νέο γύρο ανακρίσεων -και άρα των διώξεων που θα διατυπωθούν- και το τερατώδ
ες σκάνδαλο της προμήθειας του συστήματος ασφαλείας C4I. Αν λοιπόν η υπόθεση Παυλίδη αφορά αμιγώς την Νέα Δημοκρατία, με ενδεχόμενη επέκταση των εκτοξευόμενων καταγγελιών και στο πρόσωπο του νυν Υπουργού Ναυτιλίας κ. Παπαληγούρα, από την στιγμή μάλιστα που ο «ανεμιστήρας» γυρίζει με υψηλές ταχύτητες, η υπόθεση «SIEMENS» και συμπληρωματικά αυτή του C4I αφορά και τα δύο κόμματα εξουσίας -ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.
Με αυτήν την έννοια, στην πραγματικότητα εξελίσσεται μία προσπάθεια πολιτικού συμψηφισμού ευθυνών σε επικοινωνιακό επίπεδο, χωρίς όμως επί της ουσίας να υπάρξουν θύματα, τουλάχιστον προς το παρόν. Το πολιτικό κόστος από την υπόθεση Παυλίδη, φερ’ ειπείν, θα είναι επικοινωνιακού επιπέδου για την Νέα Δημοκρατία -ενδεχομένως και για τον ίδιο τον βουλευτή, που πιθανόν να μην επανεκλεγεί. Δεν θα καταλογιστούν, ωστόσο, προσωπικές ευθύνες σε φυσικά πρόσωπα με ποινικές επιπτώσεις που θα ήταν το ζητούμενο, τόσο για την γαλάζια υπόθεση Παυλίδη όσο και για πρασινομπλέ υπόθεση «SIEMENS».
Αυτά συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, κατά την οποία δημοσιεύονται δύο Δημοσκοπήσεις κλειδιά.
Η πρώτη από το συγκρότημα Αλαφούζου, που αν και Κεντροδεξιού προσανατολισμού εσχάτως άλλαξε ρότα και λαμβάνει αποστάσεις από την ηγετική ομάδα του Μαξίμου και από τον Κώστα Καραμανλή προσωπικά.
Η δεύτερη Δημοσκόπηση είναι μυστική και εσωτερικής κατανάλωσης και παρελήφθη από το Μέγαρο Μαξίμου την Μεγάλη Τρίτη το μεσημέρι. Η δεύτερη Δημοσκόπηση καταδεικνύει πως στις Ευρωεκλογές η ήττα της Νέας Δημοκρατίας ενδεχομένως θα είναι «μη διαχειρίσιμη», δηλαδή η διαφορά με το ΠΑΣΟΚ θα υπερβαίνει τις 5 ποσοστιαίες μονάδες. Επισημαίνεται πως το επιτελείο του Μαξίμου είχε θέσει ως ανώτερο όριο για μία διαχειρίσιμη πολιτικά ήττα το 3%.
Η πρώτη Δημοσκόπηση, που βασίζεται επίσης σε αναγωγή επί των Αναποφάσιστων, καταδεικνύει πως η διαφορά μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ως προς την πρόθεση ψήφου σε Εθνικές Εκλογές ξεπέρασε το ψυχολογικό φράγμα του 7%, φθάνοντας το 7,5%. Ακόμη και ο πλέον ψύχραιμος παρατηρητής, που βλέπει ευνοϊκά το Κεντροδεξιό πολιτικό σχήμα αντιλαμβάνεται πως υπ’ αυτές τις προϋποθέσεις προδικάζεται συντριβή στις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, όταν μάλιστα το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να φλερτάρει την αυτοδυναμία ακόμη και σε Βουλή έξι κομμάτων (από 149 έως 152 έδρες επί συνόλου 300). Είναι προφανές, λοιπόν, πως πυροδοτούνται εκ νέου (αν και ποτέ δεν σταμάτησαν) τα σενάρια διαδοχής της δελφινομαχίας, οπότε συζητείται σε κυβερνητικούς κύκλους ακόμη και η εξαγγελία εκτάκτου συνεδρίου. Φαινόμενα πανικού; Ενδεχομένως.
Με τα παραπάνω δεδομένα να λειτουργούν καταλυτικά ως προς τις εξελίξεις, το μεν ΠΑΣΟΚ εφαρμόζει την μέθοδο της καθολικής επίθεσης στον τομέα της διαφθοράς, ζητώντας επιτακτικά την κατάθεση όλων των φακέλων για τα μεγάλα σκάνδαλα στη Βουλή, συμπεριλαμβανομένου και του Βατοπεδινού, επικαλούμενο τον κίνδυνο παραγραφής. Πρόκειται για κίνηση επικοινωνιακής τακτικής, βέβαια, που στόχο έχει τις εντυπώσεις. Η Νέα Δημοκρατία, όμως, περιορίζεται σε μάχη οπισθοφυλακής, αναζητώντας προσωρινό σωσίβιο στο σκάνδαλο «SIEMENS» που αποπνέει «πασοκική οσμή».
Αυτή η τακτική θα μπορούσε να είναι αποτελεσματική μόνο σε περίπτωση «ισοπαλίας», όπου και το παραμικρό στραβοπάτημα των μονομάχων θα είχε καταλυτικές συνέπειες στην κάλπη. Στην παρούσα φάση, ωστόσο, η προσπάθεια συμψηφισμού μάλλον οδεύει προς επικοινωνιακό κενό, από την στιγμή που η παρούσα κυβέρνηση έχει απολέσει την μάχη στο μείζον ζήτημα της Οικονομίας, ενώ διαφαίνεται πως έχασε και επισήμως την μάχη της Ανεργίας με το ποσοστό της να σκαρφαλώνει τον Ιανουάριο του 2009 στο 9,4%. Η κατάσταση στην αγορά εργασίας έχει επιδεινωθεί σύμφωνα με διαθέσιμα στοιχεία τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο.
Στην προομηρική εποχή, στις ακτές του Πόντου, οι βασιλείς επέτρεπαν στους υποτελείς τους, μία φορά τον χρόνο, να περνούν από μπροστά τους και να τους φτύνουν. Ήταν μία απλή μέθοδος κάθαρσης. Η εορτή συνέπιπτε με αυτήν της Άνοιξης και της Γονιμότητας. Στην εποχή της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης οι πολίτες δεν εκτονώνονται πλέον μόνον δια του «φτυσίματος». Προτιμούν την παραπλήσια, πλην όμως αποτελεσματικότερη, μέθοδο της κάλπης. Οπότε οι θυσίες στους βωμούς των θεών, από πολιτικούς που εκλιπαρούν εξιλέωση, μάλλον είναι άχρηστες αν και απολύτως διασκεδαστικές.
